Zonder woorden

Britt : Goedemorgen... (mompelend)

Sofie : Oei oei, slecht geslapen?

Britt : Kan je wel zeggen, ja (glimlachend)

Sofie : Wat scheelt er dan?

Britt : Gewoon, kon niet slapen vannacht, en ben nu doodmoe... (slaperig)

Sofie : En nu wil je niets anders doen dan slapen?

Britt : Eigenlijk wel, maar tja, dat gaat niet, he. (glimlachend)

Sofie : Ga anders even in een cel beneden liggen? (voorstellend)

Britt : Nog in geen 100 jaar (lachend) Neen, ik drink wel wat koffie, dan zal het wel snel overgaan, hoop ik... (glimlachend)

Sofie : Ik hoop het ook, wand het is geen pretje om met je op stap te moeten als jij totaal uitgeput bent.

Britt : Het valt wel mee hoor.

Sofie : Oke, als jij het zegt.

Britt : Geen vertrouwen in me?

Sofie : Jawel hoezo?

Britt : Laat maar ik neem wel een sterke bak.

Sofie : Dan zal ik maar naar huis gaan wand hij is vandaag ontzettend slap.

Britt : Dat wil je niet menen.

Sofie : Sorry, meen het wel.

Britt : Nou ik probeer het toch maar, en anders moet ik heel veel koffie drinken.

Britt haalt 4 kopjes koffie... 1 voor Sofie en 3 voor haar...

Sofie begint meteen te lachen en ook Britt glimlacht nou...

Britt drinkt gauw haar kopjes koffie op en na een tijdje is ze al wat minder moe...

Nadine : Ah, dames, een zaak... (glimlachend)

Britt : Wat voorn zaak?

Nadine : Verdenkingen van mishandeling.

Britt : Wie?

Nadine : De juf denkt dat een vaan haar tienjarig kind uit haar klas mishandeld word.

Sofie : Dan zullen we eens met dat kind gaan praten.

Nadine : Dat zal niet gaan.

Britt : Hoezo niet?

Nadine : Ze is doof, het is op de doven school.

Britt : En wat doen we dan nu?

Sofie : Zal ik iemand bellen die gebarentaal kan?

Nadine : Is goed, doe dat maar (glimlachend)

na een kwartiertje...

Britt : En?

Sofie : Om 4 uur komt er iemand die gebarentaal kan, Veronique Vanhalsen...

Britt : Oke, bedankt (glimlachend) tot hoeveel uur hebben die kinderen les?

Sofie : Half 5... dus ik denk dat het op het nippertje wordt, want dat meisje moet natuurlijk meteen naar huis, ze is nog maar 10 jaar...

Britt : Ja, en haar thuis lastig vallen is natuurlijk niet zo'n best idee....

Sofie : Dus misschien kunnen we afspreken dat het wat voor morgen of zo wordt?

Britt : Goed idee (glimlachend)

rond 4 uur...

Komen Veronique Vanhalsen samen met Britt en Sofie naar de school toe, daar gaan ze naar het lokaal van groep 6 en daar vraagt Britt aan de juf of ze met het kind kunnen praten en de juf vraagt een meisje om mee te komen en brengt hun naar de leraren kamer zo dat ze daar kunnen praten en gaat zelf naar de klas toe.

Britt : Hoe heet je?

Veronique doet alles in gebarentaal voor het meisje en vertaalt het gebarentaal voor Britt en Sofie...

Veronique : Ze heet Mieke.

Britt :

Britt : Mieke we zouden morgen heel erg graag met je praten wanneer je wat meer tijd hebt, aangezien je zo naar huis moet en het mag van de juf vind je het dan goed dat we om 11 uur komen wand dan van Veronique ook.

Mieke : Ja dat is goed waar gaat het dan over?

Britt : We zullen het je morgen vertellen, oke? maak je maar geen zorgen (glimlachend)

Veronique : Ze zegt dat ze het goed vind (glimlachend)

Britt en Sofie nemen Afscheid van Mieke en Veronique. Dan gaan ze weer naar het commissariaat.

Sofie : Op het oog ziet ze er goed uit.

Britt : Ja, maar volgens mij was ze niet op haar gemak.

Sofie : Vind je het gek drie wildvreemde mensen waarvan je er maar met een van kan praten.

Britt : Ja, je hebt ook gelijk.

Sofie : Het moet wel erg zijn...

Britt : Wat?

Sofie : Doof zijn en mishandeld worden... dan kan je nog niet eens roepen voor hulp... (mompelend)

Britt : Ze kan wel om hulp schreeuwen maar wat heeft dat voor nut dan doen je ouders toch wel wat zo dat je dat niet doet. Of ze doen je meer pijn, maar het kan ook zo zijn dat andere je niet horen.

Sofie : Ja dat is waar, maar het is natuurlijk al veel moeilijker om het er met iemand over te hebben.

Britt : Ja, maar dat is het altijd.

Sofie : Hoe weet jij dat allemaal zo goed?

Britt : Is toch vanzelfsprekend? (glimlachend)

Sofie : Eigenlijk wel, ja (glimlachend)

de volgende dag...

Sofie : Beter geslapen vannacht?

Britt : Stukken beter.

Sofie : Wat zullen we doen tot dat we naar die school gaan?

Britt : Ik heb gister nog even haar adres gevraagd en ik wil haar ouders nog even na trekken en kijken wat we daar van kunnen vinden.

na een half uurtje is Britt alweer terug met de resultaten...

Sofie : En?

Britt : Gewoon, wat parkeerboetes, maar natuurlijk geen strafblad, keurige, rijke ouders...

Sofie : Maar rijke mensen kunnen ook losse handjes hebben.

Britt : Ja, en het is natuurlijk best wel lastig een dochter die doof is, vecht veel tijd en meestal hebben ze dat niet.

Sofie : Ja, maar ik hoop dat we gewoon wat uit haar kunnen krijgen.

Britt : Dat hoop ik ook echt, ik hoop het als het dan tenminste waar is.

Sofie : Zullen we dan maar gaan?

Britt : Oke, ik bel Veronique, en dan spreken we daar aan het school af, goed?

Sofie : Supergoed (glimlachend)

Britt : Veronique? Britt hier, Britt Michiels, kunnen we nu afspreken aan de school van Mieke?

Veronique : Ik ga daar nu naartoe (glimlachend)

Britt : Oke, tot zo (lachend)

Veronique : Tot zo...

wanneer iedereen aan het school is aangekomen...

Sofie : Wat doen we nu? met Mieke gaan praten?

Britt : Natuurlijk (lachend)

Dan gaan ze de school binnen en pikken Mieke op uit de klas en gaan weer in de leraren kamer zitten.

Mieke : Waarom wild u eigelijk met mij praten.

Britt : Er zijn mensen die denken dat er iets niet goed is bij jou thuis.

Mieke : Hoezo?

Britt : Omdat ze soms hard lachen horen en iemand horen huilen... en ze denken dat JIJ dat bent, Mieke...

Mieke : Wat bedoelt u daarmee?

Britt : We denken...

Britt : Dat je mishandels word.

Mieke : Dat is niet zo.

Britt : Wat is er dan aan de hand?

Mieke : NIETS !!!!!

Mieke staat recht en loopt snel weg...

Maar Britt pakt haar beet en houw haar tegen.

Britt : Als er niets is dan zou je nu niet weglopen, zou ik onder je shirt mogen kijken.

Mieke : Nee.

Britt : Waarom niet?

Mieke : Omdat ik dat niet wil.

Britt : Als er niets aan de hand is zou je het wel laten doen om het te bewijzen.

Mieke : Maar ik wil niet...

Britt : Mieke er is wel wat en dat weet je best en ik wil je alleen maar helpen.

Mieke : Oke... (twijfelend)

Britt : Mag ik?

Mieke knikt zachtjes...

Britt heft Mieke's bloesje langs de achterzijde op en...

Zo als Britt al dacht is haar rug beurs maar geen striemen wel wat blauwe plekken.

Britt : Hoe kom je aan die plekken ok je rug?

Mieke : Van de trap gevallen.

Britt : En nu het echte antwoord.

Mieke : Van de trap gevallen, echt waar...

Britt : Mieke, ik geloof je niet, en dat weet je best... (vriendelijk/streng)

flikken10 ]

Mieke kijkt nu niet meer naar Veronique en weet dus niet wat Britt zegt en ze is meer bezig om uit Britt haar armen te komen. Maar Britt houwt haar goed vast en begrijpt dat er wel degelijk iets met Mieke aan de hand is.

Britt : Mieke?

maar Mieke verstaat haar niet en probeert zich los te rukken uit Britts armen...

Veronique : Ja, dat is lastig ge als ze je niet kunnen horen.

Britt : Ja, dat is zeker, maar hoe krijg ik haar nu zo ver dat ze luistert?

Veronique : Kijk haar maar heel goed aan.

Britt : Bedankt.

Britt probeert Mieke aan te kijken maar Mieke draait haar hooft van Britt af.

Britt draait Mieke's gezicht naar zich toe en krijgt zo oogcontact... tranen springen in Mieke's ogen, die al snel over haar wangen beginnen te rollen...

Britt : Rustig maar... (fluisterend)

Britt houdt Mieke stevig in haar armen...

Mieke word nu rustig en begint te huilen. Britt laat haar even uithuilen en wanneer ze uitgehuild is verteld ze aan Veronique dat er weldegelijk iets aan de hand is en Veronique verteld dit nu aan Britt en Sofie.

Britt : Wat dan, Mieke? (vriendelijk)

Mieke begint alles te vertellen...

Britt : Ik ben blij dat je het me verteld hebt, en ik ga je nu ook helpen.

Mieke : Echt?

Britt : Natuurlijk.

Mieke : Moet ik nu nog naar huis?

Britt : Dat weet ik niet, ik moet nog met je ouders gaan praten.

Veronique vertaalt alles zonder moeilijkheden... en met plezier...

Britt, Sofie en Veronique nemen afscheid van Mieke en gaan dan naar haar ouders...

Maar de ouders zijn niet thuis daarom bellen ze naar de school om te vragen waar ze werken en ze krijgen het adres en gaan er heen, onderweg stoppen ze nog bij een broodjes zaak om wat te eten wand het is al weer 12 uur. Dan komen ze bij het bedrijf van de moeder.

Britt : Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie gent... kunnen wij mevrouw Vanhalsen spreken? (beleefd)

vrouw : Dat ben ik... (twijfelend)

Britt : Ah, mevrouw Vanhalsen... mogen wij u een paar vragen stellen in verband met uw dochter?

Tanja : Wat is er met Mieke?

Britt : Dat willen we graag aan u vragen.

Tanja : Is er dan iets gebeurd?

Britt : Zo kan je het wel zeggen.

Tanja : Wat dan?

Sofie : Zullen we dat dan ergens anders bespreken, het lijkt me beter als u met ons mee komt naar het commissariaat.

Tanja : Maar ik heb hier nog heel veel werk, en... (twijfelend)

Britt : Is uw werk belangrijker dan uw dochter? (onbeleefd)

Tanja : Nee, maar ik krijg zo een belangrijke klant.

Britt : Dus u werk is toch belangrijker.

Tanja : Ik ga wel mee, ik moet dan alleen nog wat aan mijn collega doorgeven.

Britt : Dat is goed.

Tanja Loopt naar iemand toe en begint die wat dingen te vertellen en dan vertrekken ze naar het commissariaat.

ze zetten Tanja in verhoor 1 en praten eerst nog wat na...

Sofie : Je was wel erg onbeleefd, he Britt? (met de deur in huis vallend)

Britt : Hoezo?

Sofie : Hoe je tegen die moeder praten.

Britt : Nou hoe ze er over deed kon ik niet uitstaan, maar ik denk dat jij beter het verhoor kan lijden.

Sofie : Ja, dat lijkt mij wel verstandig.

Britt en Sofie stappen het verhoor weer in en Sofie begint met haar vragenlijstje

Sofie : Wanneer heeft u uw dochter voor het laatst gezien?

Tanja : Uhm... gisteren denk ik... ja, gisteren... (twijfelend)

Sofie : En uw man?

Tanja : Die heb ik vanochtend nog gezien...

Sofie zucht even...

Sofie : Wanneer heeft uw man uw dochter voor het laatst gezien?

Tanja : Vanochtend, toen hij haar naar school bracht zeker... (ongeïnteresseerd)

Sofie : Ziet u uw dochter 's ochtends dan niet?

Tanja : Ik heb vanochtend uitgeslapen, en mijn man heeft dus voor onze dochter gezorgd is dat raar?

Sofie : Is u niets opgevallen de laatste tijd aan uw dochter?

Tanja : Nee, wat moet er dan zijn?

Britt kan het eventjes niet meer uitstaan en loopt razend weg...

Sofie : Omdat ze helemaal onder de blauwe plekken en de schrammen zit op haar rug, daarom!!!

Tanja : Ze is van het weekend van de trap gevallen.

Sofie : Ja, maar er is een rede dat ze van de trap is gevallen en die wil ik graag van u horen.

Tanja : Ze was wat druk aan het spelen en toen is ze naar beneden gevallen.

Sofie : Ik geloof u niet.

Tanja : Dat is dan uw zaak, maar ik moet nu weer gaan werken...

Tanja loopt de deur uit, maar daar staat Britt en die...

Houwt Tanja tegen.

Sofie : Breng haar maar naar beneden we gaan haar man wel eerst oppakken.

Britt : Dat is goed.

Britt brengt Tanja naar beneden en Tanja is er helemaal niet content mee.

Tanja : LAAT ME LOS FLIK!!!!!!!!!!!!!

Tanja begint hard te vechten met Britt en raakt haar keihard in haar gezicht en zo kan ze ontsnappen...

Britt : Eddy grijp haar!

Eddy die wat verder op in de gang stond grijpt Tanja met een anderen agent en slaan haar in de boeien.

Eddy : Wat moet ik met haar doen?

Britt : Steek haar maar eerst eens in de cel en dan zien we later wel verder, maar ik doe in ieder geval een klacht van mishandeling.

Britt wrijft eventjes met een pijnlijk gezicht over haar wang en gaat dan weer naar Sofie...

Sofie: Oei, wat is er met jou gebeurd? (bezorgd)

Britt : Is het zo erg? Ik heb een slag gekregen van die Tanja, als ze haar dochter zo hard slaat als ze dat bij mij deed heb ik echt medelijden met dat kind.

Sofie : Waar is ze nu?

Britt : Beneden in een cel, Eddy heeft haar tegen kunnen houden.

Sofie : We mogen haar dus nog wel even vasthouden.

Britt : Ja, wand ik dien klacht in, ik laat me niet zomaar slaan.

Sofie: Zal ik je verhoren? (plagend/serieus)

Britt: Mij best (glimlachend, met een pijnlijk gezicht)

Sofie en Britt gaan zitten in verhoor3...

Britt doet haar aangifte en Sofie voert hem in en ze gaan dan lachend naar het teamlokaal.

Vanbruane : Zo vrolijk dames, Britt wat heb jij gedaan?

Britt : Een slag in mijn gezicht gehad maar ik heb al aangifte gedaan.

Vanbruane : Hoe komt dat?

Britt : Die moeder van Mieke wilde niet mee naar de cel en ze heeft mij toen een slag gegeven.

Nadine : Maar gaat het wel met je?

Britt : Ja, het zal blauw worden niet meer.

Nadine: Zeker?

Britt knikt lachend...

Britt : Maar we kunnen haar nu wel gelijk langer vasthouden, we willen nu graag met de vader gaan praten.

Nadine : Ja dat is goed, en kijk uit ik wil niet nog meer blauwe ogen.

Britt : Ik ben ook niet van plan om er nog meer op te lopen.

Nadine : Oke, ga hem maar oppakken dames.

Britt en Sofie haasten zich naar het werk van Mieke's vader... hij werkt in een bouwbedrijf...

Britt: Meneer Vanhalsen?

heer: Ja?

Britt: Britt Michiels, Sofie Beeckman, politie gent... kunnen wij u even spreken?

heer: Over?

Sofie: Over uw dochter...

Oskar : Wat is er met mijn dochter?

Britt : Daar praten we op het commissariaat wel over.

Oskar : Kan het niet hier in mijn kantoor?

Britt : Nee, dat kan niet.

Oskar : Dan moet ik wat dingen regelen ik ben namelijk de baas van dit bedrijf en ik wil dat mijn mensen op schema blijven.

Britt : Dat is goed.

Oskar regelt wat dingen en wanneer ze naar het commissariaat gaan wild hij in zijn eigen wagen stappen.

Sofie : U krijgt een lift van ons.

Oskar : En mijn auto dan?

Britt : We brengen u wel terug als we klaar zijn.

Oskar : Dat is toch onhandig.

Britt : Nee, dat maakt ons niet zo veel uit.

Oskar : Oke dan ga ik met u mee.

Wanneer ze aankomen op het commissariaat en Oskar in het verhoor laten wachten en ze even een koffie gaan halen.

Sofie : Die denkt volgens mij dat hij wat is.

Britt : Dan ben ik niet de enige die dat dacht, wat een koude kikker.

Sofie : Dat belooft nog wat in het verhoor zo.

Britt: Als hij 1 woord verkeert zegt of keihard ontkent dat hij nergens mee te maken heeft, timmer ik hem in, begrepen?

Sofie: Ja, want dan doe ik mee. (lachend)

De 2 blonde flikken stappen verhoor 1, waar Oskar zit, binnen...

Oskar: Waarom moest ik nou meekomen?

Sofie : We willen eens over uw dochter praten.

Oskar : Waarom?

Britt : Wij stellen hier de vragen.

Sofie : Heeft u niets aan uw dochter gemerkt?

Oskar : Nee.

Sofie : En haar rug heeft u daar niets aan gezien?

Oskar : Ze is van de week van de trap gevallen en daardoor heeft ze wat aan haar rug.

Britt : Hoe komt het dat ze van de trap is gevallen?

Oskar : Ze was een beetje druk aan het doen en heeft niet goed uitgekeken en is naar beneden gevallen.

Britt : Ik geloof u niet.

Oskar: Dat is dan brute pech voor u (gemeen) en kan ik nu weer gaan? mijn mensen wachten op me op mijn bouwbedrijf... (ongeïnteresseerd)

Sofie : U gaat nergens heen, u blijft hier tot dat u het echte verhaal heeft verteld.

Oskar : Mijn mensen kunnen niet zonder me.

Sofie : Nou dat gaat dan nog leuk worden wand ik denk dat u nog wel even niet naar uw bedrijf kan. (dwingend)

Britt : Vertel nu eens aan mij waarom Mieke van de trap is gevallen en niet omdat ze druk speelde wand dat is niet waar. (dwingend)

Oskar : Die toon van u bevalt mij niet, waar heeft u het macht vandaan om zo tegen mij te spreken.

Britt : Daar word ik voor betaald van uw belasting centen.

Oskar kijkt ontzettend woedend...

Oskar: Hier dien ik een klacht voorin. U mag zo niet tegen uw verdachten praten!!!

Sofie: Hoe komt u er bij dat wij u verdenken van iets? Of heeft u wel degelijk wat te vertellen?

Oskar kijkt weg van Sofie en Britt en vertelt niets meer...

Britt: Oke. (mompelend)

Britt (aan de deur): Patrick? Wil jij meneer hier eventjes in een cel plaatsen. We moeten overleggen met Vanbruane. (gemeen)

Nou kijkt Oskar weer wel op...

Oskar : Moet ik de cel in?

Britt : Ja, we hebben hier geen hotelkamers.

Oskar : Ik pik dit niet.

Britt : Dat is nou jammer, ik moet overleggen met mijn baas en u mag in een cel wachten tot wij klaar zijn.

Oskar: Vergeet het, jullie krijgen een man van mijn stand niet in zo'n cel... (streng)

Britt: Patrick?

Patrick grijpt Oskar vast en duwt hem hardhandig naar beneden, naar de cellen...

Oskar: K*twijven!!!!!!!!!!! (woedend)

Sofie : Kwal.

Britt : Ja, die heeft het hoog in zijn bol.

Sofie : Zeker, maar we moeten nu nog gaan uitvinden hoe we ze doen bekennen.

Britt : We gaan eerst met Vanbruane praten en dan die moeder nog maar eens verhoren.

Sofie: Maar oppassen dat je geen tweede blauw oog krijgt... (lachend)

Britt: Haha, grappig (sarcastisch, maar ook lachend)

Bij Vanbruane in het kantoor...

Nadine : En hoe ging het?

Britt : Dat is echt een kwal, de zaak gaat al helemaal voor en hij denkt indruk te maken met zijn postuur.

Nadine : En de rug van Mieke?

Sofie : Afgesproken werk, van de trap gevallen omdat ze te druk speelde.

Nadine : Waar is hij nu?

Britt : Beneden in een cel, we gaan nu de moeder verhoren.

Nadine : Ja, en kijk uit he.

Britt : Ik laat die boeien gewoon zitten.

Nadine : Verstandige keuze.

Britt: Ja, ik ben ook slim, he (plagend)

Nadine: Heel slim (lachend)

Britt laat de moeder bovenkomen en zij en Sofie verhoren haar in verhoorkamer

Britt : We hebben u nu tijd gegeven om a te denken en dan kan u nu de waarheid vertellen over wat de echte rede is dat Mieke van de trap is gevallen.

Tanja : Omdat ze zo druk aan het spelen was.

Britt : Mieke heeft tegen ons iets heel anders verklaard.

Tanja : Wat dan?

Britt : Ze had iets niet goed gedaan en u was daar heel boos om geworden en toen heeft u haar een pak slaag gegeven, u man was ook boos op haar om een anderen rede en ze zag jullie twee op haar afkomen en waas zo bang dat ze naar achter liep en is op die manier dus van de trap gevallen.

Tanja: Wat zou ze dan nie goe gedaan hebben? (onbegrijpend)

Britt : Daar gaat het niet om, Mieke vertelde ons dat ze wel vaker geslagen werd. En ik wil dat echt wel geloven ik heb zelf gemerkt hoe los uw handen zitten.

Tanja : Ik sla mijn dochter niet.

Britt : Nee, wat dan, wand ik noem dat geen aai over de bol geven.

Tanja : Wij slaan Mieke niet en ik weet niet wie haar heeft opgestookt, maar wij hebben Mieke nooit geslagen.

Britt kijkt Sofie woedend aan, maar die gebaart dat ze zich rustig moet houden...

Britt: En die krassen en blauwe plekken op haar rug dan? Hallo?! Dat kan NIET komen van, van de trap te vallen!!!

Tanja : Ik zeg niets meer, ik wil een advocaat.

Britt : Dat kan maar dan zou u toch moeten praten wand ik moet weten wie ik moet bellen. Welke advocaat wild u of heeft u geen voorkeur?

Tanja: Die goede... Van Lancker of zoiets... (mompelend)

Britt: Goed...

Britt en Sofie stappen de verhoorkamer uit... Britt zucht diep...

Sofie: Je weet dat we hem moeten bellen, he? (twijfelend)

Britt : Nee, ik zal dat nummer niet weten.

Sofie : Bel nou maar.

Britt : Ik zal al bellen.

Britt pakt haar telefoon en belt Johan.

Johan : Van Lancker.

Britt : U spreekt met Britt Michiels Politie Gent.

Johan : Waarom zo officieel Britt?

Britt : Ik heb hier een verdachte zitten die jou als advocaat wil.

Johan : Wie is het?

Britt: Je weet over wie ik je verteld heb, dat meisje, Mieke, die hoogstwaarschijnlijk mishandeld werd door haar ouders, he?

Johan: Ja...

Britt: Haar ouders blijven keihard ontkennen dat ze dat dus niet doen, en de moeder wilde een advocaat, anders wil ze niets meer zeggen... Wil je het doen?

Britt hoort Johan bijna twijfelen aan de andere kant van de lijn...

Britt: Johan?

Johan: Britt... Iedereen heeft recht op verdediging en...

Britt : Die ouders ook, en ik vind het niet erg en het is uw werk en zakelijk en privé houden we gescheiden.

Johan : Maar hoe heet ze van haar achternaam, wand ik heb nogal veel cliënten en ik neem op het moment alleen even zaken aan van mensen die al cliënt bij mij zijn.

Britt : Tanja en Oskar Vanhalsen.

Johan: Ja, ik denk dat die wel al eens eerder geweest zijn...

Britt: Ah, waarvoor dan?

Johan: Britt, je weet dat ik je dat nie mag zeggen... (twijfelend)

Britt: Je hebt gelijk. Kom je dan zo langs?

Johan: Ik ben al onderweg (lachend)

Wanneer Johan aangekomen is op het commissariaat...

Johan : Zou ik met mijn cliënt kunnen praten, hoofdinspecteur Michiels?

Britt : Dat kan meester van Lancker.

Sofie : Wat doen jullie afstandelijk.

Britt : We houden werk en privé gescheiden.

Sofie : Het is al goed, ik dacht dat het al niet goed tussen jullie ging.

Dan ziet Johan ineens het blauwe oog van Britt.

Johan : Britt, wat heb jij gedaan?

Britt : Een slag gehad van uw cliënt.

Johan schrikt duidelijk zichtbaar en omhelst Britt liefdevol...

Britt: Dit mag niet, meester van Lancker, en dat weet u even goed als ik (lachend)

Sofie: Ik zie niets (lachend met haar ogen dicht)

Britt en Johan zoenen elkaar eventjes...

Johan: Nou, waar blijft mijn cliënt? (glimlachend)

Britt: Ik laat haar naar boven komen (glimlachend)

Britt belt naar beneden of ze Tanja naar boven brengen. Johan gaat in verhoor 1 zitten en wacht tot Tanja er is.

Johan : Mevrouw Vanhalsen.

Tanja : Ik ben blij dat u gekomen bent.

Johan : Ik kreeg te horen van Hoofdinspecteur Michiels dat u er van verdacht woord uw dochter Mieke te mishandelen en dat u kaar een slag in het gezicht heeft gegeven.

Tanja : Van die slag dat klopt ik was zo boos omdat ze me niet geloofde dat ik beschuldigd werd.

Johan : Dat praat het nog niet goed dat u een ambtenaar slaat.

Tanja: Wie verdedigt u eigenlijk hier? Haar of mij?

Johan: U uiteraard, maar van een ambtenaar te slaan kan ik echt nie goedpraten bij de rechter. Daarvoor krijgt u effectief 2 weken of zo...

Tanja knikt begrijpend...

Tanja: En dat van mijn dochter te slaan? Dat is dus absoluut niet waar!!

Johan : Zou u mij eens willen vertellen wat de echte toedracht is van al die plekken op haar rug behalve het vallen van de trap?

Tanja : Ik zou het niet weten.

Johan : Maar heeft ze het dan niet aan u verteld wat er is gebeurd.

Tanja : Nee, ik wist niet eens van die plekken.

Johan : Ik denk dat het belangrijk is dat u dit aan Mevrouw Michiels vertelt.

Tanja : Ja, dat zal ik doen.

Johan : Ik roep haar wel even.

Tanja : Graag.

Johan staat op en loopt het verhoor uit.

Johan : Britt, Sofie, ze wil wat vertellen.

Britt: Ja, mevrouw Vanhalsen?

Tanja: Van die plekken op Mieke's rug, daar wist ik echt niets van af... (wanhopig)

Britt : Hoe kan dat die rug moet best veel pijn doen maar u wouw beweren dat u dat niets daar van wist?

Tanja : Ze heeft me niets gezegd.

Britt : Dat zie je toch aan haar gedrag.

Tanja : Nee, ik heb daar niets aan gemerkt.

Britt : Als je zoon pijn in je rug heb dan zorg je er wel voor dat het door niet geraakt word.

Tanja : Het is me echt niet opgevallen.

Britt : Maar mag ik u vragen waarom Mieke aan ons verteld dat u haar wel heeft geslagen. (uitdagend)

Tanja zucht diep...

Britt: Vertel maar... (dwingend)

Tanja: Mijn man slaat haar soms... Maar ik niet, ik zou dat nooit kunnen!! (wanhopig)

Britt : Heeft u uw man nooit kunnen tegenhouden?

Tanja : Nee.

Britt : Weet u waarom hij dat deed?

Tanja : Nee.

Tanja barst nu in tranen uit.

Tanja : Kijk.

Tanja tilt haar bloes op en ze zien op haar rug allemaal lid tekens. En striemen en blauwe en beurze plekken op de rug van Tanja.

Johan : Heeft Oskar dat gedaan?

Britt kijkt waarschuwend naar Johan.

Tanja : Ja, dat heeft Oskar gedaan.

Britt: Oke... (mompelend)

Britt, Sofie en Johan stappen het verhoor weer uit...

Sofie: Wat nu?

Britt zucht diep...

Britt: Een man die zijn vrouw en kind slaat, dat is toch... crimineel... (ongelovig)

Sofie : Dat is zo maar ja aan ons de taak om hem doen te bekennen.

Britt : Ik laat hem boven komen.

Johan : Dan blijf ik uit het zicht, als hij me niet wild dan scheelt dat een hoop.

Britt : Hij heeft u hard nodig, als zij de waarheid spreekt.

Sofie : Johan, zou jij misschien kunnen proberen los te peuteren of zij van hem Mieke moest slaan?

Johan : Ik zal eens voor je proberen.

Sofie : Je bent een schat.

Britt : Het is wel mijn schat.

Sofie: Oke, oke, ik begrijp het al (lachend)

Sofie loopt weg, zodat Britt en Johan eventjes alleen kunnen zijn en kunnen...

Johan en Britt lopen naar de kantine en Sofie belt naar beneden of ze Oskar boven kunnen laten brengen. Wanneer Oskar in verhoor 2 zit haalt Sofie Britt.

Johan loopt nu ook achter hun aan met twee bekertjes koffie, maar dat was niet zoon heel slim plan wand hij had het tweede bekertje voor Tanja mee genomen maar die zat nog geboeid.

Britt: Ze komt niet los (vastberaden)

Johan : Hoe moet ik haar dan koffie geven?

Britt : Pak een rietje.

Johan : Hebben jullie die dan?

Britt : In de kantine liggen er wel een paar.

Johan : Oke.

Dan loopt Johan weer terug en Britt loopt na een waarschuwende blik van Sofie gehad te hebben het verhoor in.

Britt : Oke, Oskar zou je nou graag wat willen vertellen hoe uw dochter mishandeld is?

Oskar: Maar ik mishandel dat kind niet!!

Britt: Uw vrouw zegt van wel... En ze heeft nog meer gezegd... (dreigend)

Oskar: Wat dan?

Britt: WIJ stellen hier de vragen...

Oskar : Ik spreek niet meer.

Britt : Dan moet u nog wel even blijven vrees ik wand je mag pas weg als we weten wat de waarheid is en dat uit uw mond.

Oskar : Ik wil een advocaat.

Britt : Wie?

Oskar : Meester van Lancker.

Britt : Dat kan geregeld worden, heeft u een ogenblikje hij is nu namelijk bij uw vrouw.

Oskar: Ik kan toch nergens naartoe (schouderophalend)

Na een kwartier komt Johan, samen met Britt en Sofie, het verhoor ingelopen waar Oskar zit...

Britt : Meester van Lancker is volledig op de hoogte van de zaak dat scheelt weer tijd en nu wil ik graag dat u verteld over dat u uw dochter mishandelt.

Oskar : Zo als ik net al vertelde ik mishandel Mieke niet.

Britt : Waarom beweerd uw vrouw dat dan?

Oskar : Dat weet ik niet, maar het is niet waar.

Britt : Dus uw vrouw liegt?

Oskar : Ja.

Britt : Dan vraag ik mij af hoe uw relatie is, ik zou het niet fijn vinden als mijn vriend dit soort dingen tegen over de politie zou vertellen als dat niet waar zou zijn.

Johan moet een glimlacht onderdrukken... Ook Britt heeft moeite om nie te glimlachen...

Oskar: Tja... (mompelend) Ik zou die vriend van u wel eens willen ontmoeten...

Britt: Waarom dat? (nieuwsgierig)

Oskar: Dan kan ik hem allerlei tips geven hoe je vrouw moet behandelen (lachend)

Britt : Ik zou het aan hem kunnen vragen naar ik ben bang dat hij niet zal komen.

Sofie : Maar ik zou toch graag weten hoe uw relatie is met uw vrouw.

Oskar : Die relatie die is goed hoor.

Britt : Toch niet zo goe als het niet waar is dat u uw dochter niet slaat en zij zegt van wel.

Oskar: Tja... zij zegt wat ze wilt, he (gemeen)

Britt: EN NU IS HET VERDOMME GEDAAN!! (razend)

Sofie: Britt (sissend)

Oskar : Volgens mij moet je wat rustiger doen van je vriendinnetje.

Sofie : Nee, dat hoeft niet maar ik wil dat u nu de waarheid gaat spreken.

Johan : Het is echt verstandiger om de waarheid te vertellen, dat heeft uw vrouw ook gedaan.

Oskar : Ik dacht dat u aan mijn kant stond meester.

Johan : Dat sta ik ook, maar alleen als u de waarheid spreekt ik kan u anders niet helpen.

Britt: VERTELLEN!! (razend)

Plots word er op deur geklopt... Nadine Vanbruane, die alles gevolgd had vanuit het andere verhoor...

Nadine : Britt, Sofie, kunnen jullie even komen?

Britt en Sofie lopen het verhoor uit. Wanneer ze buiten zijn en de deur dicht is.

Nadine : Ik wil dat je je een beetje inhouwt tijdens een verhoor en het maakt niet uit wat die persoon gedaan heeft maar je moet je gedeisd houden. Oke, Sofie jij gaat dit verhoor leiden en Britt je spreekt dus niet meer dan nodig is heb je dat begrepen?

Britt : Ik heb het begrepen baas.

Sofie en Britt stappen het verhoor weer binnen...

Sofie : U mag vertellen wat er volgens u met uw dochter is gebeurd wand die plekken zijn niet van het naar beneden vallen van de trap.

Oskar : Ik zou niet weten hoe ze daar aan zou komen ik weet alleen maar van dat van die trap vallen.

Sofie : Nou, dat moet u toch wel merken dat uw dochter last heeft van haar rug, en dat was al van voor dat ze van de trap was gevallen.

Oskar : Ik heb echt niets gemerkt.

Sofie : Oke, waarom mishandeld u uw vrouw dan?

Oskar: Dat klopt misschien, ze moet maar luisteren, maar Mieke zou ik nooit wat kunnen doen (protesterend)

Britt : Waarom mishandeld u uw vrouw dan om dat ze niet goed naar u luistert?

Oskar : Goed.

Sofie : Of, was het omdat ze Mieke niet goed genoeg heeft mishandeld en daarom heeft u het maar laten zien hoe het moet bij haar zelf.

Oskar : Dat zegt u.

Sofie : Waar of niet?

Oskar : Ik zeg niets meer.

Sofie : Nou dan gaan we nog maar eens met uw vrouw en dochter praten

Britt stapt kwaad het verhoor uit, gevolgd door Sofie...

Britt: VERDOMME HE !! (razend)

Sofie: Je weet toch, als hij 3 dagen niet wil bekennen en we hebben geen enkel bewijs, dat we hem moeten laten gaan, he, Britt ? (twijfelend)

Britt : Hij heeft in ieder geval wel bekend dat hij zijn vrouw mishandelt. We moeten maar met de onderzoeksrechter bellen en ik wil nog eens met Mieke praten en zij moet vertellen wat er thuis echt gebeurt.

Sofie : Ja, dat is goed.

Britt : Ik ga meteen met de onderzoeksrechter bellen.

Wanneer dat allemaal gebeurt is (ze mogen hem al vasthouden voor het mishandelen van zijn vrouw) gaan ze naar Mieke... ook bellen ze met Veronique...

wanneer de 3 bij Mieke's school zijn aangekomen...

Britt : Mieke, je moet ons vertellen hoe het thuis gaat, wie jouw slaat en wie je moeder slaat.

Mieke : Pappa slaat mamma, dan moet zij mij slaan en als ze dat niet doet dan gaat hij haar nog harder slaan, kijk heeft het ook een keer bij mij voorgedaan.

Britt : Mieke, je hoeft niet meer terug naar je vader, maar wil je wel terug naar je moeder?

Mieke kijkt twijfelend, maar knikt dan...

Mieke: Ja, dat wil ik wel (twijfelend)

Britt: Je hoeft nog niet meteen te beslissen, je mag er rustig over nadenken (glimlachend)

Mieke: Dank u... (verlegen)

weer terug op het commissariaat...

Sofie: Denk jij dat ze terug zal gaan naar haar moeder, Britt ?

Britt : Ik zal het niet weten, maar ik ga wel wat regelen, en ook een psychiater.

Sofie : Ja, dat lijkt me wel wijs.

Britt : Dat ga ik eerst doen en dan gaan we nog maar eens met Tanja praten, als die het verhaal bevestigt hebben we wat om op te staan tegen Oskar,

Sofie: Als jij je maar kan inhouden (glimlachend)

Britt: Jajaja (mokkend)

Britt belt gauw een psychiater en dan stapt ze samen met Sofie het verhoor in, waar Tanja inmiddels zit te wachten...

Britt : Meester van Lancker is er nu niet, maar ik denk dat het ook niet nodig voor u zal zijn, ik wei alleen dat u verteld hoe het gaat als u en uw dochter mishandeld worden.

Tanja : Heeft u al met Mieke gepraat?

Britt : Ja, en ze heeft alles verteld.

Tanja : Mijn man slaat mij eerst, dan moet ik Mieke slaan, als ik het niet doe of niet erg hard genoeg doet hij het nog harder bij mij, tot dat het goed is.

Britt : Bedankt, u heeft hetzelfde als Mieke verklaart, u man zal u niet meer slaan.

Tanja : En Mieke, mag die nog bij me blijven?

Britt : Dat licht aan de keuze van Mieke, maar ik denk het wel, met een beetje hulp kunt u beiden weer verder leven.

Tanja: Dank u... Ik hoop het echt... (fluisterend)

Britt: Daarom heb ik een psychiater gebeld voor u en Mieke...

Tanja: Dat is goed... (twijfelend)

Britt : U mag gaan, wij gaan nu proberen uw man aan de praat te krijgen, sowieso zal hij gestraft worden, maar het is voor ons alleen maar beter als hij bekent.

Tanja : Ik hoop dat hij bekend.

Britt : Ik ga mijn best doen.

Tanja : Dat geloof ik, het spijt me nog van die slag.

Britt : Dat komt wel weer in orde.

Dan gaat Britt en Sofie zich weer eens wagen tot een verhoor met Oskar.

Sofie: Ik leid (sissend)

Britt knikt ...

Sofie: Beste Oskar, ik zal u zeggen waar het op staat... We hebben een verklaring van zowel uw vrouw als u dochter, dat u eerst uw vrouw slaat, dan dat zij dan jullie dochter moet slaan... Ze beweren beiden exact hetzelfde, dus zeg niet dat u van niets afweet dat u Mieke niet slaat of laat slaan...

Oskar : Ik sla Mieke niet.

Sofie : Uw vrouw slaat Mieke.

Oskar : Ja.

Sofie : Dat verklaren uw vrouw en dochter ook, maar omdat het van u moet omdat u uw vrouw dan nog harder slaat tot ze het goed doet.

Oskar : Ik sla Mieke toch niet.

Sofie : Is dit waar?

Oskar : Ja.

Sofie : Oke, dan gaan wij nu uw verklaring opschrijven en dan bellen we wel naar uw advocaat door dat u bekend heeft.

Na dat Oskar de verklaring heeft getekend.

Oskar : Mag ik nu dan naar huis?

Britt : Je mag zelfs naar je nieuwe woning, in de Nieuwe Wandeling.

Mieke wilde alsnog bij haar moeder blijven en ze hebben het nu heel goed samen.

Einde

 

Vervolgverhaal van de club Andrea Cronenbreghs alias Britt