Volle maan. 

Op een koude donkere zaterdag avond liep een man door het park. Zoals iedere avond samen met zijn hond. Ineens begon de hond zich los te werken en rende luid blaffend naar het vijvertje. Blaffend bleef de hond voor het water staan, de man riep zijn hond terug, maar de hond bleef fel door blaffen. De man liep naar zijn hond toe, en zag een zwarte vuilnis zak in het water liggen, maar dat was niet zomaar een vuilnis zak. Uit de zak stak namelijk een hand. De man twijfelde geen moment, en belde direct de Politie.

Gapend stapte Britt uit haar auto, en ging onder het blauwe lint door. Raymond kwam haar te gemoed gelopen. 'Goede Avond Britt' begroette Raymond haar. 'Raymond' zei Britt en ze liepen samen richting een man in een wit steriel kostuum. ' Ah, commissaris, volgt u mij' zei de man van het labo, terwijl hij naar het lijk liep. 'We vermoeden dat het een jongen is van een jaar of 16', 'Vermoeden? Dus u weet het niet zeker?' vroeg Britt argwanend. 'De jongen heeft werkelijk niets bij wat wijst naar zijn Identiteit, geen paspoort, geen Gsm, geen ID' zuchtte de Labo medewerker. 'Ah bon, Raymond, kunnen jij en Pasmans zorgen voor een opsporing ’s bericht op een en de lokale zender van Gent?' vroeg Britt aan Raymond. Raymond knikte en liep naar de combi. 

'En verder? Dood 's oorzaak?' vroeg Britt nieuwsgierig, 'Een kogel door zijn hoofd is waarschijnlijk Direct fataal geweest, hij is waarschijnlijk al zo'n dag of 2 dood en vrijwel daarna in het water gedumpt , maar dat moet ik nog beter onderzoeken'. 'Oké, ik kom morgen het rapport wel halen, tot morgen Barry!' 'Dag Britt.'

'Bruno!' riep Britt. Bruno kwam naar haar toegelopen 'Hoe staat het met het buurt onderzoek van u en Nick?'. ' Het enige wat we hebben is een vrouw die zaterdag nacht thuiskwam en een wagen bij het park zag staan' zei Bruno duidelijk een beetje teleurgesteld over het resultaat. 'Wat voor een wagen?' 'Een 4x4, ze wist het merk niet, laat staan de nummerplaat'. 'Is dat alles?' 'Sorry Britt, maar de meeste mensen hier slapen wel om 4 uur'. Britt knikte 'Rond het onderzoek maar af, ik zie jullie morgen om 9 uur op het commissariaat'. Britt zegt Bruno gedag en vertrekt dan weer in haar auto naar huis.

De volgende ochtend is bijna het hele team om 9 uur weer op het commissariaat. Nick komt een half uur te laat aanlopen. ‘Bruno! Is John een beetje goed gezind?’ vraagt hij een beetje gespannen aan Bruno. ‘Je hebt geluk, John is er niet, hij moet rust houden, hij is gister namelijk van de trap gevallen, zijn hele rechter oog zit dicht, hij heeft een gebroken arm en een lichte hersenschudding. .’ ‘Maar ik ben er wel’ zegt Britt terwijl ze Nick op haar schouder klopt. ‘Nick, ik zal zolang John ’s taken overnemen, kan ik u nu even spreken?’. Nick knikt en volgt Britt naar het kantoortje van John. Britt gaat zitten. ‘Wel, Nick. Hoe komt het dat jij de laatste tijd steeds te laat komt?’ vraagt Britt serieus. ‘Tja, ik slaap slecht, en als ik dan eindelijk slaap, slaap ik zo diep dat ik gewoon door mijn wekker heen slaap. Het klinkt misschien als een slappe smoes, maar dat is echt zo’. ‘Weet je hoe dat kan dat je dan zo slecht slaapt? Heeft het iets met het werk te maken?’. ‘Nee, ik denk dat het wel over zal gaan’. ‘Goed, dit is dan de laatste keer dat ik het door de vingers zie, de volgende keer zijn er gevolgen, verstaan?’ vroeg Britt streng. Nick knikte, en liep het kantoortje uit.

Een paar minuten later klopt Merel op de deur. Britt wenkt haar dat ze binnen kan komen. ‘Waarom nam jij gister jou gsm niet aan?’ vroeg Britt zonder Merel ook maar te begroeten. ‘De batterij was leeg, ik heb hem aan de oplader gelegd en toen kon ik op een of andere manier niet gebeld worden’ zei Merel een beetje onzeker. ‘Je liegt, maar oké, het is al goed. Maar de volgende keer komen er maatregelen.’ ‘Oké’ zei Merel luchtig, waarop Britt direct streng reageerde met ‘Commissaris’. ‘Oké, commissaris Michiels’ zei Merel sarcastisch, en liep het Kantoor weer uit. 

Als iedereen zijn verzamelde informatie op een rijtje heeft gezet, volgt er een briefing. 
‘Bon, heeft het opsporing ’s bericht iets opgeleverd? ’ vroeg Britt. ‘We hebben wel wat reacties gekregen, maar het belangrijkste is toch wel dat een vrouw in de beschrijving haar zoon herkent.’ Zei Pasmans. ‘En het buurtonderzoek?’ vroeg Britt aan Nick. ‘Weinig, een vrouw die dan om 4 uur terug kwam van haar werk, maar voor de rest wonen er daar alleen bejaarden, de allemaal hun gehoorapparaten s’ nachts uitzetten, en slapen. Dus die hebben niet gehoord of gezien.’
‘Amai jongens, alleen dat?’ zegt Britt verbaast. ‘Ah Bon, Merel en ik gaan naar die vrouw toe, en Raymond en Pasmans gaan het labo rapport halen, en volgen dat verder op’. ‘En wij?’ vroeg Bruno. ‘Ga die enige mogelijke getuige nog eens bezoeken, en loop nog eens een keer dat park, misschien hebben we iets over het hoofd gezien, of lopen er nog mogelijke getuigen rond.’ Iedereen vertrekt.

Merel en Britt zitten zwijgend in de auto, alleen Merel vraagt nogmaals het adres van de vrouw. ‘Hoefijzer straat 25’ zei Britt diep in gedachte verzonken. Merel besteed er verder geen aandacht aan en rijd de hoefijzer straat in, en stopt voor de deur van nummer 25. Britt drukt op de bel, en een beetje een stevige blonde vrouw opent de deur. ‘Commissaris Michiels en mijn Collega inspecteur Vanneste Politie Gent, u heeft gister op het opsporing ’s bericht gereageerd?’ ‘Ja dat klopt, komt u maar binnen.’En Britt en Merel gaan naar Binnen. 

Ondertussen rijden Nick en Bruno richting het park. ‘Allez Nick, wat is nu de echte reden dat jij steeds te laat komt? Een nieuw lief misschien?’ vraagt Bruno Lachend. ‘Het is niet om te lachen, het is serieus zo, ik slaap echt slecht!’ zegt Nick bot en serieus. ‘Hoe komt dat dan?’ vraag Bruno verbaast. ‘ik word over 2 weken uit mijn appartement gezet..’ zucht hij. ‘Hoe er uit gezet?’ vraagt Bruno. ‘Zijn dochter gaat trouwen en wil daarna in mijn appartement wonen’ ‘Pff, dat zal vast, een maand later word dat pand gewoon verkocht aan een grote project ontwikkelaar, let maar op! Maar goed, ik snap het probleem niet, je kunt toch ook gewoon bij Mihriban gaan wonen? Of wil zei u niet in haar appartement? Allez vriend, je bent nog altijd welkom bij mij! Maar goed, liever bij Mihriban, niet? ’. ‘ Mihriban wil dood graag trouwen en samenwonen, maar het probleem is, ik weet niet of ik dat wel wil..’ ‘Allez Nick komaan, je bent toch al lang over die periode heen? Of wil je je nog steeds niet binden?’ zegt Bruno een beetje geïrriteerd. ‘Ik weet het niet, ik zal er nog wel over denken’ antwoord Nick. ‘Ja, maar zorg wel dat je dat niet de hele nacht doet, zodat je weer te laat komt, en op u kop krijgt van commissaris Michiels!’ Ze kwamen aan bij het huis van de getuige, waarbij hun gespreksonderwerp veranderde in werkzaken. 


‘Toen ik de omschrijving hoorden wist ik meteen dat het om Michel gaat, het hoekje uit zijn voortand, zijn halflange bruine haar, getinte huidskleur. Ah ja, u zult wel denken, is dat haar zoon dan wel, omdat ik zo blond en blank ben als maar kan, maar Michel heeft een Spaanse vader, oud vakantie lief, Michel heeft hem nooit gekend.’ Ratelde de vrouw, maar uiteindelijk slaakte ze een diepe zucht. ‘Wilt u trouwens Koffie?’ ‘Nee Merci mevrouw’ zei Merel vriendelijk. ‘Zouden wij misschien de kamer van Michel mogen zien?’ vroeg Merel daarna. ‘Natuurlijk, volg mij maar.’ En ze liepen de trap op. Toen ze in de kamer stonden, vroeg Merel direct of ze zijn Gsm en Laptop mee mochten nemen. De vrouw knikte. Ondertussen pakte Britt een foto kader van een kastje. Ze maakte oogcontact met Merel, en knikte zachtjes. ‘Wanneer heeft u uw zoon voor het laatst gezien?’ vroeg Britt voorzichtig. ‘Zaterdag avond, na het eten ging hij naar zijn vrienden.’ ‘Hoe heten die vrienden?’ vroeg Merel en ze pakte haar notitie boekje. ‘Jack de Groot en Pieter Verberckt,die laatste was echt een apart figuur.. Ik heb hem nooit vertrouwd, maar ik kon Michel natuurlijk niet verbieden om met hem om te gaan, anders zou het zeker in het geheim gaan doen’ zuchtte de vrouw. ‘Waarom vertrouwde u die Pieter niet?’ ‘ Hij was vaak onder invloed van alles, alcohol, soms zelfs drugs, en ik durf te wedden dat hij aan louche zaakjes deed en Michel en Jack daarin probeerde mee te slepen.’ Zei de vrouw. ‘Goed, mevrouw Dedecker, wij moeten u vragen om mee te gaan naar het Mortuarium om het lichaam te identificeren’ zei Britt. De vrouw knikte, en ging met Britt en Merel mee.
Toen de vrouw het lichaam zag barstte ze in tranen uit, ze knikte. ‘Dat is hem, dat is hem!’ zei ze wenend. ‘Is er misschien iemand waar we u naar toe kunnen brengen, familie, vrienden?’ vroeg Merel bezorgt. Nadat de vrouw antwoord gaf brachten Britt en Merel haar naar een goede vriendin.

Deel 2.

Ondertussen was het team weer compleet in de teamlokaal toen Britt en Merel binnenkwamen. Merel trok haar jas uit en liep naar het white board. Ze schreef de naam op van het slachtoffer Michel Dedecker, en hing er een foto bij die ze van zijn moeder had gekregen. ‘Michel Dedecker, 16 jaar, zijn moeder heeft hem geïdentificeerd’ zei Merel terwijl ze op het bord tikte met de stift. ‘De vrouw heeft alleen een zilver kleurige 4x4 om 4 uur in de nacht zien staan bij de vijver, die daarna wegscheurde, ze zei daarbij dat ze aan het rij gedrag kon zien dat de chauffeur niet erg veel ervaring had, hij botste namelijk een paar keer en slingerde heel erg. ’ zei Bruno. ‘Een joyrijder?’ vroeg Britt, ‘Of gewoon een slechte chauffeur’ zegt Raymond. ‘Pasmans, wat zegt het Labo?’ ‘De kogel is afkomstig van een jacht geweer, het lichaam is waarschijnlijk over de grond voortgesleept, en toen in een zak gestoken. Hij is als zo’n 2 dagen dood, het schot was dan ook meteen fataal. Maar dan, het meeste wat opviel was dat hij littekens van heroïne op zijn armen had staan, wel al oudere, En Michel had drugs in zijn maag, bolletjes.’ Zei Pasmans. ‘Amai, dus hij was een drugs smokkelaar?’ zei Merel verbaast. ‘Zijn moeder zij al dat hij wel eens een paar dagen wegbleef, dus misschien ging hij wel eens met zijn vrienden naar het buitenland, België, of Frankrijk of misschien Duitsland’ speculeerde Britt. ‘Misschien wilde hij er mee stoppen, en hebben ze hem toen vermoord in angst dat hij de hele boel zou verlinken?’ zei Nick daarna. ‘ Dat is mogelijk, maar dat zijn speculaties, en we hebben eerst feiten nodig. Bon, Raymond en Pasmans jullie gaan naar Pieter Verberckt, Nick en Bruno werken aan het dossier en Merel en ik gaan naar Jack de Groot.’


Toen Pasmans en Raymond bij het Appartement van Pieter aankwamen…

Een nogal lange blonde jongen deed de deur open voor Pasmans en Raymond. ‘Alleeeeeeeeeeeez de flikken! Wel, smurfkes, wat komen jullie hier doen? Mij een bon geven?’ zei hij lachend. ‘’ Pasmans draait zich om naar Raymond. ‘Even een beetje helder laten worden in de cel?’ Raymond knikte. Ze sloegen de flink protesterende Pieter in de boeien en begeleiden hem naar de combi.

‘Jack de Groot?’ vroeg Britt aan een jongen van een jaar of zestien die de deur open deed. ‘Ja, bent u van de politie?’ vroeg hij. Merel knikte, en toonde haar ID ‘Merel Vanneste en Britt Michiels, mogen wij even binnenkomen?’ vroeg ze vriendelijk. De jongen knikte en liet ze binnen. ‘Is het voor Michel?’ zegt de jongen behoorlijk aangeslagen. Zonder op antwoord te wachten vraagt hij weer een andere vraag ‘Hoe hebben jullie hem gevonden?’. ‘Een wandelaar heeft hem in de vijver gevonden, bij het park’ zei Merel. ‘Jij en Michel waren goede vrienden?’ vroeg Britt terwijl ze 1 foto bekeek van 2 jongens die samen lachend op de foto stonden. ‘De beste..’ zuchtte hij. ‘Het is allemaal dankzij Pieter.. Ik ga het nu ook niet meer verzwijgen!’ zei hij vast beraden. Hij gaf de inspecteurs een zitplek en ging er tegen over zitten. ‘Een paar jaar geleden, toen we 13 waren, ontmoette Michel en ik Pieter. Pieter was de stoerste gast van de club waar we toen altijd stiekem heen gingen, hij zorgde dat we binnen kwamen. Aardige gast, hij vroeg daar nooit iets voor..’ hij stopte even en zuchtte. ‘Hij ging steeds meer dingen voor ons regelen, en hij liet ons proeven van zijn pilletjes en spuitjes..’. ‘Drugs?’ vroeg Britt. ‘Ja, het begon heel onschuldig met zo nu en dan een party drug, voor de fun.. We wisten amper dat het drugs waren, dus wij bleven alles aan nemen.. En toen we dan verslaafd waren, draaide hij ineens de kraan dicht. We moesten nu soms weekenden mee naar het buitenland, met van die bolletjes in onze buik, levens gevaarlijk dus, en we werden er dood ziek van, we hebben besloten om te gaan afkicken van de heroïne, zodat we niet meer afhankelijk van Pieter waren, het was lastig, maar het lukte ons. Michel wilde direct stoppen, maar ik was bang voor Pieter. Dit weekend zouden we weer gaan, we hadden braaf de bolletjes geslikt, totdat Michel plotseling opstandig werd, hij werd boos en begon te schreeuwen dat hij het niet meer deed, hij en Pieter liepen samen weg.. en een paar seconden later hoorde ik een geweerschot…. Toen heb ik Michel niet meer gezien.’ Hij zuchtte nogmaals diep. ‘Bedankt Jack, je hebt ons hier enorm mee geholpen’ zei Britt, terwijl zij en Merel opstonden, Jack een hand gaven en het huis verlieten. 


Het team zat opnieuw bijeen in de teamkamer, Merel las de verklaring van Jack voor.‘Onschuldige jongen?’ vroeg Pasmans twijfelend. ‘Hij lijkt mij behoorlijk geloofwaardig, maar ergens te onschuldig’ zegt Britt. ‘We zullen morgen die Pieter wel eens verhoren, als hij weer een beetje helder is’ zegt Raymond. ‘En ik regel een huiszoekingsbevel voor zijn Appartement’ zegt Britt. ‘Bon, dan hebben we wel genoeg gedaan voor vandaag, jullie kunnen gaan’.

De volgende ochtend:
‘Goedemorgen meneer de grappenmaker, goed slapen?’ zegt Raymond vrolijk tegen Pieter. Pieter mompelt wat. ‘Waarom zit ik hier nu eigenlijk..?’ vraagt hij. ‘Allez, Michel Dedecker, wat zegt u dat?’ vraagt Raymond. ‘Ah die, ah ja, klein lastpostje..’ zei hij. ‘Lastig genoeg om hem te vermoorden?’ vraagt Pasmans. ‘Misschien genoeg reden voor een ander, maar niet voor mij’ zei hij lacherig. ‘Zou je dan een naam kunnen noemen, die daar wel reden voor heeft?’ vraagt Pasmans. ‘Hmm..ligt eraan wat ik daar voor krijg…’. ‘Waar was u zaterdag avond?’ vroeg Raymond. ‘Ik was in Luxemburg, en ik was daar niet alleen, wacht, ik zal even het nummer van mijn hotel opschrijven.’ Pasmans schoof hem een pen en blaadje toe. Hij krabbelde een nummer neer, ‘Viola, en nu mag je mij laten gaan.’ Pieter stond op. ‘Zitten!’ zegt Raymond. ‘Wij gaan dit eerst checken.’

10 Minuten later loopt Pieter het commissariaat uit. ‘Allez hoe kan dat nu!’ zegt Britt kwaad. ‘Hij heeft een Alibi, dus we kunnen hem van de verdachte lijst schrappen.’ Zucht Raymond. ‘Dat huiszoeking ’s bevel is dus ook niet meer nodig.’ ‘En we hebben een valse verklaring van die Jack’ zucht Merel. ‘Nick, Bruno, gaan jullie Jack de Groot maar ophalen.’ ‘Natuurlijk Commissaris Michiels, mogen wij dan wel even het adres?’ zegt Bruno plagerig. Britt krabbelt het adres op een post-it briefje en geeft het aan Nick. ‘Moeten we niet meer mensen uit zijn omgeving checken?’ vraagt Pasmans. ‘Nee, we wachten nu eerst wat die Jack te zeggen heeft, jammer dat we geen goede basis hebben voor een huiszoekingsbevel’ zucht Britt. ‘Mwa, wat denk je daar nog te vinden? Ik denk niet dat hij dat wapen nog in zijn huis heeft, en zijn kleding met kruitsporen heeft hij waarschijnlijk ook al lang goed verborgen. Merel knikt ’Raymond heeft gelijk…’

Nick en Bruno stoppen voor het huis waar Jack woont. Bruno wil naar de deur lopen en aanbellen. ‘Bruno wacht eens!’ roept Nick. ‘Kijk daar eens, een zilveren 4x4…’ zegt Nick. Bruno bekijkt hem, ‘Lexus’ zucht hij. ‘Kom, we bellen aan’ zegt Bruno. De deur word opengedaan door een man van rond de 50. ‘Ah, de heren van de politie, jullie komen zeker voor Jack? Kom binnen, hij is er niet, maar hij kan ieder moment thuiskomen.’ Bruno en Nick stemmen in en gaan de man achter na naar binnen. ‘O excuseer, ik heb me niet eens voorgesteld, ik ben Marcel de Ridder’, Hij geeft Nick en Bruno een hand, terwijl die zich voorstellen. Bruno merkt een verzameling jacht wapens aan de muur. ‘U bent een fanatieke jager?’ vraagt hij belangstellend. ‘Elke volle maan ga ik naar Duitsland, prachtige natuur en prachtig wild. Ja, dat is echt een van mijn grootste passies.’ Zegt de man trots. ‘En u zoon, gaat die dan mee?’ vraagt Nick. Nee, zelden, afgelopen weekend is hij ook niet meegegaan, spijtig, het wat zo helder s’nachts.. Dat is het lang niet altijd’. ‘Is u zoon dan alleen?’ vraagt Bruno. ‘Ja, mijn vrouw is een aantal jaar geleden overleden, en geloof mij, ik laat hem niet graag alleen, maar Jack wil dat ik ga, zodat ik af en toe ook afleiding heb…’ zucht hij. Nick bekijkt de wapens nog eens goed.‘Neemt u altijd al u wapens mee?’ ‘Nee nee, meestal maar 2!’ zegt de man lachend. ‘En had u afgelopen week u wagen mee?’ ‘Nee, ik ga altijd samen met een kameraad van mij, en deze keer reed hij, hoezo?’ ‘Zouden wij de wapens en de wagen mogen mee nemen voor onderzoek?’ vraagt Bruno. ‘Waarom?’ vraagt Marcel verbaast. ‘Het spijt ons meneer de Groot, maar wij verdenken u zoon ervan de moord op Michel te hebben gepleegd ’ zucht Nick. ‘Nee, Nee dat kan niet! Neem alles maar mee, onderzoek alles! Ik weet zeker dat Jack er niets mee te maken heeft!’ zegt de man in paniek. ‘Oké, ik bel het labo zodat ze alles kunnen ophalen’ zegt Bruno en hij loopt naar de keuken om te bellen. Ondertussen komt Jack binnen ‘Ah, Politie, wil u nog iets weten over Michel?’ vraagt hij. ‘Sorry Jack, maar je word gearresteerd op verdenking van de moord op Michel Dedecker.’ Zegt Nick. ‘Armbandjes of ga je vrijwillig mee?’ vraagt Bruno terwijl hij uit de keuken komt. ‘Ik zal wel vrijwillig meegaan zeker?’. Bruno en Nick begeleiden hem naar de auto, terwijl ze de vader verslagen achterlaten.

‘ Jack is minderjarig, we moeten er iemand van de cel Jeugdcriminaliteit bij halen.’ Zucht Merel. ‘Regel ik’ zegt Britt. Even later zitten Merel en Britt tegenover Jack en iemand van jeugdcriminaliteit in de verhoorkamer. ‘Waarom heb je gelogen Jack?’ vroeg Britt. ‘Ik weet niet, ik probeerde me eruit te praten..’ zei hij. ‘Hoe bedoel je je eruit praten?’ vraagt Merel verbaast. ‘Ik dacht misschien dat ik de schuld op Pieter kon schuiven, maar ik dacht er niet aan dat die in Luxemburg zat. Ik heb Michel vermoord’ zei Jack. ‘Hoe heb je het gedaan, en waarom?’ vraagt Britt. Terwijl Merel haar verbaasd aan kijkt. ‘Ik heb een geweer geladen voordat hij kwam, toen hij kwam heb ik hem doodgeschoten. Hij wilde doorgaan met de drugs en chanteerde mij, dit was mijn enige kans om er uit te geraken. Ik heb hem toen in een zak gestoken en in pa zijn wagen gegooid, toen ben ik naar het dichts bijzijnde vijvertje gereden en heb hem daar gedumpt’. ‘Oké Jack, agent Peeters, kan jij Jack naar zijn cel brengen?’ terwijl Merel en de agent van Jeugdcriminaliteit (die geen woord had gezegd, omdat hij daar de kans niet voor had gekregen) nog steeds verwonderd zaten te kijken. 

Terwijl Jack over de gang werd begeleid sprintte er een meisje binnen, op de voet gevolgd door Carla. ‘Nee Jack nee! Je hoeft dit niet voor mij te doen!’ riep het meisje naar Jack. ‘Rebecca, het is goed, zwijg nu maar!’ zei hij geïrriteerd. ‘Geen sprake van! Ik heb het gedaan! Ik wil nu een verklaring afleggen riep ze hard.’ Britt en Merel klikte, en namen haar mee het verhoor in. ‘Ik zal alles uitleggen’ zuchtte Rebecca. ‘Ik ben al een tijd het lief van Jack, en we beloofde elkaar geen geheimen meer voor elkaar te hebben. Jack vertelde me alles, dat hij onder druk van Michel en Pieter drugs moest smokkelen. Ik vond het zo verschrikkelijk, die drugs waren levensgevaarlijk, bij iedere volle maan vreesde ik weer dat er zo’n bolletje zou knappen, en dat hij zou sterven.. Ik wist dus dat hij dit weekend weer met hen had afgesproken. Ik wist toevallig de patronen te liggen, en heb een wapen van de muur gehaalt, terwijl Jack met Michel in de keuken was. Ze wisten niet dat ik er was, Jack laat altijd de achterdeur open als hij alleen is, en daardoor ben ik binnengeglipt. Ik ben met het geweer naar de keuken gelopen, en heb het meteen op het hoofd van dien gast gedrukt, en geschoten… Ik twijfelde geen moment, ik dacht dat ik al onze problemen wegschoot…’ ze zuchtte. ‘Jack schrok zich dood, hij zei dat alles zo snel mogelijk weg moest. We hebben zijn lijk in een zak gestoken en toen in de wagen van zijn pa gegooid, we hebben alles gekuist en toen zijn we rond 4 uur het lijk gaan dumpen…’ 
Merel en Britt zwegen.. ‘Fijn dat je zo eerlijk bent, maar ik zal je nu spijtig moeten arresteren, voor de moord op Michel Dedecker…’

Die avond zit het hele team in de combi.
Mihriban komt binnen, terwijl Nick niet zo heel vrolijk kijkt. ‘Heeee zoeteke’ en ze kust hem. ‘Jij bent precies niet blij om mij te zien?’ zegt ze verbaasd. ‘Trek het u niet aan, hij word uit zijn appartement gezet en nu is hij bang dat hij er bij u niet inkomt’ grapt Raymond. ‘Nou, als hij het heeeel lief vraagt’ zegt Mihriban lachend. Nick kijkt Bruno aan en zucht, hij weet nog steeds niet wat te doen…

[ Omhoog ]