Zelfvertrouwen terug gevonden
Jill kwam van school thuis. En ze liep meteen door naar boven. Haar moeder keek haar dochter na die de trap op liep. “Wil je eerst niks drinken voor dat je gaat studeren?” Jill liep door, ze was in gedachten. Vandaag had ze weer les van Juf Sarah. Ze mocht die juffrouw niet, en ze had het gevoel dat juf Sarah haar ook niet mocht. Vandaag hadden ze het weer over overgewicht. Iedereen keek meteen Jill haar kant op. Zij kon er toch ook niks aan doen dat ze dikker was dan anderen? Ze wist wel dat ze te veel snoepte, maar als ze kwaad was moest ze gewoon snoepen. Jill was te dik, en ze vond zich ook nog is lelijk. Ze had lang blond haar tot over haar kont. Iedereen vond het prachtig, maar haar figuur… Ze wou dat ze net als de andere meiden uit de klas was. Die konden eten wat ze willen en kwamen nog geen gram aan. Als zij al een bakje met friet op had voelde ze de kilo’s er bij op. Haar moeder heeft haar al vaak genoeg voor de voeten gegooid dat ze naar een sport school moest gaan. Of op een andere sport. Net als haar zusjes. Die zaten op fitness. Ze hadden allebei geen last van overgewicht. Ze waren een tweeling en in haar moeders ogen waren ze perfect. Jill kon er soms wel heel kwaad om worden dat alles wat de tweeling deed of zeiden dat ze altijd gelijk kregen. Nu lag ze op bed en dacht na over wat juf Sarah zei. Dat veel meiden rond hun leeftijd anorexia hadden. Jill dacht na. Hoe konden sommige meiden dat toch zomaar krijgen. Dan was je toch echt ziek in je hoofd? Jill stond op en ging voor de spiegel staan. Ze was echt dik. Iedereen had gelijk, ze was lelijk en dik. Het enigste wat mooi aan haar was zijn haar mooie blond haren. Maar die zouden nog mooier worden als ze dun lichaam had. Iedereen had een vriendje en Jill niet. Geen enkele jongen keek naar haar op. Ze keken altijd een andere kant op of ze riepen haar na. Jill durfde vaak niet alleen het school plein op, en wachten net zo lang tot er niemand meer op het plein was. Dan pas liep ze naar haar lokaal toe. En vaak moest ze dan na komen omdat ze dan weer eens voor de zoveelste keer te laat was. Maar dat had ze er wel voor over. Het was zelfs een voordeel, want nu was het plein leeg als ze naar huis ging. Soms stonden er nog wat meiden of jongens in het fietsen hok. Dan pakte ze snel haar fiets en reed dan snel naar huis. Nu stond ze voor de spiegel en keek haar kamer rond. Overal waar ze keek zag ze snoep of chips. Ze wou niet meer dikker worden en ze wist dus wat ze moest doen. Al het snoep en chips weg gooien. Ze pakte haar prullenmand en gooide alles weg. Ze zou vanaf vandaag op alles nee zeggen. Ze zou iedereen is laten zien dat ze wel kon afvallen. Toen ze alles wat haar aan eten herinnerde weg was ging ze op haar bed zitten. Ze hoorde haar buik knorren. “Niet aan denken Jill, gewoon negeren. Je hebt geen honger.” Toen hoorde ze haar moeder roepen dat het eten klaar was. Ze liep naar beneden toe. Iedereen schepte hun borden goed vol, maar Jill had de helft van aar bord nog niet een bedekt met eten. Haar moeder keek haar aan “Voel jij je wel lekker Jill?” Jill haalde haar schouders op “Het gaat wel, ik ben gewoon een beetje misselijk.” Na het eten was Jill ook echt misselijk ze liep naar de wc en spuugde alles er weer uit. Ze liep voorzichtig naar haar kamer toe en ging op bed liggen. Ze voelde zich niet lekker. Haar maag draaide zich elke keer om als ze aan eten dacht. Ze moest haar gedachten op iets anders zetten. Maar ze wist niet op wat. Ze deed haar radio dan maar aan. En ze ging op internet surfen. Tot dat ze op een site kwam over overgewicht en lijnen. Ze las het aandachtig. Ze printte een aantal bladzijde uit waarop stond hoe je buikspieren moest trainen. Ze las het nog is een keer aandachtig en ging toen op de grond liggen. En begon aan haar buikspier oefeningen. Het deed pijn, maar dat maakte haar niet uit. Ze had het resultaat gezien, en zo wou zij er ook uit zien. Ze moest er gewoon door de pijn heen bijten. En er niet aan denken. Ze ging op het ritme van de muziek mee. Tot dat ze niet meer kon. Haar buik deed nu echt zeer. Ze probeerde op te staan, maar het wou haast niet lukken. Na een uur op haar bed te hebben gezeten ging ze weer voor de spiegel staan. Over een maand zou haar buik al veel platter zijn. Dan kon ze de broeken weer aan die haar nu veel te klein waren. Ze ging naar de badkamer en ging op de weegschaal staan hij gaf 62 kilo aan. Ze dacht na, over een week wou ze minimaal 5 kilo kwijt wezen. Dus ze wist wat ze moest doen. Veel sporten heel veel sporten zelfs, en vooral niet meer eten. Ze moest zich op het sporten richten. En niet meer aan eten denken. Over een maand had ze haar ideale gewicht en zouden de jongens niet meer voor haar weg lopen. Misschien zou zij nu wel voor de eerste keer mee gevraagd worden naar de dancing. Ze liep weer terug naar haar kamer en ging op haar bed liggen. Ze dacht na. Ze dacht over alles na. Ze haatte zich zelf. Waarom was zij zo dik, en vonden de jongens haar niet leuk. Ze was toch aardig? En het ging toch niet alleen maar om de buitenkant? Waarom keken ze daar toch altijd na. Toen stond ze op, ze ging joggen in het park. Ze kleedde zich om en liep naar beneden. Haar moeder zat tv te kijken met de tweeling. “Zo ze gaat eens een keer sporten!” riep Noa. De oudste van de tweeling. Jill liep kwaad door en gooide de deur met een klap dicht. Ze jogde tot het bijna donker was en toen liep ze afgepeigerd naar huis toe. Ze kon niet meer. Ze had nu al minstens 2uur gejogd. En haar maag die knorde. Maar Jill mocht er niet aan toe geven. Ze moest er niet aan denken. Ze wou het zelf. Als ze nu ging eten dan was alles voor niets geweest. Dan had ze voor niets 2 uur lopen joggen. Ze stond er versteld van dat ze nog zo’n goede conditie had. Ze had al meer dan 4 jaar niks meer aan sport gedaan. Alleen op school had ze nog 2 uur in de week gym. En nu had ze gewoon 2 uur lopen joggen. Ze liep naar binnen toe. Noa keek haar aan “Jij bent lang weg geweest. Wat heb je gedaan. Op een bankje gezeten?” Jill keek kwaad naar Noa. “Jij moet je commentaar eens en keer bij je houden. Ik heb toch ook geen commentaar op jou? Of denk je dat je alles goed doet!” Noa keek haar moeder aan “Waar slaat dat nu weer op. Ik vroeg toch alleen maar wat?” Haar moeder stond op. “Ik bemoei me niet met jullie ruzies.. jullie zoeken het zelf maar uit.” Noa haalde haar schouders op en ging weer verder tv kijken. Jill liep naar boven. Dat zou d’r leren om elke keer haar commentaar te geven op alles wat ik doe. Ze ging de douche en wou haar douchen. Maar kon het niet laten om even op de weegschaal te gaan staan. 61 kilo gaf hij nu aan. Dat waren al 4 hele kilo’s die er af waren! Het hard lopen had effect. Ze besloot om elke avond en ochtend een stuk te gaan joggen. Zo kwam ze het snelst op haar ideale gewicht. Ze ging zich snel douche en daarna ging ze slapen. Ze had nu geen zin meer om haar huiswerk te gaan maken. Ze had morgen een tussen uur en dan zou ze haar huiswerk wel gaan maken. Toen ze klaar was met douche ging ze slapen.
Om 6 uur ging de wekker. Jill sprong op. Ze moest gaan joggen. Ze kleedde zich om en ging stil de deur uit. Om half 8 was ze weer thuis. Iedereen zat al te ontbijten. Haar moeder keek haat vragend aan “Waar was jij? Ik heb je al heel vaak geroepen. En je was al zo vroeg op.” Jill knikte “Ik was gaan joggen. Kon niet meer slapen.” Haar moeder knikte. Ga nu maar zitten, dan kun je nog mee ontbijten.”Jill schudde haar hoofd “Ik heb al ontbeten” loog ze. Haar moeder keek op. “Wat heb je gegeten dan? Je vader is net naar de bakker geweest omdat we geen brood meer hadden.” Jill dacht na. Nu moest ze een goede smoes verzinnen. “Ik heb net een broodje bij de bakker gehaald. Ik zag dat er geen brood meer was, en als ik nu nog moet eten kom ik te laat op school. Moet me nog douchen en dan ben ik weg.” Haar moeder knikte. “Oké, ga dan maar vlug douchen.” Jill liep naar haar slaap kamer en legde alvast haar kleren klaar. Toen ging ze snel douchen en kleedde haar om. Om 8 uur was ze klaar en moest zich haasten om op school te komen. Toen ze vlak bij school was zag ze iedereen al weer naar haar kijken. Maar ze zei tegen zich zelf dat ze gewoon door moest fietsen. Ze moest zich er gewoon niks van aan trekken. Ze zette haar fiets in het fietsenhok en liep de school in. Ze was dit keer nog net op tijd. De juf wou net de deur dicht doen. “Zo Jill is een keer op tijd.” Ze zei maar niks. Als ze wat zei dan moest ze toch meteen na blijven. Ze ging snel zitten naast Karin. Dat was een aardig meisje. Dat was het enigste meisje waar mee ze goed over weg kon. Zij werd ook altijd nageroepen omdat ze ook niet al te dun was. Karin keek haar aan met een glimlach. “Het is je eens een keer gelukt om op tijd te komen. Proficiat.” Ik glimlachte naar haar. “Ja, hou nu je mond maar, anders mogen we weer eens na blijven.” Karin knikte. Juf Sarah ging haar les beginnen. Jill zat te dagdromen over wat voor mooie kleren ze straks wel niet kon kopen als ze eenmaal wat dunner was geworden. Opeens gaf Karin haar een stootje en Jill schrok op. Ze zag juf Sarah boos kijken. “Zijn we er nu weer bij?” Jill knikte “Sorry. Gaat u verder.” De juf knikte. “Lees jij je antwoord maar eens op van vraag 8”Jill wou in haar boek kijken, maar kwam er achter dat die nog in haar tas zat. Ze pakte snel haar boek en beantwoorde de vraag. De juf keek geïrriteerd naar Jill. “Doe de volgende keer gewoon mee met de les, en leg je boeken op tafel.” Jill knikte met een rood hoofd. Dat had zij dus weer. Juf Sarah deed het er om! Ze wist dat ze haar boeken niet op tafel had, en nog geeft ze haar de beurt om een vraag te beantwoorden. Ze was blij toen de bel ging en dat de les voorbij was. Toen ze weg wou lopen vroeg juf Sarah haar terug. “Ik wil even met je babbelen Jill.”Jill zuchtte en vroeg Karin om te wachten op de gang. Karin kikte “Ik wacht wel op je. Sterkte.” Jill knikte en liep weer terug het lokaal in en ging zitten. Juf Sarah ging voor haar zitten. “Jill, ik wil graag weten wat er de laatste tijd met je aan de hand is. Je komt veel te laat in de les. En als je in de les bent, ben je de hele tijd aan het dromen.” Jill haalde haar schouders op. “Ik heb geen idee waar het aan ligt. Misschien ga ik wel te laat van school. En dat dromen dat valt ook wel mee.” Juf Sarah kijkt Jill aan: “Zit je ergens mee?” Jill trok haar hoofd weg. “Neen ik zit nergens mee, en er is ook niks met me aan de hand. Zou ik nu misschien weer naar me volgende les mogen? Anders komen we daar ook weer eens veel te laat.” Juf Sarah knikte, “Ik zou het heel fijn vinden als er iets was dat je dan naar me toe kwam.” Jill knikte en liep het lokaal uit. “En wat zei ze?” Vroeg Karin meteen toen ze de deur had dicht gedaan. “Ze dacht dat er wat met me aan de hand was, omdat ik elke keer te laat kom. En als ik in de les zat dan zat ik niet op te letten.” Karin keek Jill aan: “En? Is het waar? Is er wat met je?” Jill keek Karin aan, “Neen wat moet er met me zijn dan? Ik kan toch ook wel eens een keer te laat komen. En de lessen zijn gewoon te saai.” Karin knikte. “Goed, we moeten nu maken dat we in de les komen anders wordt het na komen vanmiddag.” Jill haalde haar schouders op “Het is niet mijn fout dat we te laat zijn, zij wou met me praten. Dus ik kom niet na vandaag.” Karin glimlachte. “Kom nu maar.” Jill liep achter Karin aan naar de volgende les. Ze had er geen zin meer in. Het was godsdienst. En als ze een vak echt niet leuk vond was het dat vak wel.
Het was 14.15 en de school was uit. Jill liep samen met Karin naar het fietsen hok. Op Jill haar fiets zat een briefje geplakt. ‘Dik zak! We weten je te vinden!’ Karin keek Jill aan. “Waar slaat dat nu weer op, en van wie is het?” Jill haalde haar schouders op. “Ik weet het niet. Het staat er niet bij. Het zou vast weer iemand wezen die lollig wil zijn.” Karin pakte het briefje “En wat betekend dan ‘we weten je te vinden?” Jill keek Karin aan “Geen idee, laat maar. Ik weet niet van wie het komt, of waar ze het over hebben.” Karin en Jill fietsten naar huis. Karin sloeg rechts af toen Jill nog een kleine stukje recht door moest. “Ik spreek je morgen Jill!” Jill glimlachte “Is goed, tot morgen!” En ze fietste alleen verder. Ze was zo in gedachten dat ze bijna haar huis voorbij fietste. Ze zette haar fiets snel neer en liep naar binnen. Ze was alleen thuis. Eindelijk dacht ze. Ze plofte neer op de bank en pakte het briefje weer. ‘Dik zak! We weten je te vinden!’ Ze las het nog eens. Wie wisten haar wel te vinden en waarom. Ze werd bang. Wat had ze verkeerd gedaan? Wie wou haar pakken? Ze stak het papiertje weer in haar jas. Ze moest er gewoon niet aan denken. Ze stond op en ging naar haar kamer. Ze zou alvast wat huiswerk gaan maken. Dan kon ze vanavond weer gaan joggen. Ze kreeg er steeds meer plezier in. En het resultaat mocht er ook wel zijn. Ze pakte haar boeken en ging aan het werk. Toen ze zag wat ze allemaal moest maken had ze al geen zin meer. Maar ze moest wel. Morgen had ze geen tussen uur, dus ook geen tijd om het op school te maken. Het bleef in haar hoofd spoken ‘Dik zak! Dik zak!’ Ze kon nergens anders aan denken. Ze gooide haar boeken dicht en kleedde zich om. Ze ging weer hard lopen. Ze nam deze keer haar gsm en haar mp3 speler mee. Als er nu wat gebeurde kon ze altijd bellen. Ze rende door het park. Ze had niet door dat het al donker begon te worden. Tot ze een scooter zag staan. Aan de kant. Ze keek op, maar zag niemand bij de scooter. Ze rende nu niet meer zo hard. Ze hoorde een gil. Ze deed een dopje uit haar oren. Had ze zich nu verbeeld of was het nu echt een gil. “Auw! Niet doen! Alsjeblieft! Auw!” Het kwam uit de bosjes. Met haar hart kloppend in haar keel bleef ze stil staan. Toen hoorde ze weer iemand gillen, maar deze keer werd het gegil gedempt. Iemand had een hand voor iemands mond gedaan. Ze keek rond maar ze zag niemand die haar kon helpen. Wat moest ze doen. De bosjes in gaan waar het gegil weg kwam? Of gewoon door rennen. Ze deed het laatste. Ze rende kei hard verder het park in. Plotseling hoorde ze een scooter achter zich. Ze keek om en ze zag dat het dezelfde scooter was die bij de bosjes stond. Ze rende en rende. Tot dat de scooter naast haar kwam rijden. Ze probeerde een andere kant op te rennen, maar ze werd vast gehouden. Tot dat ze een ruk kreeg en op de grond viel. De persoon stapte van zijn scooter. En Jill probeerde op te staan. Maar ze werd tegen gehouden. “Je hebt niks gezien! Oké?” Jill knikte snel, ze was doosbang. Bang dat zij ook werd verkracht. Want dat had hij toch gedaan. De jongen bleef voor haar staan. "Je zegt hier geen woord over, tegen niemand, oké?" Jill knikte weer bang. De jongen keek haar aan. “Ik hoop dat je het goed in je oren knoopt, want ik weet je te vinden. Dik zak!” Jill bleef stil liggen. Ze herkende die stem. Maar ze wist niet meer waar van. Ze wachten met opstaan tot dat de jongen weg was. Toen hij weg was stond ze snel op en keek rond. Wat moest ze doen. Terug gaan naar het meisje of naar huis gaan. Ze rende weg. Weg van het meisje, weg van het park. Ze rende zo snel dat ze niet eens door had dat het al een hele tijd heel erg hard regende. Ze was thuis. Maar niemand was thuis. Ze bonsde op de ramen en op de deur. “Mam!! Mam!!” Haar hart bonsde nog steeds in haar keel. Waarom moest nu op dat moment iedereen weg zijn. Ze was bang, bang dat die jongen achter haar kon staan. Toen hoorde ze iets ritselen in de bosjes. Bang ging ze tegen de muur staan met open ogen keek ze rond. Haar hart bonsde nu nog harder. Zal het de jongen zijn. Zou hij haar gevolgd zijn? Ze liep snel naar de vuilnisbak toe om de sleutel op te rapen. Tot ze opeens weer een geluid hoorde. Nu was het vlak achter haar. Ze hield haar adem in. Ze hoorde een voetstap dichter bij haar komen. Ze pakte voorzichtig de sleutel. Ze wou opstaan maar ze durfde niet. Ze bleef stil zitten. Toen ze een tijdje niks meer hoorde keek ze voorzichtig achterom. Ze zag de scooter weer staan. De scooter van het park. Ze voelde in haar jas zak. Ze had haar gsm toch meegenomen? Ze had hem. Ze drukte haar moeders gsm nummer in. Ze moest snel zijn. Tot dat ze een stem hoorde. “Wie probeer je te bellen! Dik zak!” Ze schrok op. En liet haar gsm vallen. Ze draaide zich om. “Wat doe jij hier?” Vroeg ze met een trillende stem. De jongen kwam voor haar staan. “Wat ik hier doe? Ik kom jou opzoeken. Omdat ik denk dat je me net niet goed hebt begrepen.” Jill keek bang de jongen aan. De jongen kwam nu nog dichter bij. “Ik denk dat jij hetzelfde wil als dat andere kind net.” Jill schudde haar hoofd. Maar de jongen deed het toch. Hij maakte haar broek los. Jill werkte niet echt mee. Ze probeerde hem van zich af te duwen, “Laat me los, laat me nu gaan!” De jongen drukte haar op de tafel, die voor het raam stond. Jill probeerde zich los te maken, maar de jongen was veel sterker. Hij maakte haar handen vast met haar eigen broek. En daarna maakte hij zijn eigen broek los. Jill probeerde te gillen, maar er kwam geen geluid uit haar mond. Ze kon het niet. Ze was te bang. Ze kon alleen maar hopen dat er iemand aan kwam. De jongen was in haar gekomen en Jill kreunde. Het deed zo’n pijn. Maar nog durfde ze niks te roepen of te zeggen. Ze was bang dat hij een mes zou trekken en dan was ze dood. Misschien was dat wel het beste. Dood gaan. Dan had niemand meer last van haar. Op dit moment was ze liever dood dan levend. Ze voelde hoe de jongen elke keer dieper en dieper in haar kwam. Ze voelde haar hart in haar keel. Ze probeerde zich los te maken. Maar de jongen die gaf haar een mep in haar gezicht. Ze voelde hoe er een straaltje bloed van haar neus naar haar mond liep. Ze was nu nog banger. Maar ze probeerde zich los te rukken. De jongen hielt nu op. En maakte haar los. Hij draaide haar om. Ze kreeg nog een vuist in haar gezicht. En in haar buik. Ze kreunde van de pijn. “Ik zal de volgende keer maar een beetje mee werken, want dit is dus nog niks.” Jill trilde. Ze was bang. “En waag het niet om het aan iemand te vertellen. En zeker niet naar de flikken lopen. Want dan ga je er aan.” Jill keek met betraande ogen hoe de jongen weg reed op zijn scooter. Ze bleef nog even liggen. En probeerde toen op te staan. Ze pakte haar sleutels en liep met de sleutel naar de deur. Ze had bijna geen kracht op de sleutel om te draaien. Alles deed pijn. Ze liep voorzichtig naar de douche en ging er onder staan. Ze voelde zich vies. Ze begon te huilen. En zakte op de grond. Zo bleef ze een uur zitten. Ze begon zich uit te kleden. Ze was bang, bang dat hij het weer zou doen. Ze herkende zijn stem. Maar waar van. Ze begon weer te huilen. Haar buik deed pijn als ze adem haalde. Ze draaide de douche uit en droogde haar af. Ze keek in de spiegel en ze zag dat ze een blauw oog had. En een glip in haar lip had. Toen keek ze naar haar buik, die helemaal blauw was. Zachtjes begon ze weer te huilen. Waarom moest haar dit allemaal over komen? Jill liep langzaam naar haar kamer. Haar buik deed nog steeds erg zeer. En haar oog begon ook te tintelen. Ze lag al een tijdje op bed wanneer haar moeder op de deur klopte. “Jill? Ben je al thuis?” Jill durfde niet te antwoorden en deed net alsof ze al lag te slapen. Haar moeder deed zachtjes de deur open en kwam op het rand van haar bed zitten. Ze had Jill een zoen en liep toen zachtjes weer weg. Jill lag te trillen in haar bed. Elke keer als ze haar ogen dicht deed zag ze het weer voor haar. De scooter. De jongen. Ze kon het nog steeds niet beseffen dat ze was verkracht. Toen viel ze in slaap. De volgende morgen was Jill al vroeg wakker. Ze was wakker geworden van een nare droom. Ze had het weer helemaal voor haar gezien, hoe de jongen eerst in het park bezig was en toen in de tuin. In haar eigen tuin. Ze was bang, doodsbang dat het weer zou gebeuren. Ze wilde niet naar school. En hard lopen durfde ze ook al niet meer. Ze ging nooit meer alleen naar het park toe. Ze ging nooit meer alleen weg. Ze was zo bang dat het weer is een keer gebeurde. Ze pakte haar gsm en smste Karin dat ze deze week niet op school kwam omdat ze ziek was. Toen het 7 uur was kwam haar moeder haar wekken. Ze schrok toen ze Jill zag. “Wat heb jij gedaan? Hoe kom je aan dat blauwe oog? En die glip in je lip?” Jill haalde haar schouders op. “Ik ben gisteren komen te vallen bij het hard lopen.” Jill’s moeder kwam naast haar zitten op het bed. “Je was gisteren al vroeg weg. Je was er niet eens met het eten. Heb je de hele avond hard gelopen? Of is er iets gebeurd?” Jill werd misselijk en begon te kokhalzen. Haar moeder keek verschrikt op. Ze liep snel naar de badkamer om een emmer te pakken en die zette ze naast het bed van Jill. “Ben je ziek? Voel jij je wel lekker?” Jill schudde haar hoofd. “Ik ben misselijk.” En weer begon ze te kokhalzen. Jill keek op naar haar moeder. “Kun je misschien school bellen. En me ziek melden?” Jill haar moeder knikte. “Dat zal ik doen schat. Je gaat zo ook niet naar school. Je bent spier wit. Je hebt denk ik griep op gelopen gisteren. Je hebt zeker in de regen gelopen.” Jill knikte, En zei verder niks. Haar moeder liep weer naar beneden en belde de school dat Jill ziek was. Jill bleef stil op bed liggen. Het spookte nog steeds door haar hoofd. Waarom zij, waarom was ze nu niet gewoon door gelopen. Dan was dit allemaal niet gebeurd. Het is gewoon haar eigen fout. Als ze nu niet zo nieuwsgierig was dan was er niks gebeurd. Dan had ze gewoon door kunnen joggen, maar ze moest natuurlijk weer eens alles weten wat er zich in die bosjes afspeelde. Ze begon weer zachtjes te huilen. Haar buik was nu nog pijnlijker dan gisteren. Ze stapte voorzichtig uit bed en ging onder de douche staan. Ze wou al de pijn doen vergeten, maar hoe. Ze keek de badkamer rond en ze zag een schaar liggen. Zonder er bij na te denken pakte ze hem en zette hem op haar polsen. Waarom zou ze het niet doen. Ze kon geen reden bedenken. Waarom zou ze het wel doen. Toen schoten er honderden redenen door haar hoofd. Ze keek voor de laatste keer in de spiegel en toen haalde ze de schaar over haar pols heen. Ze zag het bloed er uit spuiten. Ze werd misselijk en duizelig. Ze viel op de grond. Haar moeder kwam net boven en hoorde iets vallen. Ze bleef bij de douche deur stil staan. “Jill? Alles in orde?” Ze hoorde geen antwoord en zag dat de douche deur niet op slot was. Voorzichtig deed ze de deur los. Daar zag ze haar dochter liggen. Ze rende er op af en pakte haar vast. “Jill! Jill!” Noa hoorde haar moeder roepen en kwam ook kijken. Toen begon ze te gillen “Jill!!!!!!” Haar vader kwam nu ook kijken en zag zijn dochter ook in de badkamer in een bloedplas liggen. Snel pakte hij zijn gsm uit zijn broek zak en belde de ambulance. Binnen tien minuten waren ze er. Ze verzorgden Jill en dan renden ze met haar naar de ambulance. En reden met de sirenes op naar het ziekenhuis. Daar werd Jill weer een beetje wakker. Ze deed langzaam haar ogen open, en keek rond. Waar was ze. Ze kende dit niet. Toen zag ze een vrouw bij haar bed staan, in een witte schort. Jill keek haar aan. “Hey ben je wakker? Je bent in het algemeen ziekenhuis. Ik ben Dokter Dufour. Ik heb je behandeld. Je hebt je pols door gesneden. Weet je dat nog?” Jill knikte. “Waarom hebben jullie me niet laten gaan, dokter?” Dokter Dufour schudde haar hoofd “Ben je gek! Waarom wil je er een eind aan maken, je hebt nog zo veel om voor te leven.” Jill begon weer te huilen. “Ik wil niet meer. Ik heb niks meer om voor te vechten.” Dokter Dufour keek Jill aan. “Wat is er gebeurd? Wil je het me vertellen?” Jill schudde haar hoofd. “Er is niks bijzonders gebeurd, ik heb m’n pols door gesneden en meer niet.” Dokter Dufour schudde haar hoofd, “Ik weet dat er mee aan de hand is, maar als je het me niet wilt vertellen is dat ook goed. Ik ga je niet dwingen om het te zeggen. Maar weet wel dat ik je heel erg graag wil helpen. Je kunt bij mij alles kwijt zonder dat iemand het te weten komt.” Jill knikte en deed haar ogen dicht. Dokter Dufour keek of alles nog in orde was en zei dat ze straks wel terug zou komen. En dat nu haar ouders bij haar kwamen. Jill knikte, maar hielt haar ogen dicht. Toen kwamen haar ouders binnen. Haar moeder pakte haar hand vast. Jill deed haar ogen weer open en zag haar moeder gezicht. Ze zag wit. En haar vader ook. Noa en Marit keken geschrokken naar de andere hand van Jill. Jill stopte haar hand onder de dekens. Ze wou niet dat haar zusjes haar zo zagen. Ze was moe, en nog steeds bang. Ze durfde het er gewoon niet tegen iemand te zeggen. Stel je voor dat hij weer kwam, en dat hij het weer ging doen. Ze deed haar ogen weer dicht. Ze moest nu sterk zijn, haar ouders waren er. Haar moeder ging voorzichtig naast haar zitten op de stoel die er stond. “Waarom Jill? Waarom heb je het gedaan.” Jill antwoordde niet, ze keek naar het plafond. Ze wou het vertellen. Maar niemand zou haar begrijpen. Ze sloot haar ogen, en zag het weer voor haar. Ze deed ze snel weer open en keek haar moeder aan. “Zou je misschien wat drinken voor me willen halen. Ik heb dorst.” Haar moeder stond snel op en haalde wat water voor Jill. Jill keek weer naar het plafond. Noa ging naast haar zitten. “Ben je verdrietig? ”Jill keek naar Noa “Neen, ik ben niet verdrietig.” Ze glimlachte snel. Noa keek Jill aan. “Waarom heb je het dan gedaan? Komt het door mij, omdat ik steeds van die domme grappen maak?” Jill keek Noa nu recht in de ogen aan. “Jij hebt hier niks mee te maken. Ik… ik.” Jill hield haar mond, ze moest haar tranen de baas zijn. Ze staarde weer naar het plafond. Ze mocht het niet tegen Noa zeggen. Ze moest zwijgen. Als de jongen er achter kwam dat ze het tegen iemand had verteld dan zou hij hetzelfde doen. Stel je voor dat hij deze keer Noa pakte. Dan zou ze het haar zelf nooit kunnen vergeven. Ze moest zwijgen. Haar moeder kwam binnen met een glas water. “Hier schat drink maar wat.” Jill pakte het glas aan en ze dronk wat. Ze keek haar moeder aan. “Zouden jullie het heel erg vinden om te vertrekken? Ik zou graag even alleen willen zijn.” Haar moeder keek haar aan. “We zullen wachten op de gang. Jill schudde, “Gaan jullie maar naar huis. Ik heb rust nodig, en ik ben erg moe.” Haar moeder knikte. “We komen vanavond wel weer. Ga maar slapen. Dat zal je goed doen.” Jill knikte en glimlachte. “Tot vanavond dan maar.” Haar moeder gaf haar een kus op haar hoofd en ze vertrokken. Jill was nu weer alleen. Ze wou alleen zijn om na te kunnen denken. Ze wilde niet tegen haar moeder liegen dat deed haar pijn, maar als ze de waarheid tegen haar moeder vertelde dan zou haar moeder het zich zelf nooit vergeven. Ze wist hoe haar moeder was. Ze zou de schuld op zich zelf schuiven. En het laatste wat ze wou is dat haar moeder zich ook rot voelde. Maar ze wou het tegen iemand vertellen, maar ze durfde het niet. Niemand zou haar begrijpen. Niemand zou begrijpen waarom ze was gestopt in het park. En waarom ze niet weg rende toen ze wist dat hij achter haar stond. Ze begon weer te trillen, ze moest huilen. Ze wou het glas drinken pakken maar het viel. Ze probeerde uit bed te gaan, maar dat wou niet. Ze had nog niet de kracht om zich zelf over einde te houden. Wat moest ze nu doen? En lag allemaal water op de grond. Ze probeerde vanuit haar bed het glas op te rapen. Toen ze er bijna bij kwam gleed ze naar beneden. En lag ze op de grond. Midden in het glas. Ze zag dat ze haar gesneden had in haar been en het deed pijn. Ze probeerde weer op te staan, maar het wou niet lukken. Ze had geen kracht om op haar bed te leunen. Haar pols deed pijn. Nu had zo ook nog eens bloed aan haar been. Toen kwam er een verpleegster binnen. “Wat is er gebeurd? Heb je pijn?”Jill knikte. “Wacht ik roep een dokter.” De verpleegster liep weer terug de gang op. Jill lag daar hulpeloos op de grond. Toen zag ze dat dokter Dufour weer binnen kwam, en achter haar liep de zuster. Ze hielpen haar weer in bed. “Meisje toch, wat is er toch gebeurt?” Jill keek de dokter aan “Ik wou wat drinken, maar het viel.” En weer begon Jill te huilen.” De dokter wenkte tegen de verpleegster dat ze wel kon gaan en dat ze de deur achter zicht dicht moest trekken. De dokter ging de wond op haar been verzorgen. Ontsmette het eerst en deed er toen verband om. Jill lag met haar ogen dicht op haar bed. Zou ze de dokter in vertrouwen nemen en haar vertellen wat er was gebeurd? Jill begon weer te huilen. Ze kon er niks aan doen. Als ze er aan dacht begon ze te huilen. De dokter ging naast haar zitten. “Vertel me nu eens wat er aan de hand is? Waarom heb je het gedaan.” Jill keek de dokter aan. “Je kunt me vertrouwen echt waar. Ik zal het tegen niemand vertellen.” Jill nam een hap lucht. “Ik.. de meeste vinden me te dik. En daarom had ik besloten om te gaan hard lopen. Gisteren ging ik hardlopen en toen… toen..” Weer begon ze te huilen. De dokter pakte haar hand. “Vertel het me maar rustig.” Jill knikte. Ik zag een scooter staan, en toen hoorde ik een gil. Het kwam uit de bosjes. Ik ben stil gaan staan, maar ik was bang. Bang om er iets van te zeggen. Ik ben toen weer hard door gelopen. Tot dat dezelfde scooter naast me kwam rijden en me op de grond gooide.” Ze vertelde het verhaal verder wat er in het park was gebeurd en toen hield ze haar mond. Ze keek weer naar het plafon. Dokter Dufour keek Jill aan. “Wat is er toen gebeurd? Toen hij weg was?” Jill slikte. En ze vertelde dat ze naar huis rende zo snel mogelijk. En toen wachtte ze. Ze begon zachtjes te huilen. En vertelde in tranen dat ze was verkracht. Dokter Dufour knikte. “Ik wist het al, maar ik wou het uit jou mond horen.”Jill keek de dokter aan. “Hoe wist u het?” Het was voor mij een kwestie van alles bij elkaar optellen. En ik kwam uit bij een verkrachting. Jill huilde nog steeds. De dokter sloeg een arm om haar heen. Je hoeft je nergens voor te schamen. Het is niet jouw schuld.”Jill keek de dokter aan. “Als ik gewoon was door gelopen dan was dit allemaal niet gebeurd.”De dokter keek haar recht in de ogen aan “Je moet jezelf niet de schuld gaan geven. Jij kunt hier niks aan doen. Je moet jezelf nu geen verwijten maken. Iedereen kon het slachtoffer zijn. Iedereen zou stoppen, maar niemand zou er wat van durven te zeggen. Iedereen is bang dat er iets met zich zelf gebeurt als ze er iets van zeggen. Nu ben jij die persoon, maar ik kon het net zo goed zijn. Niemand weet van tevoren wat er gaat gebeuren.”Jill knikte. “Ik ben bang. Bang dat het weer zal gebeuren. Of dat hij het bij iemand anders gaat doen.”Daarom moet je ook aangifte gaan doen. Ik ken 2 vrouwelijke politie agenten. Die zouden je graag willen helpen. Ik zou ze voor je kunnen bellen. Zodat die jongen wordt gepakt. En dan kan hij jou niks meer doen, maar hij kan ook geen andere slachtoffers meer maken.”Bang keek Jill de dokter aan. “Ik durf het niet alleen.”De dokter keek haar weer aan. “En als ik er bij blijf? Zou je het dan wel weer durven te vertellen?” Jill dacht na. En knikte toen. Ze zou het tegen de flikken vertellen. “Ik ga ze nu bellen, probeer jij maar wat te slapen. Ik ben er bij als ze hier zijn dat beloof ik je.” En toen liep ze de gang op. Jill voelde zich nu toch al wel een kleine beetje beter. Ze had het tegen iemand kunnen vertellen. En ze had het idee dat dokter Dufour haar begreep. Toen viel ze in slaap. Ze was uitgeput. Alles had haar zoveel energie gekost dat ze nu uitgeput was. Na een paar uur werd ze wakker. Ze keek weer rond en toen wist ze het weer. Ze was in het ziekenhuis. Ze had dorst. Ze herinnerde zich het gesprek weer met de dokter. Ze kon haar altijd op piepen. Ze deed dat dus ook. Toen kwam ze binnen gelopen, met achter haar 2 vrouwen. Babs keek Jill aan. “Dit zijn Britt en Merel. Ze zijn van de politie.” Jill knikte. De twee agenten gingen op een stoel zitten. De dokter ging tegen het raam zitten en keek naar Jill en knikte. Jill keek Britt aan. En ze vertelde het verhaal. Merel noteerde alles. Na het verhaal vroeg Britt als ze wist wie die jongen was. “Ik weet het niet, de stem komt me bekent voor maar ik heb geen idee waar van.” Britt knikte. “Zou je er over willen nadenken? En ons willen bellen als je het weer?” Jill knikte, “Ik doe niks anders dan nadenken. Als ik me ogen sluit dan zie ik het weer voor me. Dan voel ik de pijn weer. Ik ben blij dat dokter Dufour me begrijpt. Niemand zal me begrijpen waarom ik dit mezelf heb aangedaan. Het is de eerste keer dat ik iemand vertel hoe ik me voel.” En toen keek ze dankbaar naar de dokter. Ze glimlachte. Dan stonden Britt en Merel op. “We weten nu eerst wel genoeg. Is het goed dat we morgen weer komen als we nog wat vragen hebben?” Vroeg Britt. Jill knikte. “Alleen als dokter Dufour dan er bij mag wezen.” Britt knikte weer en glimlachte naar de dokter en toen naar Jill. “Als jij je dan prettiger voelt dan mag ze er bij wezen.” Jill glimlachte. “Dank u wel mevrouw…uhmm.. hoe was u naam ook alweer?” Britt Michiels, zeg maar gewoon Britt.” Jill knikte “Dank je wel Britt.” Britt en Merel namen afscheid en de dokter liep met ze mee. En keek nog snel om. “Ik kom zo terug.”Jill knikte. Ze lag weer na te denken op haar bed. Ze was opgelucht dat ze hem nu probeerde op te zoeken. Maar toch huilde ze. Ze vond het fijn dat ze nu iemand had om er mee over te praten, maar hoe zou dat straks moeten als ze weer thuis was. Iedereen zou haar na kijken. En medelijden hebben, maar dat wou ze niet. Ze wou zich niet als een slachtoffer willen voelen. Ook al was ze dat wel. Ze wou dat iedereen haar gewoon kende als Jill en niet als het slachtoffer van een verkrachting. Toen kwam de dokter weer binnen en ging naast haar op haar bed zitten. “Ik vind het knap van je dat je alles hebt verteld. Nu kunnen ze proberen hem op te pakken.” Jill knikte. “Maar ik blijf bang, omdat hij nu nog terug kan komen. Straks komt hij me hier opzoeken, omdat hij weet dat ik het aan jou en de flikken heb verteld.” De dokter pakte haar hand weer vast. “Hoe zou hij het moeten weten. Niemand was hier bij het gesprek. En van mij of van de flikken zou hij niks horen.” Jill knikte. “Ik ben blij dat je me begrijpt, en dat je er bij bent gebleven.” De dokter knikte. “Ik zou je steunen heb ik gezegd, en ik vind het heel knap van je dat je het tegen de flikken hebt gezegd. Ik hoop voor je dat ze hem snel te pakken hebben. Zodat jij weer verder kunt met je leven. Je moet me beloven dat je, als je uit het ziekenhuis bent voor jezelf gaat vechten. Dat jij je zelf geen pijn meer doet. En niks meer van anderen gaat aantrekken.” Jill knikte. “Dat beloof ik je. Ik zal voortaan aan mezelf denken, en de mensen zullen me moeten nemen zoals ik ben. En ook al ben ik niet een persoon met een foto modellen lijf.” De dokter lachte,” Voilà, zo hoor ik het graag. En blijf daar nu in geloven.” Jill knikte, “Dokter? Mag ik u iets vragen?” “Ja vraag maar.” “Ik moet het me ouders nog vertellen… Maar ik durf dat niet. Zou u het niet voor mij willen doen?” De dokter schudde haar hoofd. “Je hebt het net ook aan de flikken verteld. Ik wil er best bij zijn, maar je moet het ze zelf vertellen. Ik kan dat niet voor je doen.” Jill knikte. “Ik zal het proberen.” Toen ging de deur open en haar ouders stapte binnen. Jill ging recht op in haar bed zitten en keek haar moeder aan. En toen keek ze naar haar vader. “Ik moet jullie iets vertellen.” Ze keek dokter Dufour aan. Ze glimlachte en knikte. “Ik ben gister avond verkracht.”En toen begon ze te huilen. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht. Dokter Dufour stond op en ging bij het raam zitten. Haar moeder kwam naast haar zitten en pakte haar handen vast. “Wat zeg je? Waar? En door wie!?” Jill slikte en vertelt het verhaal weer. Hoe het gebeurde van in het park tot aan de tuin. De dokter liep zachtjes naar de deur en sloot hem zacht. Jill had niets door en vertelde alles. “Je moet aangiste doen Jill.” Zei haar moeder zacht die ook aan het huilen was. Jill knikte, “Dat heb ik al gedaan. Dokter Dufour heeft voor me 2 flikken madammen gebeld. Ze zijn heel aardig, en ze zijn nu bezig om de dader te zoeken. Jill keek de kamer rond. “Waar is de dokter?” “Ze is de gang opgelopen” antwoorden haar vader zacht. Jill knikte, “Ze heeft het druk.” Ze praatte nog door tot dat er een verpleegster de ouders van Jill waarschuwde dat het bezoek uur al een uur was afgelopen en dat ze Jill moesten laten rusten. Ze namen afscheid van Jill en gingen toe naar huis. Die nacht kon Jill niet slapen. Ze dacht overal aan, maar ze wist nu dat ze er niet alleen voor stond. Ze dacht aan school. Ze moest over twee weken al zeggen welke richting ze op wou. En nu wist ze het zeker. Ze wou dokter worden. Ze wou net zo’n goede dokter worden als dokter Dufour. Ze wist dat ze nog heel wat jaren moest leren, maar dat had ze er zeker voor over. Ze wou mensen helpen die ziek waren. Ze wou ook op de spoedafdeling werken. Toen viel ze in slaap. Ze werd om halfnegen gewekt door een verpleegster. Ze had Jill haar ontbijt op het tafeltje gezet. “Dokter Dufour komt straks om het verband te verwisselen.”Jill knikte. “Mevrouw?” De verpleegster keek Jill aan “Ja wat is er?” Jill keek blozend naar de verpleegster “Ik zie hier een tv, maar hoe kan ik beeld krijgen?” De verpleegster lachte. “Dat doe je met deze afstandsbediening.”En ze gaf Jill de afstandsbediening. “Dank je.”en Jill zette de tv aan. Ze zapte tot dat ze bij TMF was. Nu leek het net alsof ze thuis was. Elke morgen keek ze naar TMF als ze ging ontbijten. Toen ze haar ontbijt op had kwam dokter Dufour weer binnen. “Goede morgen Jill, heb je een beetje kunnen slapen?” Jill schudde haar hoofd, “Ik heb de hele nacht bijna wakker gelegen, maar ik weet nu wat ik later wil worden. Dokter net als jou.” De dokter begon te lachen. “Ik ben blij dat als ik stop met werken dat ik dan weet dat ik dan een goede opvolger heb.”Jill begon ook te lachen, maar stopte snel. Haar ribben deden nog altijd pijn. De dokter ging het verband verschonen. Ze babbelde nog wat tot dat Britt en Merel binnen kwamen. Britt keek Jill aan met een glimlacht. “We hebben goed nieuws. We hebben nog een getuige gevonden gisteravond. En die kon ons wel vertellen hoe hij er uit zag en wie het was. Dus we hebben hem deze morgen opgepakt. En hij heeft bekend.” Jill keek naar de dokter en toen weer naar Britt en Merel. “Dus ik hoef niet meer bang te wezen?” Britt knikte. “Wij hebben hem nu, en hij komt de eerste 12 jaar niet meer naar buiten. Je kunt nu met een gerust hart weer gaan hard lopen.” Jill schudde haar hoofd. “Ik ga niet meer hardlopen, de mensen moeten me maar nemen zoals ik ben. Ik weet dat ik niet een foto modellen lichaam heb, maar ik weet nu wel dat ik een dokter kan vertrouwen.” De dokter begon te blozen. Jill lachte. Toen begonnen ze allemaal te lachen. Britt en Merel namen afscheid omdat ze werden opgebeld met de mededeling om dringend naar het commissariaat te komen. Dus ze namen snel afscheid en gingen weer weg. De dokter had ook goed nieuws. Ze had Jill haar ouders gebeld om te zeggen dat Jill naar huis mocht. Ze ging voor Jill haar bed staan. “Jill je mag vandaag naar huis.”Jill keek blij naar de dokter. “Wouw! Dat is fantastisch” De dokter keek blij naar Jill. Toen werd ze op gepiept. Ik moet gaan” En ze rende de deur uit. Toen kwamen haar ouders en zusjes ook binnen gelopen. Haar zusje had een grote ballon in haar hand. “Die is voor jou, omdat we heel veel van je houden. En je nooit meer kwijt willen. Ook al hebben we soms ruzie.” Jill keek haar zusjes aan en trokken ze naar haar bed toen, en gaf ze elk een kus op hun wang. “Jullie zijn de leukste zusjes die er op de wereld bestaan.” Haar vader en moeder glimlachten. “Ik mag vandaag naar huis!” Haar moeder knikte, “We hebben het gehoord van de dokter. Wil je meteen gaan?”Jill knikte. “Maar ik kan nog niet lopen.”Op dat moment kwam er een verpleegster binnen met een rolstoel. “De dokter zei dat je weg mocht. Deze mag je zo lang gebruiken van haar, maar moet de voorwaarde dat je hem zelf weer komt terug brengen.” Jill knikte. “Dat zou ik doen.” De verpleegster hielp Jill in de rolstoel. Noa vroeg Jill of ze mocht duwen en Jill vond het goed. “Als je maar uit kijkt!”Jill en Noa begonnen te lachen. Toen liepen ze de gang op. Bij de balie vroeg Jill Noa te stoppen. Ze keek de mevrouw aan achter de balie. “Mevrouw mag ik u iets vragen?” De vrouw keek haar knikkend aan. “Wat wil je vragen?” Jill keek rond, “Waar is dokter Dufour? Ik zou haar graag willen bedanken.” Toen kwam de dokter net uit een kamer. “Waarvoor wil je me bedanken?” Jill keek geschrokken op. “Ik wil je bedanken omdat je me een luisterend oor hebt geboden. En omdat.. nou gewoon voor alles.” De dokter knikte. “Het is al goed. Ik wil je hier nooit meer zien. Alleen als je me de rolstoel terug komt brengen.”Jill knikte en lachte. “Dag dokter.” “Dag Jill.” En de dokter hield de deur voor haar open en ze vertrokken…
Einde
Dit verhaal is geschreven door Dana