Verdriet
Sofie : goedemorgen Britt!
Britt : Morgen (mompelend)...
Sofie : Oei, oei, slecht geslapen? (lachend)
Britt : Ja, en hou nou je kop, oke?!!!!!!
Nadine, die dit alles gehoord heeft : Britt, bureau!!!!!!
Britt : geweldig...
Britt stapt haar baas' bureau binnen en neemt plaats over Nadine Vanbruane.
Nadine : Nu ga jij me eens klaar en duidelijk vertellen wat er met je scheelt, oke? Ik zie dat je gehuild hebt en dat je doodop bent.
Britt : Maar...
Nadine : Vertellen, nu!
Britt : Oke, ik heb slecht geslapen, ja! En waarom? Omdat Mark verdomme gisteren 35 jaar zou worden!!!!! 
Nadine : "shit Britt, zeg me dat dan! Wil je een dagje vrij?"
Britt : "Neen baas, ik ben oke."
Nadine : "Zeker?"
Britt : "zeker" 
Maar plots barst ze in hysterisch huilen uit...
Britt : Dorien... Dorien is vanochtend huilend naar school vertrokken en dat was de druppel die de emmer deed overlopen... ik zakte helemaal in elkaar op de grond... daarom ben ik nou ook een half uur te laat...
Vanbruane kijkt gauw naar haar horloge.
Nadine : Je hebt gelijk, ik had het zelfs nog niet opgemerkt (glimlachend)
Nadine : Maar Britt, neem nou toch een dagje vrij? 
Britt : En Sofie dan? Met wie moet die dan werken?
Nadine : Britt er zijn moeilijker dingen, dat van u bijvoorbeeld. Ik zal Sofie wel zeggen.

Er wordt op de glazen deur genokt.
Het is Sofie.
Nadine : Kom maar binnen!
Sofie komt binnen en gaat naast Britt zitten en kijkt glimlachend naar haar, maar Britt staart moe naar de grond...
Sofie : Wat is er, baas? Waarom hebt u me laten roepen?
Nadine : Uhm, je weet van Mark, he? Van Britts man?
Sofie knikt zachtjes...
Nadine : Nou, gisteren werd hij 35 jaar, en daar heeft Britt het moeilijk mee. ik heb haar net verplicht een dagje vrij te nemen en als het nodig is, nog meer dagen, begrepen Britt?
Britt knikt, wezenloos voor zich uitstarend...
Nadine : Britt, gaat het?
maar Britt reageert niet... 

Sofie : Komaan Britt, ik zal u thuis bezorgen.
Britt zucht en staat op.
Sofie : Wil je er nog even over spreken?
Britt denkt even na en knikt dan.
Sofie : Thuis of in de combi?
Britt : Thuis
En Sofie rijd Britt thuis. 

Britt : Kom binnen (mompelend)...
Sofie stapt glimlachend binnen en zet zich neer op de bank...
Britt : Koffie of thee?
Sofie : Koffie (glimlachend)
na een tiental minuten komt Britt terug met 2 kopjes koffie...
Sofie : Wil je erover praten?
Britt knikt en begint te vertellen... 

Britt : " ‘t Was zo onverwacht allemaal. Soms vergeet je wel eens de risico's van je job, als je er zolang in zit al." Britt zucht en zet haar te hete koffietje terug op de tafel.
Sofie : "Hoe ben je het te weten geraakt? Dat het gebeurt is?"
Britt antwoord even niet, maar Sofie gunt haar de tijd. Dan gaat Britt verder met haar verhaal.
"We hadden niet eens afscheid genomen, hij reed enkel patrouille..met Danny. Dan verwacht je toch zoiets niet?" Ze kijkt vragend naar haar nieuwe collega. Die weet er niet zo goed raad mee. "Neen natuurlijk niet."
Britt : "als ik geweten had dat Danny...dat Danny....."
Sofie : "Britt..je KON het niet weten." Sofie schuift iets naar Britt toe, "en dan? Wat gebeurde er dan?" 

Britt : Dan kon ik Mark misschien helpen, Sofie (fluisterend)...
Sofie : Neen Britt dat KON je niet, echt niet!
maar dan barst Britt in huilen uit... 

Sofie trekt Britt even tegen haar aan tot ze kalmeert. "En dan?"
Britt, nog snikkend : "Wij hoorden de oproep op het commissariaat. Ik dacht gelijk al dat is op Mark en Danny's route, zij zullen daar wel gaan."
Sofie : "maar..?" 

Britt : Maar wat?
Sofie : Laat maar zitten. Sofie, ik mis hem zoveel, elke dag mis ik hem... ik denk elke dag aan hem, Sofie, het leven is gewoon niet eerlijk... (snikkend, fluisterend)
Sofie : Sht, rustig maar, alles komt wel goed, oke? Zal ik iemand voor je bellen, Britt?
Britt schudt huilend haar hoofd.
Britt : Neen, neen, het zal wel gaan. ga maar terug werken. dat wil je wel liever dan hier naar mijn gezaag te luisterend... (fluisterend)
Sofie : Britt, dat is niet waar, echt niet, oke? Als je wil blijf ik heel de dag bij je?
plots komt Dorien binnengelopen.
Britt : Moet jij niet naar school, lieverd?
Dorien : Ik mis papa te veel, ik mocht naar huis gaan van de juffrouw, mama...
Dorien nestelt zich in haar moeders armen en huilt zachtjes. Britt legt haar hoofd op de steuning van de sofa en huilt ook mee... 

Sofie staat zachtjes op, strijkt nog even over Doriens hoofd en verlaat dan hun loft.
Met een zucht stapt ze in haar wagen en rijdt binnen. 
Vanbruane komt gelijk aangelopen : "Cava Sofie?
Sofie : "Ja ja, Dorien is nu ook thuis"
Vanbruane : "Bon.Ik heb een zaak Sofie, 't is een beetje moeilijk geval."
Sofie kijkt meteen curieus naar haar baas : "moeilijk?"
Vanbruane : "Steekgeval"
Sofie kijkt haar baas verwijtend aan : " Moet dat?"
Vanbruane antwoord teleurgesteld : "Neen niks moet."
Sofie ziet het teleurgestelde gezicht van haar baas en antwoord dan : "oke, brief mij maar." 

na de briefing...
Vanbruane : Verwittig jij Britt, of ik?
Britt : Wie moet mij wat verwittigen?
Nadine : Britt! had jij niet een dag vrijgenomen?
Britt : Ik kan niet thuis blijven zitten, ik moet bezig blijven. sorry Nadine. lieve is nou bij Dorien.
Nadine : Hmm, oke dan. maar als het niet meer gaat ga je naar huis, oke?
Britt knikt opgelucht.
Britt : Nou, wie moet mij wat verwittigen?
Sofie : Hmm, Britt. er is een nieuwe zaak enne...
Britt : En?
Nadine : Het gaat over een jongen, 17 jaar, die is vermoord op de weg van school naar huis.
Britt : Op welke manier is hij vermoord?
Sofie : Hmm, Britt? Hij is neergestoken. in zijn buik...
Britt schrikt lichtjes zichtbaar, maar houdt haar emoties onder controle... ze knikt zachtjes... dan gaat ze op zakelijke toon verder... 

Britt : "was hij alleen?"
Vanbruane : "ja hij was alleen, een getuige heeft hem gevonden."
Sofie : "we zullen gaan kijken"
En Britt draait haar alvast om, Sofie en Vanbruane wisselen nog een rappe blik die genoeg zegt. Sofie zal goed op Britt letten.
Op het plaats van delict.
Britt : "amai, het is nog een wonder dat iemand het gezien heeft, zo dicht begroeit hiero! Wat deed die jongen hier?"
Pasmans die ook allang aanwezig was : "dat weten we niet, NOG niet. Nick en Bruno zijn de ouders aan het verwittigen." 

Sofie en Britt lopen naar het lijk van je jongen. wanneer ze daar aankomen kijkt Sofie eventjes naar Britt, om te zien hoe ze reageert, maar die blijkt het wel onder controle te hebben. tot ze het lijk zien... 

Britt begint haar hoofd te schudden en tranen wellen op. "O Sofie neen! Neen dit kan niet!"
Sofie : "Britt, Britt rustig, het is oke."
Britt : "Natuurlijk is het niet oke!"
Sofie : "Britt!" Sofie trekt Britt weg. 
Sofie : Rustig maar, ken je die jongen?
Britt knikt huilend.
Sofie : Vanwaar ken je die jongen dan, Britt?
Britt : Hij is... hij is...
Sofie : Sht, neem maar rustig je tijd, oke?
Britt knikt zachtjes en zucht eens diep...
Britt : Hij is het vriendje van Dorien. zij is 15 en hij is er 17 heb je me verteld. ik weet niet hoe ik het haar moet vertellen Sofie... 
Sofie pakt haar mobiel en toetst het nummer van Dorien in
Dorien : Mispels!
Sofie : Dorien kun je naar hier komen je mama moet je wat vertellen
Dorien : Kom er aan!! 
Britt staart Sofie aan...
Britt : Kan jij het haar niet zeggen?
Sofie : Neen, jij moet het zeggen, Britt, het is jou dochter, oke? Daar komt ze al aan...
Britt zucht nog eens diep en loopt op haar dochter af... die inmiddels het lijk al gezien heeft... 
DIE staat hysterie te huilen
Britt : Lieverd
Dorien at is hem toch niet
Britt : Ja wel Dorien ik zal er alles aan doen om de moordenaar te vinden!!!!! 
Dorien : Belooft?
Britt : Beloofd lieverd
Dorien : Ik ga naar huis (zachtjes)
Britt : Tot straks
Dorien gaat weer weg
Sofie : Britt, gaat het? 
Sofie : "We moeten Dorien in de gaten houden. Straks klapt ze in." 
Britt die inmiddels gestopt is huilen, knikt.
Sofie : "Pasmans!!"
De flik kijkt op naar Sofie en loopt naar haar toe : "is Dorien al weg?"
Sofie knikt : "ja maar ik wil haar niet alleen zien blijven, straks doet ze domme dingen. Zou jij haar niet willen volgen en een beetje in de gaten houden?"
"Maar Britt..."
Britt kijkt Pasmans niet aan, uit schaamte misschien : $
Sofie : "Komaan Pasmans, Vanbruane hoeft het niet te weten. Ik zal zeggen dat je patrouille rijd."
"Natuurlijk doe ik het", antwoord Pasmans.
"Pasmans!", roept Britt de agent na, "als er iets is, bel je me dan?"
"Belooft, pas maar goed op uzelf."
Britt knikt. 
Sofie : Oke, gaan wij Vanbruane briefen?
Britt knikt en stapt de jeep in en ze rijdt hen met een hoog tempo naar het commissariaat...
Sofie : Britt! niet zo snel, joh! Zo meteen verongelukken we nog!!!
maar Britt luister niet en verhoogt nog meer haar tempo... 
een boos heit komt Britt te gemoed Sofie zit stevig in haar stoel 
Sofie : Oke Britt haal dat gaspedaal los
Britt : He wat
Sofie : KIJK VOOR JE!!!!!!!!!
nog net kon Britt een auto ontwijken
Sofie : Stoppen Britt STOPPEN
Britt : NEEN!!!
Sofie : Britt stop aub
Britt stopte de auto
Sofie keek haar aan
Sofie : Uitstappen Britt Britt deed wat Sofie deed en ging op de bij passagier stoel zitten en Sofie reed veder
Britt : Wil je niets tegen Vanbruane zeggen? 
Sofie : Ik zal het wel moeten zeggen, Britt, het spijt me...
Britt : Ik begrijp het wel... (fluisterend)
Aangekomen op het commissariaat, vertelt Sofie het meteen aan hun baas. Vanbruane's reactie... 
"Britt gaat het met je?"
Britt : Mwa
Vanbruane : ga maar naar huis Dorien heeft je nodig
Britt ankje
Sofie : Ik breng haar wel even 
Britt : Bedankt... oh Mark, ik mis hem zooooooooooooo verschrikkelijk (huilend) 
Sofie : Lieve Britt ik weet je kent me pasen dat je het niet van me aan neemt denk ik
er komt ooit een ander Britt echt
Britt : Denk je 
Sofie : Echt waar kom ik breng je 
even later bij Britt
Britt : Kom je binnen
Sofie : Is goed 
Britt enk je nou echt dat er ooit een nieuwe liefde in mijn leven komt, Sofie? Ik mis Mark zo verschrikkelijk veel, hij is de enige voor me! 
Sofie : Lieve Britt diep in je hart is een plekje voor Mark echt waar ooit kom je nog iemand tegen nooit zo lief en leuk als Mark echt waar geloof me 
Britt : Je klinkt nou net als 1 of ander geluk engel

de volgende morgen 
OVER buurman (Johan) : Morge. 
Britt : He eu goedemorgen 
Johan : Ik heb een paar maanden geleden de kranten gelezen over je man... gaat alles nu goed met u?
Britt knikt, zachtjes glimlachend
Johan : Als er iets scheelt, u weet me wonen, oke?
Britt : Bedankt!
ze glimlacht verleidelijk naar Johan... 
hij knipoogt even.

Op het bureau
Britt : Zo wens engeltje van me 
Sofie : Haha 
Britt : Je hebt gewerkt
Sofie : ECHT wanneer
Britt : Toen ik hier naar toe reed 
Sofie : Mag ik het weten?
Britt knikt glimlachend en vertelt alles over Johan net. Sofie lacht honderduit mee 
Britt : Maar Mark zal ik echt nooit vergeten is er nog nieuws over Doriens vriendje?
Sofie kijkt haar een beetje vreemd aan... 
Sofie : Tuurlijk vergeet je Mark nooit
Britt : Jij zegt het engeltje
Sofie : Nee er is nog geen nieuws 
Britt knikt zachtjes
Britt Dorien was ongerust...
Sofie at is normaal, he. 
Britt knikt glimlachend. plots gaat haar mobiel... Johan... 
Britt : Hoe kom je aan me nummer
Johan : Van je dochter
Britt : Aha
Johan : K geloof dat ze iets willen
Britt : geloof het ook 
Johan : usse... wil je vanavond met me uitgaan?
Britt kijkt Sofie dolblij aan...
Britt : Natuurlijk wil ik dat!!!
Johan : 8 uur bij jou thuis?
Britt : Oke, dat is gewoon perfect! dan zien we wel wat we gaan doen, oke?
Johan : Oke! tot vanavond!
Britt legt glimlachend haar mobiel neer. Sofie kijkt haar vragend aan... 
Britt : Zeg heb je wat te doen
Sofie : Nee
Britt : Zou je op mijn dochter willen passen
Sofie : Tuurlijk kei leuk!!!
Britt : go je bent echt een engel
Sofie : Nu weet ik het wel
ineens komt Tony binnen gerent
Tony : BRITT BRITTTTTTTTTTTTTTTT
Britt : Tony das lang geleden
Tony : Ja ze hebben me kindje zeh ebben 
Britt : Rustig vertel eens rustig wat er is gebeurd 
Tony : Ze hebben VERA!!!!!! ze hebben haar, Britt, oh help me!!!!!
Tony is helemaal in paniek..........
Britt : Rustig, weet je wie het gedaan heeft?
Tony schudt mistroostig haar hoofd...
Sofie : Weet je waarom?
Tony schudt weer haar hoofd... 
Tony begint de hippere
zo had Britt Tony nog nooit gezien ze zag er ook heel mager uit en heel slecht
Britt : gaat her wel goed met je?
Tony : Neen maar dat is mijn zaak 
Britt : Tony! wat scheelt er met je?! ZEG HET ME ANDERS KAN IK JE NIET HELPEN!!!!!!
Tony : Ik... ik... ik wil Vera terug, Britt, help me dan toch!!!!!!!!!!! 
ineens zakt Tony haar truitje naar beneden
en Britt ziet een grote blauw plek zitten
ze loopt naar buiten en zegt tegen Sofie
Britt : Mag ik jou broodje 
Sofie : Tuurlijk
Britt liep terug naar het kamertje en boot Tony het broodje aan Tony keek haar aan 
Britt : DAT DACHT IK AL 
Tony : Britt iedereen zei dat ik dik was iedereen 
Britt at ben je niet!!!!!!!!!!!!! Tony, hoelang heb je al anorexia?
Tony : Een maand of 3...
Britt : Jij gaat NU mee naar de dokter en dan gaan we op zoek naar Vera, oke?
Tony : Neen!!! ik voel me goed nu, Britt! ik doe verder met mijn dieet, of je het nu wel of niet wilt!!!!
Britt haar geduld geraakt langzaam op... 
Britt : Je bent gek gek in je hoofd Tony
Tony : Hou op je hebt zelf ook gezegd dat ik dik ben!!!!!
Britt : Dat is niet waar!!!!
Tony : IK ZOEK MIJN KIND WEL ALLEEN
Britt : Jijh gaat zitten en dit broodje opeten
Tony gaat zitten want ze merkt dat Britt anders heel boos gaat worden
en langzaam heet ze het broodje op Tony wil wegrennen naar de wc maar Britt hou haar tegen
Britt : Je houd het binnen echt als je het er uit gooit nou!!!!
Tony : Ik wil me KIND
dan horen ze Sam
Tony : Sam?
Sam : Lieverd Vera is gewoon bij mij dat hadden we afgesproken 
Britt : Zie je, Vera is alweer terecht, oke? En Sam, wist je dat Tony anorexia heeft?!
Sam schrikt hevig... 
Sam : Nee
Tony : Mooi zo ik wil nu me kind terug!!!
Sam : Tony je moet mee naar het ziekenhuis
Britt : Ik ga ook met je mee
Tony : Rot op jij ga maar lekker naar Sofie
Britt raakt haar geduld kwijt ze kan haar beste vriendin niet zo zien lijden van de pijn
Britt : Tony!! hou op!!
Sam : Tony kom we gaan weg
Tony : Neen!!
Sam : Tony je lost er niets mee op kom we gaan
Tony ziet het ook wel in en ze loopt met Sam meede trap af ze merkt dat Britt haar volgt 
Tony : Britt mag NIET MEE!!!!!!!!!!!!!!!!
Britt kijkt Tony doordringend aan en loopt dan huilend de kleedkamers in...
Sofie : Britt, wat scheelt er?
Britt : Het wordt me allemaal teveel, Sofie. Mark, Doriens vriendje, Tony die anorexia heeft,... 
Sofie : Tony? Tony Dierickx
Britt : Ken je haar
Sofie : Ja ik heb met haar in de bende gezeten
Britt : Echt
Sofie : ga haar maar zoeken ik maak het hier wel af
Britt : Ze wil me niet zien
Sofie : Heeft ze anorexia
Britt : Ja daarom vroeg ik jou broodje ze wou het uit spugen en ze is zo mager
Sofie : Het kom allemaal goed Brittje
Britt : Jij zegt het
Sofie : Kom op ga haar zoeken zeg anders dat je van Sofie moest 
Britt knikt en stapt haar auto in ze reed naar de boot van Tony daar aangekomen zag ze Tony liggen zachtjes liep ze naar binnen en zag dat Vera aan het huilen was ze voelde aan Tony die koud aan voelde
Britt : Sam"!!!!!!!!!!!! ER IS IETS MET TONY 
Sam komt meteen aangelopen en belt meteen een ambulance... aangekomen in het ziekenhuis... 
Tony : He waar ben ik
Britt : Je bent in het ziekenhuis
Tony : Sam wat doet zij hier
Sam : Zeh eeft je gevonden zonderhaar was je er niet geweest
Tony : O wat gaat er gebeuren
Sam : Je gaat eet les krijgen je hebt je zelf compleet uit geput
Tony : D AT IS NIET WAAR JULLIE GUNNEN HET MIJ NIE DAT IK ME GOED VOEL!!!!!!!!!!!!!!!
Britt : Tony doe rustig
ineens komt Sofie aan gelopen 
Sofie : Tony?
Tony : Sofie? 
Britt : Kennen jullie elkaar dan?
Tony : Wij zijn, uhm...
Sofie : zussen.
Tony knikt glimlachend.
Britt en Sams mond vallen open van verbazing... 

Sofie : Hoe gaat het met je
Tony : Ja gaat wel goed je bent tante
Sofie : Echt nichtje of neeftje
Tony : Nichtje ze heet Vera
Sofie : Echt 
ze omhelsen elkaar even 
Sofie : Tony laat je behandelen
Tony : goed
Sam : Echt Tony echt
Tony : Om Sofie een plezier te doen
Britt : Jullie zussen
Sofie+Tony : Ja zussen
Britt : Maar je zei dat
Sofie at klopt we hebben Samen in een bende gezeten Tony werd weggerenden door Sam naar een appart kamertje waar ze een infuus kreeg ineens kwam Britt binnen
Britt : Tony hier is Vera 
Britt liep weer weg
Tony : Britt Sorry 
Britt : Het is al goed (bot)
ze loopt de kamer uit en Tony kijkt Sofie hulpeloos, die meteen boos de kamer uitstapt en naar Britt toestapt... 
Sofie : Britt je steld je aan!!
Britt : Neen ik stel me niet aan mijn beste vriendin hou voor me achter dat ze een zus heeft en alleen maar 7 broers heeft
Sofie : Britt
Britt : Nee niets Britt ze moet nie liegen ze is mijn beste partner geweest
Sofie : Luister nou even
Britt : Nee ik luister nie ik ben te boos!!!!
en ze liep weg
Sofie : BRITT WE ZIJN HALF ZUSJES 
Britt : F*ck you, Sofie!
Britt liep pijlsnel het ziekenhuis uit, stapt haar auto in en rijdt pijlsnel naar huis.

maar onderweg... 
zag ze in haar spiegel Johan
ze stopte bij een tank dinges
Johan : Zo zo wat een snelheid
al snel zag hij dat Britt aan het huilen was
hij pakte haar stevig vast en Britt lied het toe 
Johan : Scheelt er iets, Britt? Om Mark?
Britt : Ik kan het niet meer aan, Johan, echt niet. Mark, danny, Doriens vriendje vermoord, Tony heeft anorexia, Tony en Sofie zijn zussen, het wordt me allemaal teveel, Johan, echt waar. ik weet niet meer wat ik moet doen nu (huilend) : 16102002 15 : 45 | °°Elisa°° 
Johan : Rustig maar huil maar uit Britt
Britt : Het word me zo veel
Johan : Suht het komt allemaal goed
ineens gaat de mobiel van Britt
Britt : Michiels
Dorien : Mamamamaa het zieken huis heeft gebelt Tony heeft gebrobeert zelf moord te plegen ze staat op het dak van het ziekenhuis
Britt : WAT!!!!
Johan : Wat is er aan de hand
Britt : Tony wil zelfmoord plegen
Johan : Ik laat mijn auto hier staat ik rij je wel naar het zieken huis ik laat je zo nie gaan!! 
aangekomen in het ziekenhuis rent Britt alle trappen op naar het dak en probeert op Tony in te praten... 
Britt : Tony doe het niet
Tony : Waarom niet ik word niet meer beter dan kan het beter meteen afgelopen zijn
Britt : Je hebt nog een dochter en een petekind
Tony ie kunnen best zonder me
Britt : Vera niet wat zullen we haar moeten zeggen als ze vraagt waarom haar moeder er niet is
Tony : Britt moei je niet met mij en ga weg
Britt : Ik ga niet weg jij gaat met me mee
Britt loopt heel zachtjes op Tony af Tony ziet dat en loopt een heel klein stukje naar achteren
Tony : BRITT STOP..........ik doe het echt
Britt aar twijfel ik niet aan
ineens ziet ze dat Tony schrikt van iets ineens kijken de dames elkaar diep in de ogen
Tony : Wat ben ik aan het doen
Britt : Je wou springen
voorzichtig rijkt Britt haar hand naar toen uit en Tony pakt hem vast 
Britt : goed zo, rustig maar, stapje voor stapje hierkomen, en niet uitglijden, oke?
Tony knikt zachtjes en wanneer ze voor Britt staat omhelst deze haar.
Tony : Ik laat me verzorgen, oke? Ik ben helemaal niet te dik! ik ben veel te mager!!! weet je hoeveel ik weeg, Britt?
Britt schudt haar hoofd...
Tony : 43 kilogram, Britt!!! zoveel weegt een studente van 14, maar toch zeker niet een volwassen vrouw van 29????? 
Britt glimlacht naar Tony
Britt : Ik ben blij dat je het zelf ziet meis 
Tony : Zijn we nog beste vriendinnen?
Britt enk je dat ik iemand anders kan vinden die net zo gek is als jij!!!!! 
Tony : Haha, neen.(glimlachend)
Britt : Kom, dan gaan we terug naar de dokter, oke? Zeggen dat je in behandeling wilt gaan. is dat goed voor jou?
Tony knikt lachend.
Britt : Voel je je al iets beter?
Tony knikt. 
Tony : Britt denk je dat Vera alles heeft gezien wat ik gedaan heb en dat ze vog van me zal houden
Britt : Tony je bent een super mama en i kdenk dat Vera heel vee lvan je houd
Tony : Maar is ze nu weet je dat 
Britt : Meis ze is bij Sam 
even later bij de dokter 
dokter : Mmm, u hebt u zeer hart toegetakelt, mevrouw Dierickx. u zal niet zo snel genezen, denk ik... 
Tony at maakt me niets uit me kind en me man is me alles en me beste vriendin voor hun wil ik beter worden hoe lang gaat het duren
Dokter : Een half jaar u bent echt zo hart toegetakelt
Britt ziet dat Tony moet huilen
Britt : Het is oke meis het komt allemaal goed
Dokter : Nou ikdenk dat er altijd iets blijft
Britt : Waarom heb je eigenlijk gestopt met eten
Tony at heb ik gezecht omdat iedereen zei dat ik dik was 
na een tijdje gaven Britt en Tony de dokter een hand toen Tony op wou staan 
viel ze op de grond neer en wer dhelemaal slap 
briit bukt zich meteen om te zien wat er met Tony scheelt... ook de dokter komt meteen afgelopen. Samen helpen ze Tony terug op de stoel en de dokter onderzoekt haar meteen, terwijl Britt haar hand vasthoudt... 
DE DOKTER belt meteen ee npaar andere dokters
Dokter : gerard ik heb hier iemand die is flauw gevallen met spoet iemand hebben 
"KOM ERAAN!!"
Britt : Wat scheelt er met haar
maar er word niets gezecht en Tony word mee genomen brit tziet Tony steeds veder de gang in gaan dan ziet ze Sofie zitten op een stoeltje 
Britt : Er scheelt iets met Tony en ze willen niet zeggen wat!!!!!!
Britt huilt een beetje en Sofie probeert haar te troosten... 

Sofie : Me zussie is een harde die kan wel tegen een stootje
Britt : Kweethet maar wil haar niet kwijt
Sofie a gebeurd ook nie echt nie
Britt : O shit JOHAN!!!!
Sofie : He
Britt : Hij heeft me hier heen gebracht o nee
maar dan ziet ze Johan aan komen lopen 
Britt : Oh Johan, daar ben je!!!!!
Johan : Is alles in orde met je vriendin???? 
Britt : Ze is in behandeling
Johan : Mooi zo heb je zin om vanavond iets met mij te gaan drinken
Sofie moet heel erg hoesten
Britt : KOM even mee 
Britt : Johan, ik zou heel graag met je iets gaan drinken, maar Tony heeft me nou nodig en...
Johan : Sht, Britt, ik begrijp dat wel, oke? Het is al goed, een andere keer misschien?
Britt knikt, maar bedenkt zich plots... 
Britt : Ik ga wel met je mee ik kan nu toch niets doen heb je een momentje
Britt loopt naar Sofie
Sofie : ga maar naar je lover boy
Britt : Wil je tegen Tony zeggen dat ze me kan bellen
Sofie : Jaaaaaaahaaaaaa ga nou maar 
Britt en Johan gaan Samen iets drinken in de combi...

daar aangekomen beginnen ze over koetjes en kalfjes te praten, maar dan probeert Johan iets, wat hij beter niet had gedaan... 
Johan : Waar is Dorien eigenlijk heengegaan nadat die collega van je haar heeft thuis gebracht.
Britt : : W : W hoezo??
Johan : Nou die collega bracht haar thuis bleef een kwartier en ging toen weg, ff later zag ik Dorien met een tas het huis verlaten. En ik heb haar niet meer terug gezien
Britt : Sht, ik ben haar helemaal vergeten, oooh god waar kan ze zijn, oooh |o|o|o
Ik ben zo slecht moeder ik denk altijd eerst aan me zelf en mijn vrienden maar nooit eerst aan haar
Johan : Vertel niet van die onzin je weet jelf ook wel dat dat niet waar is
Britt : : $ : $ dat zeg jij
Johan : Waar kan ze zijn , denk goed na
Britt : Mijn moeder!!
en ze belt....

Met mevrouw Michiels
Britt : Hoi mam met Britt, is Dorien bij u???
Mv Michiels : Nee, ze is hier wel geweest maar ging weer weg ze wou alleen zijn.
Britt : Oooh |o|o wat moet ik nu
Mv Michiels : Ze zij dat je je geen zorgen hoefte te maken dat ze wel terugkwam 
Britt : Okee doei
als ze heeft opgehangen gaat haar mobiel....... 
Britt : Met Britt.
een onbekende stem fluistert allerlei smerige zaken over Britt en Mark... 
Als u uw dochter terug wil zien dan dan moet u snel zijn want anders vermoord ik gaar op de zelfde manier als u man 
Britt : Wie is dit?
stem : Iemand die je heel heel heel goed kent, mevrouw Michiels.
Britt : Roman Dashi?
stem : Mmmm, mogelijk.
Britt : Waar kan ik Dorien vinden?
stem : Een raadseltje : U hebt een emmer van 3 en van 5 liter. u heeft 4 liter nodig. wat doet u? Ik bel u binnen exact 10 minuten terug. dan moet u het raadsel opgelost hebben. dan krijgt u een tip. anders is het nog een stap dichter naar uw dochters dood, net als uw man...

dan wordt de telefoon neergelegd... 
Britt vertelt Johan alles en ze besluiten meteen naar het bureau te gaan
Johan : Britt je rijdt niet je bent nu een gevaar op de weg 
Britt : |o|o|o zal je maar niet tegenspreken geloof ik
bij het bureau
Nadine : Britt wat doe jij hier???
Britt : Ehhe uuh |o|o|o
Nadine : Rustig
en Johan legt alles uit
ze trekken het nummer na en sluiten Britts mobiel aan om hem af te luisteren
Britt : Ooooh shit het raadsel wat moet ik nu???
Nadine : Ik ken dat, ik schrijf het gauw op voor je!!!

na 10 minuten wordt Britt teruggebeld...

stem : Weet u de oplossing van het raadsel?
Britt : Ja, dat weet ik. Je giet die emmer van 3 liter helemaal vol en giet die in de emmer van 5 liter. de emmer van 3 liter giet je nog eens vol en giet je nog eens in de emmer van 5 liter. dan heb je nog 1 liter in die emmer van 3 liter. je giet de emmer van 5 liter uit, je giet die ene liter in de emmer van 5 liter, je vult de emmer van 3 liter en die giet je in de emmer van 5 liter. dan heb je dus 4 liter in de emmer van 5 liter en dat is de oplossing...
stem : Zeer slim gedaan, Brittje... nu de tip... 
als je je dochter ooit terug wil zien, kom dan over twee uur ALLEEN dus zonder die vriendjes van je naar het oude pakhuis aan de Vleeshuistragel.
ik herhaal ALLEEN.

Britt : Wat moet ik nu ik durf niet alleen
Nadine :..... 

Nadine : We mogen het leven van je dochter niet in gevaar brengen, Britt, ik denk dat je inderdaad alleen moet gaan, goed?
Britt : Maar ik ben zo bang!
Nadine : Britt, we laten een microfoontje op je lichaam plaatsen, goed? En je doet een halsketting aan, met een piepklein cameraatje in.
Britt knikt verward...
Nadine : Over 2 uur, om 3 uur dus, zie je je dochter weer, Britt, en kan je haar weer omhelzen (glimlachend)

2 uur later aan de vleeshuistragel... 

Man : Hoe weet ik zeker dat je alleen bent?
Britt : Ik wil Dorien terug zien.Dus ben ik alleen.
De man komt tevoorschijn.
Britt : Ben jij dat? Kris, bent u da?
Man : Ik moet je teleurstellen. Ik ben niet Kris, maar wel een bekende, van beide van jullie. Ik zal nog een hint geven.. 
man : Ik ben al eens in jullie zaken gekomen...
Britt : Roman Dashi?
man : goed geraden, mevrouw Michiels!
roman Dashi komt nu helemaal tevoorschijn, met voor zich Dorien... 
Dorien : Mama!!!
Britt : Dot!!!!! 
Dashi : Je dacht toch niet dat je haar nu gewoon meekreeg. Ik zou haar laten zien. Verder had ik u niets beloofd.
Britt : Wat wilt u dan van mij?
Wat wilt u van mij? 
Dashi : Wat ik wil? jou natuurlijk!!!!!
Britt schrikt hevig... 
Dashi : Je moet iets doen voor je dochter.
Dashi fluit op zijn vingers, en er komen twee mannen Dorien halen, en van achter Britt komen ook twee mannen naar buiten, en pakken haar vast. 
Britt wil om hulp roepen, maar bedenkt dan dat ze er helemaal alleen maartoe was gekomen.
Dashi : Voor ik Dorien laat gaan... Je mag nog een iemand bellen, en ik verzeker u, als dat de flikken zijn, heeft u een nog groter probleem. Maar mijn mensen zullen u dochter voor het bureau afzetten, maakt u zich maar geen zorgen, om haar dan.
En Dashi begint hard te lachen... 
Britt ziet hoe haar dochter wordt weggebracht...
Britt orien!!!!!!!!!!!!!!!
Dashi : We doen haar niets, maar u... u hebt ervoor gezorgd dat ik, roman Dashi, in de cel terechtkwam! daar moet u voor boeten, mevrouw Michiels...
hij doet een teken en... 
Britt schrikt zich rot...
Een van de mannen die haar vastpakte, pakte ook een telefoon.
Dashi : En wie wilt u bellen, mevrouw Michiels?
En had ik u al niet gewaarschuwd dat u en uw naasten gevaar liepen, maar ja, u wou nie luisteren.
Maar wiens nummer mag ik voor u draaien?
Britt dacht diep na. Maar gek genoeg de eerste die in haar opkwam was Johan. 
Dashi : 10... 9... 8...7...6...5...4...3...2...1...
Britt : Stop! ik weet het!
Dashi : Zeg maar...
Britt : Johan van lancker
Dashi : No way! je bent zeker vergeten dat hij me nog verdedigd heeft in de rechtszaal en dat hij verloren heeft? Hem bel je uiteraard niet, mevrouw Michiels...
Britt : Maar u zei!
Dashi : Iedereen, maar niemand van je vriendjes! en Johan is zo een van je vriendjes! ik weet wel dat jullie verkering hebben, hoor...
Britt denkt nog eens diep na en besluit dan om Lieve te bellen.
Britt : Bel dan maar Lieve... fluisterend)
Dashi : Oke, bel Lieve op!
Britt toetst het nummer in. aan de telefoon... 
tuuut....
tuuuut...
Britt : Lieve toe |o|o neem op
Telefoon it is het antwo
Britt : Oo nee ze is nie thuis
Dashi : Okee bel iemand anders
Britt : Eeeeeeeeh
Dashi : 3 
Britt : Okee Sam bel Sam
tuuut...
tuuut... 

Sam it is het antwoordapparaat van dokter de groot, spreek uw...
Britt : Ook niet!
Dashi : Pech! oke, begin maar! als je Dorien terug wilt hebben, zou ik mijn mensen maar gewoon laten doen, oke?
Britt knikt machteloos en de mannen beginnen... wat ze doen is verschrikkelijk... 
ze stompen en slaan hard op haar armen en benen.
Britt : |o|o|o|o wat wilt u van mij???
Dashi : Wat ik van je wil?! wat ik denk je wat ik wil
Britt : Zeg het dan zeg het dan
Dashi : Ik wil u hier gewoon smekend om vergiffenis horen vragen!
Britt : Nooit!!!!!
Dashi an doen mijn mannen verder....
iemand slaat haar hard in haar buik en gezicht... 
ze slaan en stompen net zo lang tot Britt zich niet meer beweegt en maken dan dat ze weg komen. 
Britt ligt daar zo twee uur tot een paar wandelaren haar vinden ze bellen gelijk de politie en de ambulance

in het ziekenhuis
Sofie tegen doktor.
Sofie : Hoe is het nu met haar?
dokter : Stabiel.
Sofie : Stabiel goed of stabiel slecht?
dokter : Stabiel slecht.
Sofie : Hoe bedoelt u? Het moet verdomme goed met haar gaan!
dokter : Rustig mevrouw Beeckman. de mensen die haar in elkaar geklopt hebben, hebben zeer hard geslagen... ze ligt nog steeds bloedend in de operatiekamer. die mensen hebben een aantal vitale onderdelen geraakt. en naar ik zo denk hebben ze ook met een aantal voorwerpen geslagen...
Sofie : Welke voorwerpen?
dokter : Ik denk een houten stok... en ze is ook wel zeker weten een paar keren tegen de muur gegooid... 
Sofie : En u durft te zeggen dat ik rustig moet blijven?
Dokter : U kunt nu toch niks doen...
Zijn er trouwens nog meer mensen die wij kunnen bellen, we hadden in haar zak enkel het nummer van het commissariaat gevonden...
Sofie : U wilt zeggen dat haar dochter nog van niets weet, net zoals Johan?
Dokter it is alles wat wij hadden gevonden. Geen portomonee of telefoon, enkel het nummer... 
Sofie : Hemel, ze is... ze is overvallen!
de dokter knikt ernstig...
Sofie : Kan ik bij haar?
dokter : Ze wordt nu naar haar kamer gereden. u hoeft niet te schrikken wanneer u binnenkomt, haar gezicht, armen en benen zijn zichtbaar, ze heeft trouwens een ziekenhuiskleedje aan, maar ze bloedt erg veel nog, goed?
Sofie knikt.
Sofie : Welke kamer?
dokter : 305.
Sofie : Bedankt, dokter.

Sofie stapt gauw kamer 305 binnen en schrikt hevig wanneer ze Britt ziet... 
Er staat een zuster naast haar bed.
Sofie : Hoe gaat het met haar?
Zuster : Ze is nog erg zwak. En nog onder narcose. Het zal nog wel even duren voor u haar kan spreken...
Sofie ank u.

Sofie pakt haar telefoon en belt naar het kantoor van Johan.
Johan : Van Lancker.
Sofie : Sofie, de collega van Britt.
Johan : Is er iets met Britt?
Sofie : ge kunt beter naar t ziekenhuis komen, denk ik...
Johan : Britt? Ligt ze in t.....
Sofie : Kamer 305. 
Johan hangt direct dop, en snelt zich naar het ziekenhuis...

Er wordt geklopt op de deur van Britts kamer, en daar komt Johan binnen...... 
Johan : Och lieverd, toch!!!! maar schatje!!!!
hij rent op het bed af en grijpt Britts hand...
Sofie : Ze is nog onder narcose. de zuster heeft gezegd dat het nog eventjes kan duren voor we haar kunnen spreken.
Johan knikt.
Johan : Hoe is het gebeurd?
Sofie begint alles uit te leggen van Dorien, etc...
Johan : Maar hoe hebben jullie haar in godsnaam alleen kunnen laten gaan?! en waarom hebben jullie niet ingegrepen?!
Sofie ashi was wel zo slim om degene die ons chinees eten is komen brengen, iemand van zijn mannen te laten zijn en iets in het eten gedaan heeft, zodat we in slaap zijn gevallen achter het beeld. het spijt me, Johan!
Johan : Het is al goed...

Na een 3-tal uurtjes wordt Britt suf wakker... 
Sofie : Britt?
Britt : Waar is Dorien?
Sofie tikt Johan op zijn schouder, die was op de stoel naast Britts bed ingedoemd...
Johan schrik zich rot.
Johan : Wat? Ehm...
Dan ziet Johan dat Britt bij is gekomen.
Johan : Liefje, hoe voel je je?
Britt : Waar is Dorien?
Sofie : Ik zal een arts verwittigen dat ze is bijgekomen. Ben zo terug.

Sofie loopt de kamer uit.
Britt : Johan? Wat doe jij hier? Waar ben ik? Waar is Dorien? 
Johan orien? Oh, die is op het commissariaat. Dashi heeft haar daar waarschijnlijk afgezet... maar hoe voel je je nu?
Britt : Veel pijn, Johan, wil je weggaan?
Johan : Waarom?
Britt : Omdat... omdat ik dat wil (steeds zachter en zachter)
Johan : Britt...
Sofie : Johan, als Britt wil dat je weggaat, ga dan weg! en hier is een dokter...

De dokter onderzoekt Britt meteen en doet een vreselijke ontdekking... 
Dokter : Ehm, mevrouw Michiels, voel u dit?
Britt : Waar moet ik iets voelen?
Dokter : Uw rechter been?
Johan, die toch nog even is blijven staan, kijkt voorzichtig naar de dokter, en ziet tot zijn grote schrik dat het rechter been van Britt een beetje zwarte tint heeft.
Britt : Ik voel niks.
Johan weet niet hoe snel hij de kamer uit moet lopen, er lopen tranen over zijn gezicht, hij kan het niet geloven dat ze Britt zo hebben toegetakeld.... 
ondertussen in Britts kamer.
Britt : Wat wil dat zeggen, dat ik niets voel?
dokter : Uhm, mevrouw Michiels? Uw rechterbeen is langzaam aan het afsterven...
Britt : Wat? (fluisterend) kan het terug... terug... kan het stoppen met afsterven?
dokter : Mevrouw Michiels, ik vrees dat we u been zullen moeten amputeren...

Sofie en Johan en Dorien, die net binnen komen lopen, hebben dit net gehoord en schrikken zich rot... 
Britt : En anders?
Dokter : Kan het levensgevaarlijk worden....

Dorien : Mama!!!!
Britt : Schat, daar ben je....
Dorien : Wat ga je doen? Moet je been er echt af.
Nu weer wordt het Johan te veel, en loopt weer de kamer uit. Maar nu komt Sofie achter hem aan.
Sofie : Johan, ik weet dat het erg is, maar....
Johan : Je begrijpt het niet. Je begrijpt het niet.
Sofie : Kan je het uitleggen, zodat ik het wel snap.
Johan : Oke, mijn makker, Maarten, hij had een ongeluk gehad, en ook zijn been was aan het afsterven, maar omdat ze daar niet optijd bij waren....
Sofie : Wat? Wat is er toen gebeurd?
Johan : Hij is in coma geraakt, en een paar dagen later overleden.
Sofie : Johan, ik weet niet wat ik moet zeggen. We moeten in ieder geval Britt duidelijk zien te maken dat ze het moet laten amputeren, hoe moeilijk dat ook zal zijn... 
ze stappen weer Britts kamer binnen en proberen het aan haar verstand te brengen, maar Britt houdt koppig vol dat ze haar been niet wil laten amputeren... 
Sofie komt weer naar binnen, en vraagt aan Dorien of zij even met haar mee naar buiten wil komen.
Dorien : Wat is er dan?
Sofie : Ik denk dat Johan en jouw mama even Samen moeten praten.
Britt : Maar ik wil Johan helemaal niet spreken...
Sofie : Ik denk dat het beter is als je toch even naar hem luisterd. En Dorien, het lijkt mij echt een beter idee dat je daar niet bij bent.
Dorien verlaat verdrittig de kamer van Britt waar Johan nu binnenkomt.

Johan loopt naar Britt toe en gaat naast haar bed zitten.
Britt : Vertel mij nu maar wat er hier zo belangrijk is.
Johan weet niet zo goed hoe hij moet beginnen...
Johan : Ehm, ja, ehm...
Britt : Zeg nu maar, het kan toch niet erger worden...
Johan at kan wel, gellof mij... 
Johan : Ik ken iemand die exact hetzelfde had als wat jij nu hebt... hij wilde zijn been ook niet laten amputeren en hij is in een coma geraakt... een paar dagen geleden is hij overleden...
Britt : Wat? (stamelend)
Johan : Britt, laat het nou maar doen oke?
Britt : En me werk dan?! 
Johan : D us wat je nu wilt zeggen is dat je je werk belangrijker vind dan je leven?!?
Britt begint wat te mompelen. 
Johan : Belangrijker dan Dorien, belangrijker dan...
Britt an jou...
Tuurlijk niet, maar wat moet ik dan doen?
Johan : Je been laten amputeren... Ik zal er voor je zijn, iedereen zal er voor je zijn, en op dat werk... Daar verzinnen we wel iets op. 
Britt : Maar ik durf niet Johan, echt niet.
Johan : Britt! ze brengen je verdomme onder narcose!
Britt schrikt lichtjes zichtbaar... 
Maar dan komt de dokter met een heel serieus gezicht binnen
Dokter : Mevrouw Michiels u moet heel goed luisteren nu
Britt : Vertel
Dokter : Er is een kans dat we uw been kunnen behouden
Britt : Dat is geweldig
Dokter : Hoho maar....
Johan : Maar wat, vertel wat is er te maren
Dokter : Maar dan moet u twee dagen aan een zeer pijnlijk infuus is een steriele kamer waar alleen je naaste familie naar binnen mag
Britt : Hoe erg is de pijn
Dokter at ligt eraan bij de een is het een bijna on te verdragen pijn de ander zegt dat ze erger (een bevalling) hebben meegemaakt
Johan : Hoe groot is de kans dat ze haar been dan kan behouden
Dokter : 99% maar dan moet ze die 2 dagen dus 48 uur echt helemaal volhouden
Britt oen ik wil dat nu hebben 
Dokter : Moet u er niet even over nadenken
Britt kijkt Johan aan en hij zegt dat ze het moet doen als ze het zelf wil
terwijl Britt klaar wordt gemaakt voor de behandeling stelt Sofie Dorien gerust
Sofie tegen Dorien.
Sofie : D otje, binnen 2 dagen zie je je mama weer, oke?
Dorien : Maar de dokter heeft gezegd dat ik er binnen mag!
Sofie : Ik weet het lieverd, maar ik vind het beter als je niet gaat. enkel als je mama dat wil, dan mag je van mij naar binnen. ook ik mag niet binnen dotje.
Dorien knikt.

ondertussen bij Britt wordt het infuus in haar arm gestoken... Britt haar gezicht verrekt van de pijn, meteen na het infuus erin is gestoken... 
Britt had gevraagd of Johan wel mocht blijven.
En Johan zat naast haar en zag de pijn op Britts gezicht.
Johan : Britt, ik hoop dat dit werkt...
Britt : Het moet gewoon, je blijft die twee dagen toch wel bij me he?
Johan : Ik ben geen naaste familie.
Britt at ben je voor mij wel.
Britt probeerd te glimlache door alle pijn heen, maar lukt niet echt.
Johan : Oke, ik wijk de komende 48 uur niet van je zij... 
Britt : Merci... (fluisterend) och Johan, het doet zo een PIJN!!!!!!!
Johan : Nog 47 uur, en 50 minuten lieverd.
Britt glimlacht heel zwakjes...

plots komt een dokter binnenlopen... 
Dokter : Mevrouw Michiels, gaat het een beetje?
Britt : Het gaat wel redelijk.
Dokter : En u bent?
Johan : Johan van Lancker.
Dokter : Ik dacht toch echt dat ik had gezegd dat er alleen naaste bij mevrouw Michiels de komende 48 uur mochten zijn...
Britt : Hij is... hij is mijn verloofde.
Johan kijkt Britt vreemd aan.
Dokter : Sorry, dat wist ik niet. U kunt gerust blijven, meneer van Lancker.
Johan ank u.
Dokter : Mocht een van u nog iets nodig hebben, u hoeft enkel op het belletje te drukken.

De dokter verlaat de kamer van Britt weer.
Johan : Verloofde?
Britt : Auw, auw, hmmmm.
Johan : Britt, gaat het?
Britt : Jah jah, het gaat alweer. Ik moest iets zeggen...
Johan : Wat bedoel je?
Britt at je mijn verloofde bent.
Johan : Verloofde, tsjah. 
Britt : Het spijt me, ik wil gewoon dat je mij me blijft...
Johan glimlacht...
Britt : AUUUUUUUUUUUUUUUWWWWWWWWWWW!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 
Johan : Britt, gaat het?
Johan druk op t belletje, en al snel komt er een arts binnen.
Dokter : Wat is er?
Johan : Is het de bedoeling dat het na een kwartier al zoveel pijn doet?
Dokter : Ik moet u eerlijk bekennen...
Ik denk dat u en ik beter even naar de gang kunnen gaan.

Op de gang.
Dokter it is de eerste keer dat ik deze behandeling uitvoer. Wat ik van mijn collega's heb gehoord...
Johan : U wilt zeggen dat u eigenlijk niet eens weet wat er precies gebeurd?!?!
Dokter : Het probleem is enkel dat ik niet weet hoe het op de patient overslaat.
Johan heeft het niet meer, en snelt zich weer naar binnen, want nu dat hij dit weet, durft hij Britt niet meer alleen te laten.... 

Britt : En?! AUWWWWWWWWWWWWW!!!!!!!!! IK WIL EEN PIJNSTILLER NU!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Johan : Liefje, is het misschien niet beter als je je been gewoon laat amputeren?
Britt : AUW!!! neen, dat is NIET het beste!! AUWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW!!!!!!!!!!!!!! HET DOET PIJN!!!!!!!!!!!!!!!! 
Johan an moet je nu doorzetten.
En ik ben bang dat deze kuur niet Samen kan gaan met pijnstillers, of wat dan ook.
Britt : Johan, je laat me toch niet alleen. Wat er ook gebeurd.
Johan : Nee Brittje, dat doe ik niet. Maar ik denk toch dat het beter is als je je been laat amputeren, want stel dat dit niet werkt, dan moet je alsnog onder het mes...
Britt aar wil ik nu niet aan denken. 
Johan : Kom eens bij me...

Johan omhelst Britt stevig, maar die gilt het uit van de pijn... 
Johan : Britt, ik haal de dokter. Het gaat zo niet langer.
Britt : Ik weet het. Johan, het spijt mij, dat je mij zo hebt moeten zien.
Johan : Brittje, ik wil alleen dat jij...
Britt : Het doet te veel PIJN!!!!!!!
Net op dat moment komt de dokter binnen.
Johan : Britt....
Britt okter, het gaat niet meer. Ik ga voor de operatie.
Dokter aar had ik al rekening mee gehouden,we kunnen u nu direct opereren.
Britt : Zou ik dan nu nog even met Johan alleen mogen zijn, en mijn dochter...
Dokter : Over 10 minuten zijn wij klaar met de voorbereidingen, en ik zal uw dokter en de rest vragen naar binnen te komen.... 
Britt : Bedankt, maar verwijder dat infuus!!!!!
de dokter verwijderd meteen het infuus en Britt haalt weer opgelucht adem...
Dorien en Sofie komen de kamer binnengestapt en na 10 minuten wordt Britt klaargemaakt voor de operatie...

na een 4-tal uurtjes... 
Johan loopt te ijsberen...
Sofie : Ze zieden toch dat het ongeveer 3 uur zou duren...
Johan : Het lijken verd*mme wel 3 dagen...

Dan komt de dokter naar hen toe.
Dokter e operatie lijkt zo op het eerste gezicht meer dan geslaagd. We zullen mevr. Michiels zo naar haar kamer rijden, en dan zal het misschien nog een uurtje duren voordat ze aanspreek is..

Sofie : Zal ik Dorien wakker maken?
Johan : Zou je het erg vinden, als ik eerst even alleen naar Britt toe ga, voordat jij of Dorien...
Sofie : Is goed, ik hoorde tenslotte dat je haar verloofde was...
Johan begon te lachen... 
Johan at zei de dokter zeker.. Maar anders mocht ik net niet bij haar blijven. 
Na een uurtje mag Johan Britts kamer binnengaan... Binnen treft hij een huilende Britt aan...
Britt : Ik kan niets meer doen, Johan, niets meer! Wat zal Dorien nou wel niet van me denken?! 
Johan at je de liefste moeder bent die er maar bestaat...
Britt : Wat moet ik nu? Ik kan niet eens meer lopen.
Johan pakt een kruk, en gaat naast Britts bed zitten, en pakt haar hand vast.
Britt : En wat zie jij nu in een vrouw met een been. Die niks kan, helemaal niets...
Johan knijpt zachtjes in de hand van Britt.
Johan : Toevallig, ligt hier naast mij de mooiste en sterkste vrouw van Gent. Je moet erin blijven geloven, Britt. 
Plots wordt er op de deur geklopt...
Johan : Kom maar binnen!
Britt : Buiten blijven!!!!!
Stem : Wat moet ik nu doen?!
Britt glimlacht zwakjes....
Britt : Even nog buiten blijven!
Britt : Lieverd, ik wil een kunstbeen, kan dat? Maar geen houten, hoor... 
Johan : Ik denk dat je dat aan de dokter zou moeten vragen...
Britt : (fluisterend)Wie is dat eigenlij, daar buiten?
Johan schud zijn hoofd, hij heeft ook geen idee.
Britt : Kom maar binnen.
Daar komt een arts binnen.
Arts : Mevrouw Michiels, hoe gaat het met u?
Britt : Ehm.
Arts : Zou ik even naar uw been mogen kijken?
Britt : gaat u gang.
Maar terwijl Britt dat zegt, draait ze haar hoofd van haar been af, en gebaard naar Johan of hij bij haar wil blijven terwijl de arts...
Johan : Is het goed, als ik erbij blijf?
Arts : Tuurlijk, het duurt maar een paar seconde.
En de arts tilt de deken op, en Johan die toch niet geheel onnieuwsgeirig is, kijkt toch voorzichtig, en ziet dat Britt nog net wel een knie heeft.
Johan schrikt zich rot.
Britt : Johan?!?! 
Britt oe dat deken terug naar beneden, NU!
De arts schrikt eventjes en laat het deken vallen. Britt laat de tranen stromen en Johan omhelst haar stevig...
Johan : Het spijt me, lieverd, ik mocht niet kijken, het spijt me verschrikkelijk...
Britt : Neen, het spijt mij, ik mocht niet alleen naar Dashi toegaan om Dorien te zien, och alsjeblieft, laat een kunstbeen kunnen...

De arts, die deze woorden van Britt gehoord heeft, meldt meteen goed nieuws aan Britt... 
Dokter at is inderdaad mogelijk mevrouw Michiels. Alleen moet uw been eerst aansterken, en de wond genezen, en daarna kan daar zeker voor gezorgd worden.
Er verscheen langzaam een glimlach op haar gezicht.
Johan : Ik zei het toch.
Britt en Johan omhelsde elkaar nog eens, heel stevig...
Johan : Zal ik zo vragen aan Dorien of ze wil komen, of wil je dat niet?
Britt : Nog even niet. 

De dokter gaat weer.
Dokter : Als u iets wilt hebben, u hoeft maar te bellen.
Britt en Johan ank u.
Britt : Ik wil nog eventjes eraan wennen.. En met jou zijn.
Johan at wennen zal wel heel lang duren, maar bij mij zijn, dat is geregeld. Nu zelfs.... 
Britt : Bedankt lieverd...
Johan : graag gedaan (glimlachend)
Britt : Zou ik kunnen stappen met 1 been?
Johan : Hinken zal je vast wel kunnen, maar eerst moet je je been kunnen aanzien...
Britt : Ik wil wel eens kijken...
Johan : Echt?
Britt knikt glimlachend en heft het deken op... maar dan schrikt ze hevig wanneer ze haar been ziet... 
Johan ziet dat er tranen over Britts gezicht lopen na het zien van haar been.
Johan gaat naast Britt op bed zitten, en slaat een arm om haar heen om haar te troosten.
Britt : Ik.ik.ik..
Johan : Britt, dit is heel moeilijk.
Britt : Jah. Johan, help me hierbij.
Johan : Ik zal er voor je zijn, altijd.
Britt : Altijd?
Johan : Altijd.
En Britt laat haar hoofd op Johans schouder vallen, en begint te huilen
Britt ank je, dank je. Ik hou van je.
Johan at weet ik. Ik ook van jou.
Dan zwaait de deur open, en komen Dorien en Sofie binnen.
Dorien : Mama!! 
Britt : Dotje! 
Britt slaat meteen het deken terug over haar been... Maar Dorien staart haar verbijsterd aan...
Dorien : Mama (fluisterend)
Britt : Och lieverd, het spijt me zo dat je dit moest zien!
Sofie : Kom, Dorien, kom even mee naar buiten.
Sofie duwt Dorien zachtjes de kamer uit en troost haar.
Sofie orientje, dit is heel moeilijk voor je, dat weet ik, maar voor je mama is dit nog veel moeilijker, begrijp je me? je moet haar een beetje steunen, net zoals iedereen dat gaat doen. Je mama zal nu echt niet Veranderen, goed? 
Dorien : Maar..
Sofie : Mama blijft gewoon mama, maar nu...
Dorien : Loopt ze niet meer.
Sofie : Tuurlijk wel, ze zal het alleen weer moeten leren, en dat zal heel zwaar zijn. Ze kan onze hulp goed gebruiken.
Dorien : Ik wil weer naar binnen.
Dorien loopt weer terug naar Britt, en Johan staat op, zodat Dorien bij hara moeder op bed kan zitten.
Johan : Ik ga weer. Ik kom vanavond nog wel even langs.
Britt : Echt?
Johan : Beloofd.

Britt, die zich nu helemaal tot haar dochter richt.
Britt ot?
Dorien : Mam, doet het pijn?
Britt : Ik voel niets liefje, ik voel niets...
Dorien : Ik zal je helpen, met alles.
Britt at hoeft helemaal niet..
Dorien : Maar dat wil ik. 
Sofie kijkt Dorien glimlachend aan, en wil weer vertrekken, maar Britt roept haar terug.
Britt : Sofie? Wil je wel hier blijven? Ik vind het vervelend, zo alleen met Dorien...
Sofie knikt en gaat naast Britts bed zitten.
Sofie : Zie je wel, Dorien? je mama blijft je mama, ze Verandert nooit, wat er ook gebeurt. Geloof je me nu? 
Dorien : Wie zei dat ik u niet geloofde?
Britt en Sofie beginnen beide een beetje te lachen.
Dorien : Enne mama lacht weer 
Britt : Dot.
Dorien : Mam, wat is er?
Britt : Laat maar.
Britt : Sofie, heb jij het Vanbruane en de rest al verteld? 
Sofie : Ja, die zijn nu onderweg en...
De deur zwaait open en het hele team komt binnengewandeld...
Sofie :... ze kunnen elk moment hier zijn.
Britt lacht zwakjes... Heel het team zet zich rond haar bed neer en Vanbruane gaat achter Britts bed staan... 

Dan komen er nog 2 mensen binnen het is Tony en Sam. Sam heeft Tony in een Rolstoel mee genomen. 
Ben : Hoe gaat het nu?
Sofie : Nadine, kun je even meekomen?
Britt : Wat. wat is er dan?
Sofie : Niets.
Nadine en Sofie gaan naar de gang.

Nadine : Wat is er?
Sofie ie behandeling die ze eerst had..
Nadine : To the point.
Sofie : Oke. Britts been, rechter is tot op haar knie geamputeerd. En dat weten zij binnen ook nog niet.
Nadine : Wat? Wat zeg je?
Je hoort Nadine slikken.
Nadine loopt naar de deur, en vraagt of de rest ook even wil komen.
Ben : Waarvoor?
Nadine : Kom maar even.
Iedereen loopt weer naar de gang.
Sofie : Ik moet jullie iets vertellen.
Bruno : Je bent zwanger..
De rest begint te lachen.
Nadine : Luister even, het is geen goed nieuws.
Ben : Wat is er? Britt?
Sofie : Ik weet niet of jullie het net gezien hadden, maar.
Nick : Wat maar.
Nadine : Britt. haar rechterbeen, is geamputeerd tot haar knie.. 
Het hele team buiten Sofie en Nadine : WAT?????
Bruno at kan je niet menen!
Sofie : Ze heeft onze steun hard nodig... Laat vooral niet merken dat je nu vies van haar bent of zo, want dat zijn jullie toch niet?
Het hele team knikt nee, glimlachend.
Nadine : gelukkig.
Sofie us laat niets merken dat je haar nu niet meer graag hebt of zo.
Het hele team knikt braafjes.
Sofie : Oke, dan gaan we nu terug naar binnen. (glimlachend)
Aangekomen in Britts kamer... 
In de kamer is het ondanks dat het team hun best doen toch een rot sfeer
en dan komt Sam binnen Met Tony in een Rolstoel en ze ziet het team staan.
Tony : Zijn jullie voor mij gekomen?
Britt : Nee voor mij
Dan ziet Tony Britt Pas.
Tony : Wat heb jij gedaan? 
Maar dan ziet het hele team dat Britt het moeilijk heeft om het uit te leggen... 
Tony : Vertel het anders maar een andere keer 
Britt : Neen, neen, ik wil het nu vertellen...
en Britt begint alles uit te leggen... Tony luistert ontsteld en vraagt dan zachtjes : 
Tony : Mogen we je been zien?
Britt knikt heel zwakjes... 
Tony schrikt wel een beetje net zo als de rest maar niemand laar het echt merken.
Tony : Wat gaat er nu gebeuren? 
Britt : Ik weet het niet...
Britt voelt al de spanning van de teamleden en begint zachtjes te huilen... 
Dan komt de dokter binnen en kijkt verbaast dat het zo druk is in de kamer.
Dokter : Het is eigelijk te druk maar het bezoek uur is tog bijna afgelopen. Mecrouw Michiels zouw ik even naar uw been mogen kijken.
Britt : Ja.
Dokter : Ik zie dat het goed gaat met genezen mevrouw Michiels.
Britt : Wat gaat er eigelijk gebeuren als het is genezen?
Dan gaan we een Prothese voor u latenmaken.
Britt : Kan ik dan weer gewoon lopen.
Dokter : U moet het dan wel weet leren maar als u het onder de knie heb dan kan u zelfs weer rennen.
Britt : gelukkig
Het hele team Is gelijk weer blij en de Dokter gaat weer weg.

Dan horen ze door de omroepinstalatie dat het bezoukuur voorbij is en het team gaad weg. Alleen Tony blijft bij Britt.

Britt : Ik moet je nog iets vertellen.
Tony : Wat?
Britt : Ik ben verlieft.
Tony at is geweldig.
Dan komt Sam de kamer binnen Hij was net gelijk weggegaan.
Sam : Zal ik jou nu ook maar eens op bed leggen.
Tony : O, dat had ik Britt niet eens verteld. Ik moet nog even in het ziekenhuis blijven tot ik genoeg aangesterkt ben.
Sam : Ik hoorde dat jij ook in het ziekenhuis lag dus heb ik geregeld dat jullie op een kamer kwamen wand jullie zijn toch beste vriendinnen. 
Britt : Sam?!
Sam : Ja?
Britt : Ik heb eigenlijk... liever niet dat...
Tony at ik bij jou op de kamer lig?
Britt wendt haar gezicht af en knikt beschaamd.
Tony (fluisterend tegen Sam) : Rijd me eens naar haar toe.
Sam knikt en rijdt Tony naar Britt toe.
Tony : Wil je over een kwartiertje weer terug komen?
Sam knikt weer glimlachend en stapt de kamer uit.
Tony : Britt? Scheelt er iets met je? je hoeft je echt niet te schamen voor me, goed?
Britt durft Tony niet in de ogen te kijken en Tony ziet dat ze nu huilt... 
Britt : Je kan het toch niet begrijpen.
Tony : Als je me het verteld kan ik het beter begrijpen dan nu wand zo kom ik niet verder. 
Britt : Je hebt me been gezien, he?
Tony knikt.
Britt : Nou, ik heb het er ontzettend moeilijk mee, nu... ik kan me eigen been zelfs niet aanzien, en voor er iemand bij me op de kamer gezet wordt, wil ik dat wel kunnen zien... 
Tony : Ik vind het ook heel erg voor je maar het is toch fijner dat ik bij je op de kamer lich dan een wildvreemt iemand en je blijft altijd mijn beste vriendin hoe je er ook uitziet maakt mij niet uit het gaat om Britt en niet haar lichaam. 
Britt : Echt waar?(fluisterend)
Tony : Heel echt waar, en als je wil, dan help ik je met het kunnen aanzien van je bloedeigen been. (glimlachend)
Britt : Nou... oke dan...
Plots komt Sam terug binnen.
Sam : En hebben de dames al een keuze gemaakt voor de kamer van hun hotel.
Britt : We gaan op 1 kamer liggen. (lachend)
Tony lacht ook mee en Sam rijdt Tony naar haar bed... Wanneer Sam weg is...
Britt : Tony, ik wil me been nog eens zien, maar ik durf niet zo goed... 
Tony : Ik kom wel na je toe.
Britt : Mag jij dan lopen?
Tony : Shit, nee maar ik kan het wel.
Britt : En dan lig je dalijk weer op de grond te spartelen. 
Tony : Voor jou doe ik alles. ik hou me wel vast.
Tony kruipt moeizaam uit bed en loopt stapje voor stapje naar Britt toe en gaat naast haar op het bed zitten.
Tony : Hef jij je deken op, of ik?
Britt : Ik durf niet zo goed... doe jij maar... (fluisterend)
Tony heft Britts deken op en... 
Britt : Het is niet zo mooi maar ik begin er eigelijk al aan te wennen.
Tony : Ja en als het helemaal genezen is en je hebt een protheze dan doe je gewoon een broek en schoennen aan en dat ziet niemand het.
Britt : Je hebt gelijk je bent echt mijn beste vriendin.
De dokter is ondertussen binnen gekomen
Dokter : Zo goede vriennen Ik zal het uitleggen mevrouw Dierickx mag niet lopen en ik denk niet dat dokter de Groot u Samen in een bed heeft gestopt.
Tony : Ja maar Die bedden staan ook zo ver uit elkaar, dat je onderhand moet schreuen. Kunnen ze niet gewoon bij elkaar in de buurt staan? 
dokter : Van mij mag dat wel, ja.
Hij duwt Tony's bed een stuk dichter naar Britts bed toe, zodat er hooguit een aantal centimeter tussen staat.
Tony : Bedankt!
Ze kruipt blij haar bed weer in... De dokter gaat weer weg.
Tony : Zie je nou wel dat het nog meevalt?
Maar dan ziet ze dat Britt in slaap is gevallen en dat ze een zwakke glimlach op haar gezicht heeft staan 
Tony denkt ik ben eigelijk wel moe ik ga ook maar eens slapen, en ze gaat slapen 
de volgende ochtend wordt er al om 9 uur op de deur geklopt.
Britt : Mmm? Binnen? (slaperig)
Nadine Vanbruane komt binnengestapt.
Nadine : Oei, sorry, heb ik je wakker gemaakt?
Britt knikt zachtjes, en Nadine wil alweer de kamer uitstappen.
Britt : Nadine?
Nadine : Ja?
Britt : Het is niet erg, hoor, blijf maar hier. (glimlachend)
Nadine stapt de kamer weer in en zet zich neer naast Britts bed.
Nadine : Tony slaapt nou ook hier?
Britt knikt glimlachend en rekt zich eens goed uit...
Nadine : Britt?
Britt : Ja?
Nadine : Blijf je nog wel werken bij de politie? 
Britt e dokter heft gezecht dat ik met die protheze zelfs kan rennen dus waarom niet en ik weet echt niet wat ik anders moet doen. De heledag achter een bureau zitten mij niet gezien. 
Nadine : Nou...
Britt : U bent toch niet van plan om me een bureaubaan te geven, he?! (paniekerig)
Nadine : Natuurlijk niet!
plots komt Johan binnengewandeld.
Johan : Hey lieverd (glimlachend)
Britt : Johan! kom hier!
Johan stapt verbaasd op Britt af, die hem meteen omhelst.
Britt : Ik heb je zo ontzettend veel gemist! 
Johan : Ik was gister nog gekomen maar toen lagen jullie als een blok te slapen dus ben ik maar weer weg gegaan.
Britt : Sorrie
Johan : Sorrie omdat je moe was ik heb altijd geleerd dat rust het beste medicijn was dus ik vin het niet erg. 
Britt begint te lachen en ziet dat Vanbruane de kamer uitsluipt.
Britt : Bedankt Nadine!
Nadine : Waarom dat?
Britt : Omdat ik nog bij je mag blijven werken (glimlachend)
Nadine glimlacht mysterieus en stapt de kamer uit. Maar plots komt er een dokter voor Britt de kamer ingelopen... 
Dokter : Hoe voeld u zich?
Britt : goed. 
dokter : Mag ik uw been nog eens zien?
Britt knikt en de dokter heft haar deken op.
dokter : Hmmm
Britt : Wat?!
dokter : Binnen een paar dagen, waarschijnlijk overmorgen, mag u zich verwachten aan de operatie voor uw protheze (glimlachend) 
Britt : Zo snel al dat had ik echt niet verwacht dit is echt geweldig. 
Dokter : Ja u geneest goed dus ik wil u ook zo snelmogelijk uit bed hebben wand volgens mij bent u niet zoon stil zitter. 
Britt : Hoe kan u het raden (lachend)
de dokter vertrekt weer en Britt omhelst van geluk Johan.
Johan : Heb je het gehoord, lieverd? De dag na overmorgen kan je met je lessen beginnen voor terug te leren lopen!
Britt knikt huilend, van geluk... 
Dan horen ze een gekreun uit het bet naast Britt, Tony is wakker gewoorden. 
Tony : goeiemorgend (goedgeluimd)!!!!! 
Tony : Wat ben je blij.
Britt : Ik kan binnenkort weer lopen ik krijg heel snel al een operatie voor mijn prothese en ik mag mijn baan houwden.
Tony at is geweldig 
Britt : Vind ik ook 

maar dan komt er weer een dokter binnengelopen, terug voor Britt... 
Dokter : Mevrouw Dierickx zouw u met mij mee willen komen wand u moet gaan eten.
Tony : Waarom mag ik niet hier eten.
Dokter om dat we er dan niet op kunnen letten wand u heeft annorektiea 
Britt : En als ik op haar let?
dokter at is ook goed.
de dokter komt binnengelopen met een lekker bord spaghetti voor Tony.
Tony : Ik heb eigenlijk geen honger...
Britt : TONY! jij gaat alles opeten tot je bord helemaal leeg is!
en Tony begint langzaam te eten... Wanneer alles op is, wil ze al naar het toilet rennen, maar Britt heeft tegen Johan gezegd dat hij Tony moet vasthouden wanneer ze gedaan heeft met eten... 
Johan : Tony je blijft in bed wand ik wil niet dat de bestevriendin van mijn vriendin zich uithongerd.
Tony : Ik moet plassen
Johan ruk dan op het belletje.
Tony : Waarom?
Johan an komt de zuster.
Tony : Ik kan echt wel zelf naar de wc.
Johan : Ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen Tony. 
Britt : Inderdaad (glimlachend)
Tony : Neen, ik moet niet plassen. bedankt... 
Britt : Waarom moest ik anders op je letten wand een Tony die niet van etenhouwd is niet de Tony die ik ken.
Tony : Je hebt gelijk maar ik ben het zo gewend dat ik niet eet en als ik eet dat ik het weer uitspuug.
Britt aarom moet je ook in het ziekkenhuis blijven. 
Tony : Ja, ik weet het. ik zal proberen vol te houden, goed? 
Britt : Ja en je gaat een uur na het eten pas naar de wc en echt niet eerder.

Dan komt Sam binnen gewandeld met Vera op zijn arm. 
Tony : Vera!!!!
Tony knuffelt haar dochter stevig en speelt uren met haar, tot Sam haar weer komt afhalen...

2 dagen later... de operatie... Britt is doodsbang... 
De dokter komt 's morgens vroeg de kamer binnen.
Dokter : goed geslapen?
Britt : Eigenlijk niet.
Dokter e operatie vanmiddag om 1 uur.
Britt at weet ik.
Net als de dokter de kamer uitloopt komt Johan binnen.
Johan : Britt?
Britt : Johan, ik ben zo bnang.
Johan gaat naast Britt op bed zitten, en slaat een arm om haar heen.
Johan e ergste operatie heb je al gehad.
Britt : Maar toch... 
plots komt Tony binnen... 
Britt : Tony ik ben zo bang.
Tony : He Britt je metkt er toch helemaal niets van ze brengen je toch onder narkose.
Britt : Moet jij zeggen dat ik er niet van merk jij bent bang voor een naald en ik krijg een operatie en dan mag ik niet eens bang zijn van jouw. 

Die middag om 1 uur...
Britt : Johan, ik ben zo bang! 
Johan : Hoeft niet. Het komt allemaal goed...
Britt at zal wel...
Johan : Straks kom je hier weer terug binnen, en dan zal ik er zijn.
Tony : En ik ook.

De dokter komt binnen.
Dokter : Mevrouw Michiels, bent u zover?
Britt geeft Johan nog snel een kus voordat ze de kamer wordt uitgereden... 
Dan komt de Dokter binnen.
Dokter : Mevrouw Michiels bent u er klaar voor.
Britt : Ik ben zo bang dokter 
dokter : U hoeft helemaal niet bang te zijn, goed? Uw vriend, Johan, kan wel komen kijken, door een raampje, zoals in jullie verhoorkamers, maar het kan bloederig worden...
Johan : Ik kom wel kijken... 
Britt : Kan je daar dan tegen?
Johan : Ik kan daar tegen ik kijk oook wel eens naar die medise programmaas op tv.
Britt an is het goed. 
Johan : En ik kan nu niet meer terug eh. Heb t jou nu eenmaal beloofd.

Na anderhalf uur.
Johan loopt de gang op.
Niet veel na hen, volgt het bed met Britt daarop, en Johan volgt die direct naar de kamer waar ze nu even komt te liggen.
Johan okter?
Dokter : Ja.
Johan : Is het allemaal goed verlopen?
Dokter : Er kon ook niet veel mis gaan. Maar het id perfect verlopen, uw vrouw, vriendin, zal snel weer bij kennis zijn.
Johan : Bedankt. 

na een half uurtje is Britt inderdaad weer bij kennis...
Johan : Hey lieverd, ça va?
Britt knikt zachtjes...
Britt : Wil me been zien?
Johan : Wil je je been zien?
Britt knikt en Johan heft het deken op... 
Johan : Hij is mooi verbonden en het ziet er allemaal goed uit.
Britt at vont ik nou ook. 
Britt : Johan, kom je hier zitten?
En Britt slaat met haar hand op bed, op de lege plek naast haar.
Johan gaat zitten.
Britt : En heb je de hele tijd gekeken?
Johan : Ja.
Britt : Echt?
Johan : Ik had t je beloofd.
Britt zoekt de hand van Johan, en pakt die vast. En knijpt er voorzichtig in.
Britt ank je Johan, dank je.
Johan : Is niets. 
Britt : Naar een operatie kijken noem dat maar niets.
Johan : Ik ben wel wat gewend van tv. 
Britt glimlacht zwakjes en valt haast in slaap... 
Maar dan komt Tony binnen.
Tony : Laat me los.
Dokter : Nee, u gaat nu in bed lichen en ik maak u vast zo dat u niet meer kan weglopen om uw eten uit te spugen.
Tony : Ik wil niet vast gemaakt worden. 
Johan : Kan t wat stiller? 
Tony : Bemoei je er niet mee. 
Johan : Britt is moe! dus hou je stil!
de dokter en Tony worden meteen stiller, maar nou is Britt ook terug wakker... 
Johan : Britt, ga maar weer slapen, we zullen stiller zijn.
Tony : Sorry.
Dokter at wou ik horen.
Tony : U denkt toch niet dat ik het tegen u had, ik had het tegen Britt!!!
Johan : Hallo?!?! 
maar Britt slaapt alweer... de dokter maakt Tony vast aan haar bed, die woedend begint te trekken aan de riemen...
dokter : Sorry mevrouw Dierickx... u wist dat dit ging gebeuren als u zich niet aan uw eetlessen hield...
Britt : Johan?
Johan : Ja?
Britt : Ik voel me nie goe... (fluisterend)
Johan : Wat scheelt er dan, lieverd?
Britt : Ik... ik...
Johan : Sht, neem maar rustig je tijd, goed?
Britt knikt zachtjes...
Britt : Ik... ik... ik... 
Johan : Wat wil je zeggen?
Britt : Ik...ik...pijn, pijn.
Johan : Waar?
Britt : Onderaan mijn been...
Johan drukt op t belletje dat naast het bed hing... 
Er komt meteen een Dokter aan.
Dokter : Wat is er?
Britt : Ik heb zo'n pijn onder aan mijn been. 
En de dokter tilt voorzichtig de deken op, en ziet al snel dat het niet goed is.
Dokter : Ik neem u even mee naar een behandelkamer.
Johan : Wat is er gaande?
Dokter : Ik wil alleen even kijken, in alle rust.
Britt : Mag hij mee?
Dokter : Nee, dat zal niet gaan, sorry.
Johan : Ik zie je zo wel weer.
Britt : Oke.
En de dokter rijdt Britt naar een kamertje, en al snel komt er nog een arts extra bij.

Dokter e wond lijkt open te zijn gegaan.
Arts ie van vanmiddag?
Dokter : Het bloed kwam er al doorheen, dat is niet goed.
Arts : Ik zal kijken... 
De artsen beslissen om Britt maar meteen te opereren zodat de wond weer dicht gaat en beter zal genezen. 
Na een uurtje komt de dokter de kamer binnen, waar Tony en Johan nog steeds in spanning zaten.
Dokter : We hebben mevrouw Michiels moeten opereren.
Johan : Wat? Waarom?
Dokter e wond was....
Johan : Kan ik bij haar? 
dokter : Ja, ze is wakker, maar echt nog heel zwak... ze is doodop, maar ze valt niet in slaap, dat kan niet. ze heeft net onder narcose gelegen en we hebben haar een spuitje gegeven zodat ze de eerste 2 uren niet kan slapen (ik verzin maar wat, dit kan in het echt waarschijnlijk niet )
Johan knikt en de dokter loopt hem voor naar de ontwakingskamer... Johan schrikt even wanneer hij Britt ziet, maar gaat dan naast haar zitten en knijpt geruststellend in haar hand... 

Britt : Johan...
Johan : Jah, en?
Britt : Wat...wat hebben ze gedaan?
Johan : Weer iets aan je been... Maar het komt goed... 
Britt : Ik wil slapen... maar ik kan... niet... (zwak)
Johan : Ze hebben je een spuitje gegeven dat je de eerste 2 uren niet kan slapen... lieverd...
Britt : Maar ik wil slapen... 
Johan at kan ik begrijpen...
Britt : Kan je niet ervoor zorgen...
Johan zag dat Britt al langzaam haar ogen sloot, en keek op zijn horloge... De 2 uur waren nog lang niet voorbij.. 
Johan drukt meteen op het belletje naast haar bed en er komt meteen een dokter aangelopen...
dokter : Wat scheelt er?
Johan : U heeft gezegd dat ze de eerste 2 uren niet kan slapen, maar zo te zien valt ze langzaam in slaap... en die 2 uren zijn nog lang niet voorbij!
dokter at is absoluut niet normaal! ik haal de arts erbij!

wanneer de arts aangekomen is... 
Arts : Ik ben bang dat mevrouw Michies Tegen die stof kan wand anders kan je echt niet slapen maar er is maar 1 op de miljoen die dus wel kan slapen en Mevrouw Michiels is er dus een van. 
Johan : Hoor je dat lieverd? je bent echt een bijzonder mens, ik heb het altijd al gedacht. (glimlachend)

maar dan ziet hij dat Britt voor haar uit ligt te staren en ze verroert geen vin... 
Dokter at is een van de simthomen dat ze met starende ogen gaan slapen ik kan daar niets aan doen. 
Johan laat zijn hand zachtjes over Britts gezicht glijden en sluit haar ogen voorzichtig...
Dokter : goed idee (glimlachend) Als er nog iets is, dan duwt u maar op het belletje, oke?
Johan knikt en de dokter verdwijnt weer. Na een uurtje wordt Britt weer wakker en kijkt Johan zwakjes aan, maar die is in slaap gevallen naast haar bed...
Britt : Johan, ik heb dorst. (fluisterend)
Uiteraard hoort Johan dit niet... 
Britt kan gelukkig bij het belletje en drukt er op en al gouw komt de dokter binnen.
Britt : Ik heb zo'n dorst.
Dokter : Ik zal wel wat voor u te drinken halen, wat wild u drinken?
Britt : Thee graag. 
De dokter knikt vriendelijk en verdwijnt weer uit de kamer...
Britt : Lieverd?
Britt rijkt met haar hand naar Johan en stoot hem zachtjes aan...
Johan : Hmm, hmm?!
Johan schiet wakker.
Britt : Hey liefje, je bent in slaap gevallen (glimlachend)
Johan : Britt! Is alles in orde?
Britt knikt.
Britt : Ik voel me beter dan daarnet... 
Dan komt Dorien met lieve binnen.
Dorien : Waarom lig je niet bij Tony op de kamer.
Britt : Ik heb nog een operatie gehad. 
Dorien : Je hebt geslapen. je ziet er al veel beter uit. (glimlachend)
Britt : Ja, ik voel me ook al beter, hoor. Nog een beetje moe, maar dat is ook alles. (glimlachend)
Dorien : Mag ik je been eens zien?
Dokter, die onverwachts is binnengekomen : Ja, dat mag je, want ik ga het verband er rond uit halen. (glimlachend) 
Britt : Is dat wel een fijn gezicht voor een kind? 
dokter : Mevrouw Michiels, Dorien is uw dochter en ik vind toch wel dat zij het recht heeft om haar moeder's been te zien, niet waar?
Britt knikt en kijkt beschaamd naar beneden en laat een traan rollen...
dokter : En ik zal u geruststellen : Uw been is, als de operatie goed gelukt is, eigenlijk niets verschillend dan een gewoon been (glimlachend)
Britt kijkt blij op...
Britt : Echt niet?
de dokter schudt zijn hoofd en haalt het omwindsel van Britts been... 
Dorien : Ik dagt dat je been er af was. (glimlachent) 
Britt at was het ook, maar ik heb nu een kunstbeen...
Dorien : Je bedoelt dat dat niet je echte been is?! 
Britt : Inderdaad.
Dorien : Mag ik dan nu kijken?
Britt tilt voorzichtig de deken op, en iedereen die in de kamer is kijkt nieuwsgierig naar haar been..
Dokter : Dat ziet er netjes uit. 
Britt : Echt? 
Dokter : Ja, echt waar. zou u eens kunnen proberen te stappen? 
Britt at wil ik willen doen.
Britt gaat zitten en wild gaan staan maar de dokter en Johan ondersteunen haar en Britt loopt een stukje.
Britt : Mag ik naar Tony toe om te laten zien dat ik kan lopen.
Dokter : Lopendan maar. 
Britt : Al...alleen?
de dokter knikt glimlachend en laat haar los, net als Johan... even staat Britt nog te wankelen op haar benen, maar dan probeert ze voetje voor voetje te stappen en het... 
lukt haar al een kleinstukje.
Met een arm van Johan loopt ze naar Tony
Sofie : Zo heb je alles op.
Tony : Ja ik heb mijn eten op en ik moewt niet eens overgeven. (Ze zecht het zo trots als een klein kind)
Britt : grote meid!!! Kijk ik kan al een beetje lopen knap he.(glunderent)
Britt was net binnen komen lopen.
Tony : We lijken wel een stel kleine kinderen. 
Britt : Haha, ja, dat is waar, ik...
maar dan slaat ze achterover... gelukkig dat Johan nog achter haar staat... 
Johan : Ja je kan lopen maar nog niet zo lang ga maar even op bet zitten.
Britt : Ja dat zal ik maar doen.
Tony : Je been ziet er eigelijk wel mooi uit.
Britt : Ja daar ben ik echt wel blij mee. 
Johan helpt Britt weer naar haar bed en helpt haar in bed te gaan liggen...

Britt : Lieverd?
Johan : Ja?
Britt : Ik ben zo blij...
Johan : Omdat je kan lopen? 
Britt : Ja en omdat je er al die tijd voor me bent geweest.
Johan at is tog vanzelfsprekent.
Britt : Zo lang ken je me ook niet dat dat zo vanzelfsprekent is. 
Johan : In deze paar dagen heb ik jou beter leren kennen dan een getrouwd stel die al 20 jaar bij elkaar zijn. We hebben dit Samen tot een goed einde gebracht. We zullen nu veel meer dingen aankunnen
Britt : Ontroerd oooh wat lei Johan
Johan : Britt wil je eeeh...... wil je..... 
Johan : Liefde op het eerste gezicht (glimlachend)
Britt knikt en valt haast in slaap... 
Johan : ga maar lekker slapen ik moet Simon gaan halen wand die is bij zijn moeder en die 2 liggen elkaar niet zo.
Britt : ga hem dan maar snel halen. 
Britt slaapt rustig in...

na een uurtje komt er een dokter haar haastig wakkermaken, met niet zo een goed nieuws... 
Dokter : Mevrouw Michiels u mag over 1½week naar huis. eerder zouw wel kunnen maar aangezien u dan nogg alleen onderbegelijding mag lopen lijkt het ons niet zo erg verstandig.
Britt : Ik ben echt blij en zo erg is het hier niet want Tony is er ook nog.
Tony : Ja maar ik mag gelukkig ook over 1½ week naar huis want ik houw hett denk ik niet meer langer uit.
Dokter at is mooi maar u krijgt nu wel 2 keer per dag fisio en als u thuis bent 1 keer per dag en dan word het langzaam aan afgebouwd tot u weer kan rennen en springen. 
Britt : Oke, bedankt dokter. (glimlachend)

Een uurtje later krijgt Britt haar eerste les... en haar leraar is superstreng en wordt meteen boos wanneer Britt iets niet meteen kan of durft... hij vliegt tegen haar uit... 
Wanneer Britt klaar is met haar les word ze weer naar haar kamer gebracht en wanneer de leraar weg is barst ze in Tranen uit.
Tony stapt uit haar bed en gaat bij haar zitten om haar te troosten. 
Britt : Ik wil niet meer naar de les ze is helemaal niet aardig en ze word alleen maar boos.
Tony : Ik zal vragen of je niet vragen of je niet van iemand anders fisio kan krijgen.
Britt : Maar aan wie?
Tony : Ik vraag het zo wel aan Sam wand die komt tog Vera brengen.

Maar plots komt Britts leraar weer binnengelopen.
Leraar (Leentje) : Mevrouw Michiels?
Britt : Ja?
Leentje : Ik heb besloten dat u nog niet heel sterk bent en u krijgt ,in plaats van 2 uur per dag fisio, krijgt u nou 3 uur. Nu gaat uw 2de les in. Kom maar naar me toe...
Britt kijkt haar twijfelend aan, maar ziet dan haar leraar's gezicht en stapt meteen uit bed... Ze loopt een paar passen, maar glijdt dan uit, en valt hard op de grond...
Leentje : Sta maar weer recht, dat kunt u wel...
Britt probeert dit, maar het lukt maar niet!
Leentje oe nou niet zo flauw en sta recht! (boos)
Britt : Het lukt niet (huilend)

Plots komt Sam binnengelopen met Vera... 
Britt : Sam help me ik kan het nog niet alleen en het moet van haar.
Sam : Vind je het gek dat je het nog niet alleen kan je bent net geopreert.
Sam geeft Vera aan Tony en helpt Britt overeind en lecht haar in bed.
Leentje : Ze moet mee naar de fisio.
Sam : Ze is net gevallen en ik wil dat er eerst iemand naar haar kijkt voor dat ze aan de fisio begint.
Leentje : Komt u haar dan brengen?
Sam : Ja dat doe ik wel
Britt : Sam, ik wil haar niet. Is er niet iemand anders?
Sam : Britt, zij is de beste...
Britt : En daar moet ik een boodschap aan hebben...
Sam : Britt, wil je hier snel weg?
Britt : Niets liever...
Sam an moet je haar hebben... 
Britt : Als ik uitgescholde wil worden ga ik wel maar ik heb er geen zin in.
Sam : Ik zal wel met haar gaan praten maar je moet het echt volhouwden.
Britt : Oke dan gaan we maar.
Sam : Ik tref het wel zeg twee van die lastige patiënten. (lachent)
Tony : Nouw heb ik het weer gedaan. 
Sam : Oke, ik lieg, de twee mooiste en liefste patienten van het hele ziekenhuis, liggen hier op deze geweldige kamer...
Tony : Sam? Moet je nu niet heel hard lachen?
Sam : Ik doe mijn best, om me in te houden...
Britt : Sam, heb jij Johan nog gezien? Vandaag?
Sam : Vandaag nog niet... Is hij nog niet geweest dan? 
Britt : Ja hij heeft me hier heen gebracht. O hij ging Simon halen bij zijn ex.
Sam an zouw hij vanavond wel komen maar jij gaat nu oeffenen en ik ga even met Leentje praten en danga ik werken.
Britt : Oke. Tony tot straks.
Tony : Tot dalijk en dan gaan we gezellig eten.
Britt : Je begint weer de ouwe te worden. 
's Avonds als Britt weer in de kamer is, en weer op haar bed zit, begint ze te huilen...
Tony : Was het zo erg?
Britt : Heeft Sam al met haar gepraat?
Tony : Weet ik niet. 
Sam, die net binnen komt lopen : Nee, dat is nog nie gelukt, geen tijd.... Net een spoed gehad...
Britt : Ze kont zo weer, voor mijn volgende ronde...
Sam : Ik zal mijn best doen, haar in de tussentijd nog even te spreken..
Britt : Was Johan hier maar...
Tony ie komt nog wel... Mara is hij nog steeds nie geweest? 
Britt : Neen, hij zal straks misschien komen...
plots komt Leentje weer binnengelopen.
Leentje : Is ze klaar?
Sam knikt en verlaat de kamer, en vergeet helemaal zijn belofte aan Britt, om eens met Leentje te gaan praten...
Leentje : Kom, Britt, je gaat helemaal alleen naar de fisio komen, oke? Ik loop enkele meters voor je... kom maar... (streng)
Britt kijkt Tony bang aan en er rolt een traan over haar wang... jammer voor haar heeft Leentje dit net gezien... 
Leentje : Wat heb ik hier nu aan? Wil je weer leren lopen, of hoe zit dat?
Britt : Ik kom, ik kom...
Tony kijkt bezorgd naar Britt.
Voorzichtig strompeld Britt verder richting de ruimte waar ze zo fisio heeft... 
Bij de fisio is Britt hastke moe en het gaat dus helemaal fout. Wannneer Britt weer terug is in haar kamer begind ze meteen te huilen en Tony gaat haar weer Troosten en Britt verteld dat ze helemaal uitgeput is en dat Leentje helemaal niet aardig is.
Dan komt Johan binnen.
Tony : Johan blijf jij bij Britt ik moet eens een hartig woortje met Sam gaan spreken. 
Johan : Wat is er gebeurt???
Britt vertelt huilend wat er is gebeurt vandaag en Johan wil al boos naar Leentje toe
Britt : Nee wacht, Tony is al blijf bij mij ik heb je nodig, wil je ff bij mij komen liggen ik heb je zo gemist
Johan : Okee
Tony ondertussen tegen Sam...... 
Tony : Je had verdomme beloofd om met Leentje te gaan spreken!
Sam : Rustig rustig, ik was het even vergeten, het spijt me, oke. (glimlachend)
Tony glimlacht zachtjes terug.
Tony : Het is gewoon... net was ze helemaal uitgeput, alleen al van helemaal alleen naar die fisio-ruimte te moeten gaan... Leentje pakt haar veel te hard aan...
Leentje : Wat doe ik? 
Tony : U pakt Britt veelste hard aan ze is nog te zwak voor zoon ent te lopen.
Leentje : En u heeft daar voor gestudeerd?
Tony : Nee maar ik weet wel dat dit niet goed is.
Leentje : Let eerst op u zelf en bemoei je dan pas met mijn werk.
Sam : Stoppen!! Jullie gaan nu redelijk doen tegen elkaar.
Leentje : Wat heeft u er eigelijk mee te maken dokter de Groot?
Sam : Tony is de moeder van mijn kind. 
Tony : ONS kind (glimlachend)
Sam lacht hartelijk terug...
Leentje : Ik kom mevrouw Michiels halen voor haar 3de uur vandaag...
Leentje stapt de kamer uit en spreekt Britt zeer streng toe... 
Leentje : Ik kom u halen mevrouw Michiels.
Johan : Ze is dood op ze moet echt slapen ze kan niet meer.
Leentje : Ze moet tog goed lopen.
Johan : Ja maar je moet niet meteen tot het uiterste gaan.
Leentje : Wie begleid haar?
Johan : Ik let op haar zo dat ze dalijk niet iets anders heeft en ik wil eerst met haar arts spreken.

Sam die al had begrepen dat dit niet goed zal gaan was de dokter van Britt al gaan halen en die komt dus net binnen.
Dokter : Wat is er allemaal aan de hand hier? 
Britt : Ik moet van Leentje weer naar de fisio gaan,maar ik ben doodop... (slaperig en fluisterend)
de dokter knikt begrijpend, kijkt nog eens naar Britts been en besluit dan...
dokter : Mevrouw Michiels, wat dacht u hiervan : Leentje gaat u hier, in uw kamer, nog een beetje leren lopen, en als u echt doodop bent, dan kan u meteen uw bed inkruipen, goed?
Britt knikt zachtjes... De dokter gaat weer weg, Samen met Sam. Johan blijft bij Britt en Leentje... nou pakt Leentje Britt nog strenger aan dan gewoonlijk...
Leentje : Zeg waggel niet zo met je kont, je lijkt wel een gans. Ik zei dat je eerst je hak moest neerzetten en dan je voorvoet en je moet je knie buigen. Niet zo stijf, buigen zei ik
Britt : Vertel me dan eens hoe ik moet buigen
Leentje : gewoon buigen dat is toch niet zo moeilijk zeg wat zit er in uw hoofd zaagsel of zo. 
Britt : Wat heeft u tegen mij
Leentje : Net zo veel als tegen iedereen, en ga in gods naam nou normaal lopen, jezus ik heb nog nooit zo'n slechte patiente gehad.
Johan : Zo is het genoeg, u mag dan wel de beste zijn u bent een vals kreng, en als u zo met al uw patienten omgaat dan snap ik niet wat ze zo goed aan uw vinden, hij legt Britt in bed en zegt tegen Leentje, zijn hier andere fysotherapeuten aanwezig
Leentje : Maar niemand zo goed als ik 
Tony : Als ze u al goed vinden, wat loopt hier dan in hemelsnaam rond
Leentje : Wat een zeikers hier weet je mevrouw u zoekt het maar uit ik behandel u niet meer
Tony : En dat vindt ze vast niet erg
Johan : Ik heb hier een vriendin van vroeger werken misschien kent die een goeie EN AARDIGE fysiotherapeute.
Tony tegen Britt : Sorry Britt ging ik te ver
Britt : Nee je hebt me gered, ik blijf leiver nog een maand langer in het ziekenhuis dan nog een les van haar
Tony : Zo ken ik je weer
Johan is ondertussen terug 
Johan it is Rebecca, ze is sinds 3 jaar fysiotherapeute en gespecialiceerd in opnieuw leren lopen, ze wil graag even met je praten.
Britt : Alleen praten niet meer oefenen
Rebecca : Alleen maar praten
en ze rijdt Britt in een rolstoel naar haar behandel kamer
Rebecca : Kijk ik wou het zo doen, we beginnen met 3 keer per dag een half uurtje rustig de knie leren buigen, daarna bouwen we het steeds een beetje op : We gaan langzaam hele kleine stukjes lopen, daarna wat langere stukjes en over 4 dagen kan je dan door de gang lopen, daarna gaan we trap lopen en over twee weken kan je weer korte stukjes rennen op de loopband, als alles goed gaat dan kan je over anderhalve maand weer aan het werk
Britt : Beginnen we vandaag
Rebecca : Nee, ik dacht dat je voor vandaag wel genoeg van ons vak hebt moeten doen, op een rot manier, maar ik beloof je bij mij doen we alles op jouw tempo en als je te moe bent stoppen we gewoon, trouwens dat was ik nog vergeten, als je zin hebt gaan we een paar keer per week in het zwembad oefenen daar heb je er minder last van okee
Britt : Okee
Rebecca rijdt Britt terug naar haar kamer als ze weg is
Tony : EN??
Britt : Ze is super vriendelijk, ik moet nu iets langer blijven (2weken) maar we gaan maar 3 keer een half uurtje per dag en alles op mijn tempo, ooh ze heeft nog niks gedaan maar ik weet dat het gaat lukken, ooh jullie hebben me gered van een depressie nog twee lessen bij dat andere mens en ik was gek geworden
Johan en Tony : graag gedaan
Tony : Ik ga slapen
Britt : Ik ook

De volgende dag 
Leentje : Meekomen (streng)
Britt loopt met haar mee naar de fisio ruimte.
Leentje : Ik houw er niet van als mensen me achter mijn rug zwat maken en je zal het merken ook.
Britt : Ik had het aan Tony verteld omdat dat mijn beste vriendin is en die is me gewoon gaan helpen omdat jij zo vervelent tegen me deed.
Leentje : geef die Tony maar de schuld jij gaad nu van hier naar de overkant lopen.
Britt loopt naar de overkant maar omdat ze zo moe is klapt ze halverwegen in elkaar.
Leentje : Opstaaan en wel nu meteen!!!!!!!!!!!
Britt : Ik kan niet meer.(huilend) 
Leentje grijpt Britt stevig bij haar arm en trekt haar omhoog en laat haar dan los... Britt wankelt nog even, maar grijpt zich dan vast aan Leentje, die een aantal stappen achteruit doet,zodat Britt nogmaals valt... Sam heeft dit net gezien... 
Sam : Leentje stoppen!!!!!!!!
Leentje : Waar bemoei jij je mee?
Sam : Met het welzijn van patënten.
Leentje : Ze is anders geen een van jou.
Sam mag wel wezen maar ik wil niet Dat het mis gaat met Britt en daarom neem ik haar nu mee.
Leentje at zal ik niet doen als ik jou was.
Sam : Ik laat me niet bedrijgen.
Leentje it is geen bedrijging hoor maar het is niet goed voor mevrouw Michiels.
Sam dan maar niet maar hier blijven zeker niet. 
berichtje tussendoor 
Leentje : Zeg waggel niet zo met je kont, je lijkt wel een gans. Ik zei dat je eerst je hak moest neerzetten en dan je voorvoet en je moet je knie buigen. Niet zo stijf, buigen zei ik
Britt : Vertel me dan eens hoe ik moet buigen
Leentje : gewoon buigen dat is toch niet zo moeilijk zeg wat zit er in uw hoofd zaagsel of zo. 
Britt : Wat heeft u tegen mij
Leentje : Net zo veel als tegen iedereen, en ga in gods naam nou normaal lopen, jezus ik heb nog nooit zo'n slechte patiente gehad.
Johan : Zo is het genoeg, u mag dan wel de beste zijn u bent een vals kreng, en als u zo met al uw patienten omgaat dan snap ik niet wat ze zo goed aan uw vinden, hij legt Britt in bed en zegt tegen Leentje, zijn hier andere fysotherapeuten aanwezig
Leentje : Maar niemand zo goed als ik 
Tony : Als ze u al goed vinden, wat loopt hier dan in hemelsnaam rond
Leentje : Wat een zeikers hier weet je mevrouw u zoekt het maar uit ik behandel u niet meer
Tony : En dat vindt ze vast niet erg
Johan : Ik heb hier een vriendin van vroeger werken misschien kent die een goeie EN AARDIGE fysiotherapeute.
Tony tegen Britt : Sorry Britt ging ik te ver
Britt : Nee je hebt me gered, ik blijf leiver nog een maand langer in het ziekenhuis dan nog een les van haar
Tony : Zo ken ik je weer
Johan is ondertussen terug 
Johan it is Rebecca, ze is sinds 3 jaar fysiotherapeute en gespecialiceerd in opnieuw leren lopen, ze wil graag even met je praten.
Britt : Alleen praten niet meer oefenen
Rebecca : Alleen maar praten
en ze rijdt Britt in een rolstoel naar haar behandel kamer
Rebecca : Kijk ik wou het zo doen, we beginnen met 3 keer per dag een half uurtje rustig de knie leren buigen, daarna bouwen we het steeds een beetje op : We gaan langzaam hele kleine stukjes lopen, daarna wat langere stukjes en over 4 dagen kan je dan door de gang lopen, daarna gaan we trap lopen en over twee weken kan je weer korte stukjes rennen op de loopband, als alles goed gaat dan kan je over anderhalve maand weer aan het werk
Britt : Beginnen we vandaag
Rebecca : Nee, ik dacht dat je voor vandaag wel genoeg van ons vak hebt moeten doen, op een rot manier, maar ik beloof je bij mij doen we alles op jouw tempo en als je te moe bent stoppen we gewoon, trouwens dat was ik nog vergeten, als je zin hebt gaan we een paar keer per week in het zwembad oefenen daar heb je er minder last van okee
Britt : Okee
Rebecca rijdt Britt terug naar haar kamer als ze weg is
Tony : EN??
Britt : Ze is super vriendelijk, ik moet nu iets langer blijven (2weken) maar we gaan maar 3 keer een half uurtje per dag en alles op mijn tempo, ooh ze heeft nog niks gedaan maar ik weet dat het gaat lukken, ooh jullie hebben me gered van een depressie nog twee lessen bij dat andere mens en ik was gek geworden
Johan en Tony : graag gedaan
Tony : Ik ga slapen
Britt : Ik ook

de volgende dag 
KLOP KLOP
Britt : Binnen (glimlachend)
Johan : Ik ben het, en Rebecca is er bij.
Rebecca : Voel je je goed genoeg om te beginnen? Niet moe of zo?
Britt schudt glimlachend haar hoofd.
Rebecca : Oke, kom maar, ik help je in de rolstoel. dan rijd ik je naar de fisioruimte, en dan gaan we Samen de knie leren buigen, goed?
Britt : Een half uur maar, he?
Rebecca knikt glimlachend en helpt Britt in de rolstoel. Aangekomen in de fisioruimte, begint Britt met haar eerste vriendelijk les. ze is het nog niet zo gewoon om vriendelijk behandeld te worden bij de fisiotherapeut, en barst al gauw in huilen uit, wanneer het haar met de eerste keer niet lukt, doorbuigen met de knie... 
Rebecca : Wat is er Britt.
Britt : Het lukt niet en je bent zo aardig.
Rebecca : Ik wil wel boos op je worden maar dat heeft wijnig efekt op iemand die iets moet leren.
Britt begint te laggen. Na een paar keer oeffenen lukt het al een beetje.
Rebecca : Het gaat heel goed maar we gaan nu stoppen en dan kom ik je om 2 uur weer halen. 
Britt : Oke, ik ben uitgeput (fluisterend)
Rebecca : Als het straks niet gaat, dan moet je het zeggen, goed?
Britt knikt zwakjes en laat zich door Rebecca naar haar kamer rijden. nog voor ze daar aangekomen zijn ligt Britt al in slaap... Johan legt haar in haar bed en dekt haar lekker warm onder...
Johan : En? Hoe ging de les 
Rebecca : Het lukt al een klein beetje, maar als ze zo goed blijft verder werken, dan komt ze er, zeker weten (glimlachend)
Rebecca : Alleen...
Johan : Alleen wat?
Rebecca : Het lukte de eerste keer niet meteen en Britt barste meteen in huilen uit... Leentje heeft Britts zelfvertrouwen geschonden... en dat zal nog wel vaker gebeuren... maar wees gerust, ik wordt nooit boos op een patiënt (glimlachend) 
Johan : Daar ben ik Blij om.
Tony : Je zou ook niet moeten doen boos worden op mijn beste vriendin wand dan krijg je met mij aan de stok.
iedereen begint te laggen.
Rebecca at heb ik liever niet. 
plots wordt Britt huilend wakker...
Britt : NEEN!
Rebecca haast zich naar Britt toe en omhelst haar...
Rebecca : Rustig maar, het was maar een droom? Wat scheelt er?
Britt : Ik kan nog geen trappen! en ik moet van haar!
Johan : Van wie, Britt?
Britt : Van Leentje!!!!!
Rebecca : Rustig maar, Leentje is hier niet,ik help je nu, en dat ging net toch goed, niet waar?
Britt knikt zachtjes en huilt zachtjes... plots komt Leentje nog eens binnen gelopen...
Leentje : Het is 2 uur, en ik wil bij de volgende les zijn...
Rebecca knikt, als teken dat het mag... ze rijdt Britt weer naar de fisioruimte en Samen beginnen ze nog eens te oefenen... maar Rebecca ziet nou wel aan Britt dat ze het moeilijker heeft... 
Rebecca : Het gaat hartstikke goed Britt.
Leentje : Het lijk nergens op
Rebecca : Je mag er bij blijven maar ik wil niet merken dat je er bent anders ga je maar weg.
Leentje Het is anders mijn ruimte.
Rebecca : Ik ga wel een andere Ruimte zoekken als ik klaar ben met deze les. 
Britt : Ik...ik kan beter... (fluisterend)
Leentje : Zo, dat lijkt er meer op!
dat zegt Leentje wanneer ze ziet dat Britt begint te verbeteren...
Rebecca : Rustig maar, Britt, je hoeft je tegenover niemand te bewijzen, het gaat zeer goed, maar je hoeft je niet helemaal uit te putten, goed?
Britt knikt zachtjes en Rebecca merkt dat er een traan over Britts wang rolt... ook Leentje merkt dit... 
Leentje : Wat ben jij een huilebalk.
Rebecca : Leentje je gaat nu weg!
Leentje : Echt niet.
Rebecca : Ik ga dan wel ergens anders heen met Britt mijnpart op haar kamer.
Britt an schuiven we Tony gewoon opzij en dan hebben we ook ruimte. 
Rebecca enk je dat je zelf naar je kamer kan lopen?
Britt kijkt Rebecca geschrokken aan...
Britt : Je gaat hetzelfde doen als Leentje!!!!!! NEEN!!!!! 
Rebecca : Van mij hoef je niet te lopen maar het mag we kunnen ook de rolstoel mee nemen en als je niet meer wild ga je er in zitten.
Britt : Sorrie dat ik zo uiviel.
Rebecca : Ik had het gewoon anders moeten vragen. maar wil je het proberen om te lopen?
Britt : Ja maar neem de rolstoel wel mee. 
Britt loopt stapje voor stapje naar haar kamer, maar Rebecca merkt wel dat ze doodop is, maar dat ze doorzet voor Leentje... 
Rebecca : ga maar zitten Britt dit is al veel verder dan ik dacht.
Britt : Echt?
Rebecca : Ja, echt.
Britt an ga ik maar zitten. 
Leentje : Als je bij me op een goed blaadje wilt komen, dan zou ik, als ik jou was, gewoon verderstappen naar mijn kamer...
Britt kijkt Leentje aan en stapt moedig verder... 
Rebecca : Leentje ga naar je eigen werk Britt is nu mijn patiënt en ik wil niet dat ze zig kapot werkt en dan er aan onderdooor gaat maar ik wil dat ze dalijk gan rennen als ze er aan toe is.
Leentje : Ik gloof er niets van op die softe manier.
Rebacca : Jij niet maar ik weet dat het werkt en ik geef Britt ook vertrouwnen endat kan ik van jouw niet zeggen. 
plots glijdt Britt uit en valt hard op de grond... 
Britt begint meteen te huilen en Rebecca begint haar meteen te troosten.
Rebecca : Ik zak je helpen met opstaan en dan ga je in de rolstoel zitten en dan gaan we naar je kamer en dan ga je lekker naar bed en dan gaan we vannavond om 7 uur weer een halfuur oeffenen dan kan je genoeg uitrusten en je hoeft je echt niet voor mij uit te sloven. 
Britt : WELLES!!! anders wordt je boos!!!!!
Rebecca : Brittje, ben ik al boos op je geworden? Net, omdat je gevallen bent?
Britt schudt huilend haar hoofd...
Rebecca : Luister eens naar me... 
Rebecca : Ik wer net boos op Leentje omdat ze jou kleineerd en dat wil ik je beschermen wand ik weet dat het al erg genoeg is dat je een van je been kwijt bent.
Britt : Ja ik denk dat je gelijk hebt. 
aangekomen in Britts kamer, wacht Britt een Verassing... 
Op haar kamer staat het hele team
Britt : Wat leuk dat jullie er zijn.
Pasmans : Ja we willen je natuurlijk weer zien en nu met benen.
Britt : Ik kan er zelfs op staan en een kleinstukje lopen.
Rebecca : Je mag het laten zien en dan meteen je bet in.
Britt staat op en loopt naar haar bed toe en gaat er op zitten.
Bruno at ziet er al goed uit zeg. 
Leentje : Neen, dat ziet er NIET goed uit! 
Britt : Kan iemand dat mens arresteren en haar in een cel gooien ze geeft alleen maar commentaar en ik doe niets goed volgens haar.
Sofie staat op en laat haar boeiën aan Leentje zien.
Sofie : Als je Britt niet met rust laar doe ik ze om. 
Leentje : Sorry, ik ga al. -mompelend-
Leentje stapt gauw de kamer uit...

die avond om half 7...

Rebbecca : Ben je klaar voor je laatste les vandaag?

Britt knikt glimlachend...

Rebbecca : We gaan iets nieuws doen, en dat is... 

Britt en Rebecca gaan naar een andere fisio ruimte wand Rebecca heeft met iemand geruild om van het gezeur af te zijn. 

Britt : Wat gaan we doen dan?

maar dan ziet Britt een klimrek staan... 

(het is zoon rekje waar tussen ieder tree 20cm zit)

Rebecca : Je mag proberen om een kleinstukje omhoog je klimmen als je het durft.
Britt : Hoe hoog?
Rebecca at beslis jij zelf maar niet hoger als 4 treden
Britt : Oke ik ga het Proberen.
Rebecca : En als je het niet lukt of durft moet je het gewoon zeggen want dan hoef je het nog niet te doen.
Britt : Ja dat is goed. 
Britt : Wil je wel achter me blijven staan? Zodat als ik val, dan...
Rebecca :... dan kan ik je opvangen, natuurlijk...
Rebecca gaat achter Britt staan en Britt probeert een stukje te klimmen en het lukt!!!!!
Rebecca : goed zo, Britt, kom nou maar rustig naar beneden, gaat het nog?
Britt : Ja, het gaat nog...
net wanneer Britt 2 treden (ze had 4 treden omhoog geklommen) naar omlaag terug is gegaan, komt Leentje weer binnen... Britt schrikt zich een ongeluk en valt van het klimrek af, maar gelukkig kan Rebecca haar nog net op tijd opvangen... 
Rebecca : Leentje wegwezen of ik dien een klacht in wegens het terrorriezeren van patiënten.
Leentje at doe je toch niet.
Rebecca : Ik word je spuugzat. Britt kan je ook iemand negeren?
Britt : Ja dat is goed.
Britt en Rebecca negeren Leentje en gaan gewoon weer verder met waar ze mee bezig waren en dan is het 7 uur en stoppen er mee.
Rebecca rijd Britt terug maar Leentje gaat in de weg staan en Rebecca rijt met de zeikant van de stoell tegen haar aan en loopt weer verder. 
aangekomen in Britts kamer barst Britt in lachen uit...
Britt ie heb je goed geraakt!!!!!
Rebecca : Ja, i know (glunderend)
Britt : gaan we morgen eens naar het zwembad?
Rebecca : Als jj dat wilt? 
Tony : Wat is er gebeurd
Britt ie Leentje was er weer en ze begon weer en we hadden besloten om haar te negeren en ze bleef en net toen we terug gingen stont ze in de weg en Rebecca is toen tegen haar aangereden.
Tony at mens is niet goed wijs hoor dit is echt ziekkelijk.
Rebecca : Ja dat is het echt ik ga zo ook iemand van hoget vragen of hij er wat aan kan doen wand dit is niet meer leuk.

Britt en Tony gaan die avond maar een Spelletje spelen wand Johan die moet op Dorien en Siemon passen wand die moeten natuurlijk gewoon naar school en ze hebben totaal geen regelmaad nu Britt in het Ziekkenhuis licht. 
De volgende dag gaat Britt, Samen met Rebecca naar het zwembad... Maar ze hebben een parkeerplaats zeker 50 meter uit de buurt van het zwembad, en dus moet Britt dit hele eind alleen lopen... 
Rebecca enk je dat je het aan kan?
Britt : Ik denk het wel als je me helpt.
Rebecca houd Britt vast en zo lopen ze naar het zwembad toe en het gaat nog goed ook.

Aaangekomen in het zwembad : 
Rebecca : Uitstekend Britt!!! echt, proficiat!
Britt glundert helemaal...
Britt : Nou wil ik wel zwemmen. zou ik dat kunnen?
Rebecca : Zal ik het je eerst maar weer eens leren? (plagend)
Britt knikt... Rebecca betaalt een kaartje voor hun beiden en Samen lopen ze de kleedkamers in en gaan elk afgezonderd in 1 hokje om zich te verkleden...
Rebecca : Brittje? Lukt het?
Britt : yep!!!!!
na een tiental minuten zijn ze allebei klaar en hebben ze hun badpak aan...
Britt : Zie je er iets van? Dat dit niet me echte been is? 
Rebecca : Je moet wel goed kijken om het te zien maar een leek ziet het niet. Ik heb wel even een rolstoel gehaald wand ik heb liever niet dat je hier op die natte vloeren loopt.
Britt at is goed.
Britt gaat in de stoel zitten en denkt gelukkig is het rustig in get zwembad. 
Een aantal mensen kijken haar wel vreemd aan, maar daar trekt Britt zich niets van aan...
aangekomen aan het grote bad...
Rebecca : Je hoeft je geen zorgen te maken, de badmeesters zijn ervan op de hoogte gesteld en als iemand je begint te pesten omdat ik je weer leer zwemmen, dan wordt ie uit het bad gegooid, goed?
Britt knikt glimlachend...
Rebecca : Oke, zou je kunnen in het water stappen? 
Britt staat op en loopt naar het trappetje jen gaat een stukje het water in en dat gaat wel vreemd wand ze voeled natuurlijk het water niet met haar been maar als ze wat diepper gaat dan is het eigelijk al normaal 
Rebecca : Oke, opgepast, ik kom er ook aan...
Rebecca neemt een kleine aanloop en duikt in het water... Ze ziet dat Britt verbijsterd op haar lip bijt...
Rebecca : Wat scheelt er, Brittje?
Britt : Ik kon dat ook.. vroeger... (fluisterend) 
Rebecce : Moet je over 2 maanden nog eens zeggen en dan dat je het toen niet kon en dan wel.
Britt : Echt?
Rebecca : Ja dat is echt zo je kan nu al een heel stuk lopen dat dee je 3 dagen geleden nog niet hoor.
Britt at is waar. 
Rebecca : Oke, we gaan een klein stukje proberen te zwemmen, goed?
Britt knikt zachtjes en duwt zich af aan de rand en probeert te zwemmen...

en het... 
lukt nog ook het is eigelijk nog makkelijker dan lopen aangezien ze niet hoeft te staan. 
Rebecca komt naast haar zwemmen...
Rebecca : gaat het?
Britt : Ja, ik ben alleen al zoveel uitgeput... 
Rebecca an gaan we even in het bubbelbad zitten dan kan je even uitzurten en dan zit je lekker warm.
Britt at is goed.
Britt en Rebecca zwemmen naar het bubbelbat toe en klimmen uit het bad en gaan in het batt zitten. Sommigge mensen kijken naar Britt omdat ze haar net nog in een rolstoel zagen zitten en nu stapte ze uit bad en klom in het andere bad. 
wanneer ze in het bubbelbad zitten praten ze een beetje over koetjes en kalfjes...

Rebecca ziet dat Britt langzaam maar zeker haar ogen begint te sluiten...
Rebecca : Britt ik zou maar niet hier in slaap gaan vallen. (fluifterend)
Britt at lijkt me gee goed ide laten we nog een beetje gaan zwemen en dan weer teru gaan.
Rebecca : Ja dat is goed. 
Ze zwemmen nog een kwartiertje maar gaan zich dan weer omkleden... Na een tiental minuten zitten ze weer in de auto, op weg naar het ziekenhuis...

Onderweg valt Britt alreeds in slaap...

Aangekomen in het ziekenhuis... 
Word Britt in een Rolstoel naar haar kamer gebracht en daar gaat ze meteen naar Bed.
Rebacca : We slaan de les van vanmiddag wel over wand anders word het teveel ik kom vanavond om 7uur.
Britt at is goed (slaperig) 
Dan valt ze in slaap...

Die avond om 7 uur... 
Rebecca : ga je mee?
Britt : Ja, wat geen we doen?
Rebecca : Alle oeffeningen herhalen.

Het gaat heel goed die middag slapen heeft Britt goed gedaan Britt loopt zelfs het hele stuk van de fisio ruimte naar haar kamer helemaal alleen en Ze is hartstikke trots en als ze in haar kamer komt is Johan er ook en Sofie maar die zit bij Tony. 
Johan : En? Hoe ging het schatje? 
Britt : Het ging heel goed ik ben helemaal alleen hier heen gelopen.
Johan at gaat dan de goede kant op.
Britt : Ja zeg dat wel. Johan waar zijn de kinderen?
Johan : Thuis Live past op. Morgen komen ze s'middags mee wand dan is het woensdag en hebben ze vrij. 
Rebecca : Als ze tot 2 uur mogen blijven mogen ze van mij wel eens meekomen naar de fisio (glimlachend)
Britt kijkt verrast op...
Britt : Echt waar?! 
Rebecca : Waarom niet dan kunnen ze zien hoe goed het al gaat. 
Britt : Ik ben zooo blij dat jij me nu helpt, in plaats van die t**f van een Leentje!

Leentje : Wat zei je daar?! 
Britt : D at je een t**t bent en dat je wek moet gaan. 
Leentje at doe ik niet.
Britt : Sofie heb jij je boeiën nog bij je?
Sofie : Ja.
Tony : geef maar ik heb het al zoon tijd niet meer gedaan.
Sofie geeft de Bouen aan Tonie en die loopt Leentje af.
Tony : Wie niet luisteren wild... 
Leentje : Rustig, ik ga al weg! 
Tony : Jammer ik had tog graag weer eens iemand in de boeiën gesagen.
Britt : Sofie vint dat wel leuk hoor.
Sofie : JA en dan zeker ook met Peperspray.
Tony : Als je het hebt kan dat geregeld worden.
Sofie : Toch liever niet zus.
Tony : Ik ben gewoon een pegvogel.
Britt : Dan moet je weer gaan werken.
Tony : Nog niet en dan moet jij ook nog eens gaan kiezen met wie leuk zeg en dadelijk kan je niet tussen ons kiezen. 
Britt : Hahahahahaha, een trio, he (lachend)
iedereen begint te lachen... 
Sofie : Dat zien we dan wel ik heb trouwens nog een uitnodiging voor Nieuw-Zeeland 
Rebecca (die net binnen komt gewandeld) : Britt, het is 2 uur. jij mag kiezen of je al wilt gaan proberen trappen lopen, of pas vanavond om 7 uur? 
Britt : Laten we het maar gaan proberen.
Rebecca : gaan jullie ook mee?
Dorien en Simon : Ja natuurlijk. 
wanneer ze voor de trap staan begint Britt te twijfelen...

Rebecca : Britt? Wat scheelt er? Durf je niet? 
Britt : Wel maar ik ben bang dat we Leentje weer tegen komen.
Rebecca : Ik hebt een klacht ingediend en als ze je nog eens lastig vald dan word ze geschorst maar vandaag is ze vrij.
Britt : gelukkig 
Rebecca : Kom maar, rustig je eerste voet op de eerste trede...
Britt doe het goed, maar midden op de trap... 
ziet ze iemand staan het is Kris.
Kris : Wat loop je moeilijk Britt.
Britt : Ik moet het weer opnieuw leren ik heb namelijk een kunstbeen.
Kris : Nu je het zecht zie ik het nog niet.
Britt at is ook de bedoelling.
Kris : Ik ga even naar mij zus kan ik dan nog naar je toe komen?
Britt : Ja dat is goed ik lig op kamer 222 Samen met Tony.
Kriss : Ik wist dat jullie onafschijdelijk waren maar dat het zo erg was wist ik niet. 
Britt : Hahaha, heel grappig (glimlachend)
Rebecca : Kom, nou gaan we weer naar beneden, goed?
Britt knikt zachtjes en houdt zich stevig vast aan de trapleuning... ze heeft moeite om Rebecca bij te houden...
Rebecca : Britt, wat heb ik gezegd bij onze eerste ontmoeting? Dat we alles op JOU tempo gingen doen, niet op mijn tempo. als je me niet kan volgen en je durft niet alleen, zeg het dan, dan kom ik terug, goed? 
Britt : Wil je me helpen?
Rebecca : Natuurlijk

Na een tijdje oeffenen gaat het al makkekijker maar dan is het weer tijd om te stoppen.

Rebecca : Vanavond kom ik je weer halen om 7 uur. 
Britt : Ik wil nu liever verder doen... 
Rebecca. Ik begrijp dat Britt maar ik wil je niet te lang agter elkaar laten oeffenen. 
Britt : Maar als ik nou wil verderdoen?!
Rebecca : Britt, luister naar me. ik weet wat het beste is voor je, oke? En ik zeg dat je nu moet ophouden. (glimlachend) 

Britt : Oke

Wanneer Net op haar kamer is komt Kris al.
Kris : Ik kom op ziekken bezoek en ik wil ook wel weten hoe jullie het voor elkaar hebben gekregen om teglijk in het ziekkenhuis te liggen. 
Britt en Tony vertellen alles...
Kris : Maar meisjes toch!!!!!
Britt en Tony kijken elkaar glimlachend aan...
Britt : Ik heb eigenlijk wel honger...
verpleegster an heb je geluk! Hier zijn we met het eten.
Britt glimlacht en neemt dankbaar haar eten aan...
om 7 uur... 
Komt Rebecca Britt weer halen.

Britt en Rebecca gaan eerst 10 minuten trappen lopen en dat gaat heel goed en dan gaan ze nog wat oeffeningen in de fisio ruimte doen. 
Rebecca : We gaan een aantal nieuwe oefeningen doen,goed?
Britt knikt glimlachend...

Britt : Wat zijn die nieuwe oefeningen... 
Rebecca : We gaan, als jij het gevoel hebt daar klaar voor te zijn... En stukje proberen versnelt te lopen, dat betekend niet dat je direct hooeft te rennen....
Britt : Ik wil het wel proberen..

Na ongeveer 3 minuten iets versnelt te hebben gelopen...
Britt : En als ik nu wil rennen?
Rebecca : Mag je dat nu proeberen, maar niet verder dan naar de andere kant van de kamer...
Britt : Is goed..

Terug un de kamer van Britt en Tony.
Britt : Ik heb gerent Tony, ik heb gerent...
Tony : Wow... En?
Britt : ging best goed...
Rebecca : Het ging heel goed...
Britt ank je...
Rebecca : Zie ik je morgen?
Britt : Tuurlijk...

Dan enkele minuten later, als het bezoekuur is begonnen, komt Kris were binnen..
Kris loopt maar Britt toe, en geeft haar een zoen, op de ond, maar net op dat moment komt ook Johan binnen.... 
Johan : He wat moet dat met mijn vriendin?
Britt : Johan dit is Kriss Geysen mijn vorige baas en viend.
Kriss : Ik kwam Britt tegen toen ik naar mijn zus ging.
Johan : Het is niet erg hoor.
Britt : Johan.
Johan : Ja Britt.
Britt : Ik heb vandaag gerend.
Johan : Nu al, dat is snel.
Britt : We hadden het ook nog niet verwacht.

Kriss was ondertussen naar Tony gegaan wand hij vond het maar niks met Johan er bij. 
Kris : Tony?
Tony : Ja.. Wat is er?
Kris : Die Johan, eh, is dat serieus?
Tony : Je wilt toch niet zeggen, dat je Britt terug wil, eh?
Kris at heb ik niet in mijn mond genomen... : $
Tony at klopt, maar t is wel van je gezicht af te lezen... En je bent te laat Kris..
Kris : Hoezo te laat? 
Tony : Het is helemaal dikke liefde tussen die twee... (fluisterend) 
Kris : Ik heb eigelijk ook wel erg lang niets van me laten horen.
Tony : Weet jij eigelijk wel dat ik een dochter hen en niet meer bij de flikken werk.
Kris : Jij moeder en geen flik?
Tony : Ja ik ben zwanger geworden van mijn vriend maar het liep niet zo lekker en nu zijn we goede vrienden en dat heb ik liever dan ruzieënde ouders.
Kris aar heb je gelijk in. 
Kris : Wat is er dan eigenlijk veel Verandred, de laatste tijd...
Tony die net Sam met Vera binnen zag komen...
Tony : Kris, kijk, dat is nu Vera, mijn dochter.. Samen met Sam, de vader...
Kris : Hallo, Kris Geysen. En schudde Sam de hand.
Sam : Sam de Groot.
Kris : Wat een lief kindje Tony...
Tony : Dank je... 
Sam : Is het goed als ik Vera bij jou laat?
Tony : Natuurlijk.
Sam : Ik kom haar wel weer halen als ik klaar ben met werken.
Tony : Werkse.
Kris : Ja had met een dokter.
Tony : Ja mijn vinger tussen de deur van de ambulange, en nog wat tips en toen met wat hulp van Britt is het wat gewoorden. 
Kris kijkt jaloers naar Britt en Johan, die zaten te zoenen... 
Tony : Wat heb jij gedaan behalve gezorgt dat wij geen paiperklip te kort komen?
Kris : Niet veel bijzonders geen vrienin.
Tony : Ja vind er wel een.
Kris : Is er nog veel Veranderd in het team?
Tony : Ze hebben 2 nieuwe Motarts en Ben en Sel zijn bij het OBT gaan werken Sel als baas en Ben als 2e man Nadine heeft een verhouding met Ben en Britt heeft een nieuwe Partner Sofie Beekman en dat is mijn halfzus. 

Kris : Een mondvol woorden (lachend) 

De volgende morgen
Britt : Het was wel gezellig bij jou Samen met Kris.
Tony : Hij wilde liever bij jouw zijn hoor wand hij is nog steets op je.
Britt at is heel jammer voor hem maar ik heb Johan.
Tony at heb ik hem ook wel laten doorschemeren. 

Britt : En hoe reageerde hij?
Tony : gekwetst...
Britt staart schuldig voor zich uit.
Tony : Je gaat je toch niet schuldig voelen? je hebt nou Johan, Britt, blijf met hem, en ga niet meer terug naar die Kris. hij heeft maanden niets meer van zich laten horen, en Johan is zelfs bij je operatie gebleven. (glimlachend)
Britt knikt. dan komt Rebecca haar weer halen voor de volgende les...
Rebecca : Ik heb slecht nieuws, Britt.
Britt : Wat dan?!
Rebecca eze middag krijg je weer een les van Leentje, en vanavond ook, omdat ik weg moet... het spijt me verschrikkelijk, maar de andere fysiotherapeuten moeten ook weg... 
Britt : Dat kan je me niet aan doen.
Rebecca : Sorrt maar het kan niet anders en ander oeffen je te wijnig maar ik heb al een les voorberijd voor haar wat je moet gaan doen en er zitten geen nieuwe dingen bij. Britt an moet het maar, maar als ze weer zo doet loop ik weg. Rebecca at is goed dan ga je weglopen oeffenen.
Britt : Ik kan nu toch al een beetje rennen dus dat moet lukken. Rebecca : Morgen ben ik er gewoon weer. Britt : gelukkig wel je.

Die ochtend gaat het oefenen bijzonder goed, maar die middag...
Leentje : Meekomen... (streng)
Britt : Oh god, niet weer. (fluisterend)
Leentje : Ik heb wel oefeningen gekregen van Rebecca, maar je denkt nou toch echt niet dat ik me daar ga aan houden, zeker?
Britt : Je moet!!!!!
Leentje : Ik moet net niets, mevrouw Michiels. Kom, dan beginnen we met de oefeningen die IK zeg...

Leentje : Je moet tot boven in het klimrek klimmen. 
Britt at mag niet en ik doe dat ook niet hoger dan de 5e. 
Leentje at doe je wel. 
Britt : Ik ga niet hoger. 
Leentje an moet je het maar 20 keer tot de 5e doen inplaars van 2 keer helemaal.
Britt an houw ik me teminste wel aan de regels.
Leentje aar houw ik geen rekening mee. Britt at moet je wel doen.
Leentje : Wie is hier de fysiotherapeut?
Britt : Jij (mompelend)
Leentje : goed, zo, en nu ga je helemaal tot bovenaan het klimrek klimmen, of anders mis je vandaag 2 lessen... en daar zou Rebecca ook niet tevreden mee zijn, als ik zeg dat je niet wilde meewerken... (gemeen)
Britt at is chantage!!!!!
Leentje e wereld is niet eerlijk, he, mevrouw Michiels? Ga je nu klimmen of niet?!
Britt knikt en gaat langzaam, stapje voor stapje helemaal tot bovenin het klimrek. maar net, wanneer ze naar beneden aan het komen is, middenin het klimrek schuift ze uit en... 
Britt vald naar beneden maar komt geluukkig goed terecht. 
Britt : Zie je nu waarom dat niet mag dalijk kon ik helemaal niet meer lopen. 
Leentje aar voel ik niets van. 
Britt snapt al dat dit niets word en loopt naar haar kamer op de gang komt ze Sam tegen en verteld wat er aan de hand is en hij brengt haar naar haar kamer.
Britt : Sam kan het veel kwaar als ik geen fisio vanavond heb. Sam : Weet je welke oeffeningen je moet doen en hoe ze moeten? Britt : Ja. Sam an ga ik wel vanavond met je oeffenen ik heb dan toch vrij.
Britt : Sam, meen je dat nu of ben je grapjes aan het maken? je bent toch geen fysiotherapeut!
Sam : Neen, maar als jij weet hoe alles moet, dan mag ik je ook helpen. (glimlachend)
Britt : Oke, vanavond, 7 uur?
Sam knikt...

die avond...
Om 5 voor 7 komt Leentje binne.
Leentje : Meekomen.
Britt : Nee ik ga niet mee. Leentje at zal Rebecca niet leuk vinden. Britt Dat is dan jammer maar ik vind dit niet leuk. Leentje gaat weg en Sam komt er aan. Sam ga je mee? Tony Waar heen?
Sam : Ik ga met Britt naar de fisio fuimte om te oeffenen.
Tony : O daarom ging ze niet met Leente de tr*t mee. Britt : Helemaal goed.
wanneer ze op weg zijn naar de fysioruimte...
Britt : Sam? Doen we ook bij jou alles op mijn tempo? En niet zoals jij het wilt?
Sam : Maar, Britt, je kent me toch! natuurijk doen we alles op jouw tempo. (glimlachend)

aangekomen in de fisioruimte wacht Britt een verrassing...
Britt : Rebecca!!!!! 

Rebecca : Ik kreeg telefoon dat je was weggelopen en net ook nog dat jew niet mee wilde komen dus ik kon weg en ik ben maar hier heen gekomen. 
Britt : Wat aardig Sam had al belooft om me te helpen and ik moest van harr helemaal boven in het wandrek klimmen en toen ben ik uigegleden.
En daarom ben ik weggelopen. 
Rebecca : Je bent naar boven gekloommen, dat kan je tog niet menen. 
Britt : Ze was echt heel vervelend.
Rebecca : Britt! je weet toch dat dat veel te gevaarlijk is!
Britt : Sorry... (fluisterend)
Rebecca : Het is al goed, je moest van Leentje.
Britt knikt en er rolt een traan over haar wang...
Leentje : Ah, mevrouw stiers! mevrouw Michiels wilde niet meedoen, dus als u haar nu wilt helpen?
Sam : Ja, Rebecca, jij moet het zeggen.help jij Britt, of ik?
rebbeca : Ik weet niet. als je het niet erg vindt, Sam? Dan help ik haar liever, want ik zou graag hebben dat ze nou begint te lopen op de loopband.
Sam : geen probleem mee. kom Leentje...
Leentje en Sam verdwijnen uit de fysioruimte,zodat enkel Britt en Rebecca daar nog zijn...
Rebecca : Oke, we gaan de loopband op de laagste snelheid zetten, namelijk rustig beginnen te stappen... en dan gaan we iets sneller gaan, namelijk joggen, en dan, als er nog tijd over is, dan gaan we nog een stukje sneller gaan, dan kunnen we dit morgen herhalen en kan je morgen dan ook beginnen te rennen. Wat zeg je ervan?
Britt : Als het echt moet...
Rebecca : Heb je dan geen zin vandaag?
Britt : Jawel, maar ik ben bang dat Leentje terug gaat binnenkomen.
Rebecca at mag ze niet, en dat weet je,oke? Kom, ga maar rustig op de loopband staan. ben je klaar?
Britt knikt zachtjes en Rebecca zet de loopband in de stand 'stappen'... 
Rebecca at gaat al heel goed..
Britt : Vind je?
Rebecca : Hoezo? Voor jou gevoel nie dan?
Britt : Het voelt zo raar.
Rebecca : Waar? Waar voelt het raar?
Britt : Is moeilijk aan te geven, maar hier, in mijn been...
Britt brengt haar hand naar haar bovenbeen...
Dan, als Rebecca kijkt, ziet ze tot haar grote schrik dat Britt daar een enorme blauwe plek heeft..
Rebecca : Ik moet dit vragen... Heeft Leentje.... Ehm, hoe kom je aan die blauwe plek daar?
Britt : Wat?
Rebecca : Je halve bovenbeen is blauw, voel je dat dan nie?
Britt : Nee... 
Rebecca : We gaan nog eventjes, 10 minuten, lopen op de loopband, en dan gaan we naar je been laten kijken, goed?

Britt knikt zachtjes... 
Britt en Rebecca gaan naar de loopband en daar gaat Britt op lopen en Sam gaat naar Tony toe. 
Rebecca : Je gaat nu proberen steets harder te lopen an als dat voor je gevoel lekker gaat mag je gaan rennen. 
Britt : Oke. 
Britt begint te steets harder te lopen op de band en dan gaat ze rennen maar na 10 minuten stopt ze.
Rebecca at ging heel erg goed, Droog je maar even af met deze handoek wand je bent helemaal bezweet. Britt droogt zich af en dan moet ze nog wel 1 minuur uitlopen op de band omdat ze anders last van haar spieren kan krijgen.
Britt eed ik het echt zo goed?
Rebecca : Britt, echt waar, je deed het uitstekend!
Britt glimlacht zwakjes...
Britt : Ja, maar ik voel het nou ook wel, ik ben doodop.
Rebecca : Morgen gaan we proberen om langer te rennen, en dan gaan we ook op de fiets oefenen, goed?
Britt knikt zachtjes en Samen lopen ze naar haar kamer...
Rebecca : Rust nou maar goed uit, oke? Morgen om 8 uur kom ik je halen. 
Britt : Rebecca?
Rebecca : Ja?
Britt : Zouden we niet naar me been laten kijken? 
Rebecca at is waar ook...
Britt : Waar moet ik heen?
Rebecca : Ik vraag wel of dokter de Groot ernaar komt kijken, in jullie kamer...
Britt : Als dat zou kunnen.
Rebecca enk je dat je het red naar jullie kamer?
Britt : Moet wel lukken denk ik, hoezo?
Rebecca an haal ik dokter de Groot direct..

Enkele minuten later in de kamer van Britt.
Sam : Britt, ik hoorde dat je been een beetje blauw was...
Britt at zei Rebecca, maar eigenlij heb ik het zelf niet echt gemerkt..
Sam : Vreemd, maar mag ik even kijken.
Britt : Tuurliljk, ga ja gang..
Sam at is vreemd, zeker dat je het niet voelt, het neemt haast je hele been in beslag. Ik zal even een collega vragen.
Britt : Sam?
Sam : Ja.
Britt : Wat is er dan? 
Sam : Ik weet het niet, sorry, dit heb ik nog nooit meegemaakt...

Sam haalt er een arts bij, die onderzoekt Britt ook...

arts : Hmmm.
Britt : Wat? WAT?!
arts : Rustig, bent u onlangs gevallen op uw been?
Britt knikt...
Britt : Halverwege het klimrek in de fysioruimte...
arts : Bent u dan hard op uw been terechtgekomen?
Britt knikt zachtjes... 
Arts at is dan waarschijnlijk de oorzaak van het blauwe been, anders zou ik het ook niet weten..
Britt : gelukkig..
Arts : Ik kom van de week nog eens kijken, mocht er niets Veranderd zijn, dan zullen wij u onderzoeken...
Britt ank u, en tot de volgende keer.

Dan komt Johan binnen, net op het moment dat de arts de kamer verlaat, en ziet Britts been.
Johan : Je been...
Britt : Ja, daarvoor was hier net die arts..
Johan : Ik vroeg mij al af wie dat was. 
Britt legt alles uit...

Johan : Als ik die tr*t nog eens te pakken krijg, he!
Britt : Lieverd, wees maar rustig, we hebben nu Rebecca, en ze is echt supergoed, oke?

De volgende ochtend, 8 uur... 
Rebecca : goede morgen.
Britt : goede morgen.
Rebecca : En wat heeft de dokter gezecht?
Britt : Waarschijnlijk van die val van het klimrek.
Rebecca : Waarschijnlijk?
Britt : Ze weten het anders niet en hij komt nog een keer kijken voor de zekerhijd.
Rebecca : Zullen we dan nu maar gaan? 
Britt : gaan we vandaag fietsen?
Rebecca knikt.
Rebecca : Als het gaat gaan voor jou (glimlachend)
Britt knikt zwakjes en heeft weer moeite om Rebecca bij te houden... ze hinkt zelfs een beetje...
Rebecca : Hoe komt het dat je hinkt? 
Britt : Ik heb last van die plek op mijn been.
Rebecca : Mag ik hem nog even zien?
Britt : Ja maar hij is alleen blauw meer niet.
Rebecca : Ja maar ik wil zeker weten dat het alleen blauw is.
Rebecca kijkt en het is echt alleen maar blauw. 
Rebecca : Hier ga ik Leentje over aanspreken... en ik denk dat je nu niet zal kunnen fietsen... lopen?
Britt knikt en hinkt verder naar de fysioruimte...

wanneer ze daar aankomt is ze al half uitgeput... 
Rebecca : Britt zullen we niet gewoon teruggaan je bent doodmoe, we maken het alleen erger als we nu gaan oefenen, dan gaan we morgen wel een half uurtje extra o wat zwemmen, goed?
Britt : gaap ja dat is wel goed
Rebecca : Hier ga zitten (zet een rolstoel naast Britt) ik breng je naar je kamer
terug op de kamer
Johan : Britt wat doe jij hier
Rebecca : Ze is doodmoe ik vind dat ze moet slapen
Johan : Rebecca kan ik je f spreken op de gang
Rebbeca : Is goed ik kom (tegen Britt) gaan slapen en heel veel uitrusten zie je morgen om 11:00
op de gang
Johan at been is dat ernstig
Rebecca : Nee maak je daar geen zorgen over het lijkt heel ernstig, maar je kunt zien dat de doorbloeding goed is. Ze zal er wel veel last van hebben, maar ernstig is het niet
Johan : Wat zou je ervan vinden dat ik een klacht tegen Leentje neerleg
Rebecca : Ik vind dat je goot gelijk heb, maar alsjeblieft Johan bespreek dat met Britt, ze voelt zich al zo buitengesloten, bespreek het met haar maar mijn zege heb je
terug op de kamer
Johan tegen Britt : 
Johan : Britt zou jij het goedvinden als ik een klacht tegen Leentje indien hoe ze zich tegen je gedraagd.
Britt : Ik zat daar zelf ook net aan te denken er is gewoon iets niet goed met haar.
Johan at is een ding wat zeker is. 
Britt : Maar zou dat helpen...
Johan : Misschien heb jij er in eerste instantie niet te veel aan, maar je helpt wel andere...
Britt as zeker waar... Maar stel dat er een proces komt, wat kunnen ze dan tegen haar doen...
Johan at zal ik moeten uitzoeken, want ik heb zelf nog nooit zoiets gedaan... 
Britt : Maar je mag het zowieso doen want ik wil dit niemand aan doen.
Johan aar ben ik blij om.
Britt an heb je er weer een zaak bij.
Johan aar doe ik het niet voor.
Britt at was maar een grapje. 
Tony : grapjes ik wil mee lachen, er is dat afgelopen dagen erg weinig te lachen geweest hier, trouwens Britt, wat dacht je ervan als ik vraag aan Rebecca of Vera en ik morgen mee mogen met zwemmen, wel eerlijk zeggen he
Britt : Wil je dat echt
Tony : Waarom niet natuurlijk wil ik zwemmen met mijn beste vriendin, en dat is niet de enige reden ik wil hier wel eens weg uit dat donkere en muffe ziekenhuis
Britt : graag Tony dat zou ik erg leuk vinden, Johan zou je dat even aan Rebecca willen vragen
Rebecca : Wat moet hij mij vragen
Britt : Wat doe jij hier? 
Rebecca : Horen wat jij beslist hebt
Britt at proces, we gaan het proberen, maare Rebecca vind jij het erg als Tony en Vera morgen meegaan
Rebecca : 
Rebecca : Natuurlijk vind ik dat niet erg!!!!!
Britt : Bedankt (slaperig)

plots...
Leentje : Ik heb met de baas van de fysiotherapeuten gepraat, en mevrouw Michiels moet NU gaan oefenen...
Rebecca : Wie zegt dat?!
baas : IK! 
Tony : Is het gvd nou eens afgelopen met dat getouwtrek rond Britt, ik werk lang genoeg bij de politie om te weten dat wat jij doet Leentje door elke advocaat als stalken wordt neergezet, er loopt hier een advocaat rond dus ophouden ten tweede Britt heeft gevraagd om een andere fysiotherapeute, ik geloof, nee ik weet het zeker dat zij een diploma heeft, Rebecca?
Rebecca : Ja natuurlijk'
Tony : Komt dat eens mooi uit, en als zij een diploma heeft en Britt wil haar als fysiotherapeut, en Britt heeft daar baat bij, dan heeft niemand te bepalen behalve haar eigen fysiotherapeut wanneer Britt traint, en u mevrouw (tegen de baas) u weet dat ook heel goed
Britt (slaperig) : Tony rustig
Tony : Helemaal niet rustig, Leentje heb je een opsessie of zo, hebben wij eens iemand opgepakt die jij kent heb je een hekel aan ons, wat een vraag trouwens natuurlijk heb je een hekel aan Britt, maar waarom, en mevrouw (tegen baas) hoe kan het in hemelsnaam dat u zich zo laat opjutten door één persoon. En nu wegwezen anders roep ik de Sam 
Leentje : We gaan al
Johan en Britt kijken met grote ogen naar Tony
Tony : He he dat lucht op dat zat me echt al dagen dwars
Britt ank je Tony, je bent een held. Rebecca wat is er?
Rebecca : Niks,
Britt : Jawel wat scheelt er?
Rebecca : Ik denk dat ik grote problemen heb, zag je hoe kwaad Leentje was
Sam : Wie was er kwaad wat is hier aan de hand
Tony : 
Tony legt gauw alles uit...
Rebecca : Ik hoop dat ik niet voor een paar weken geschorst wordt... dan krijg je wel degelijk Leentje op je dak, Britt...

baas : Rebecca, u wordt 3 weken geschorst en alle patiënten van u worden nu de patiënten van Leentje...
Rebecca at kan u Britt niet aandoen!!!!!
baas : Ik doe haar niets aan, het is voor haar eigen bestwil...

Leentje kijkt vrolijk naar Rebecca en gaat Britt halen, die rustig ligt te slapen... Leentje maakt haar ruw wakker... 
Leentje : Meekomen je moet oeffenen.
Britt : Ik ga nooid met je mee.
Leentje at zal wel moeten wand Rebecca is voor 3 weken geschorst.
Britt : Ik ga nog liever naar een ander ziekkenhuis dan nog een les van jou te krijgen.
Leentje at krijg je toch niet voor elkaar.
Britt at zullen we nog wel eens zien. 
Leentje : NU MEEKOMEN!
Britt schrikt hevig en hinkt bang achter Leentje aan naar haar fysioruimte...

Leentje : Hmm, je bent zo te zien niet erg verbeterd... Hoe komt het dat je zo hinkt?
Britt : Blessure, dankzij jou. Omdat ik toen van dat klimrek ben gevallen... (fluisterend)
Leentje : Sorry (brommend)
Britt : Wat gaan we doen?
Leentje : Jij gaat nog eens tot bovenin het klimrek klimmen, en dan ga je 12 minuten lopen, rondjes in de fysioruimte...
Britt at eerste gaat nog wel, maar 12 minuten?!
Leentje : Als je ophoudt, dan...
Britt : Ik zal het proberen. (fluisterend)

Wanneer Britt moeiteloos tot bovenin het klimrek en terug heeft geklommen, krijgt ze een goedkeurende blik van Leentje toegeworpen... Britt straalt... Maar dan na 5 minuten lopen gaat het fout... 
Britt is zo moe dat ze niet meer kan en stopt met rennen.
Britt : Ik kan niet meer.
Leentje : Je moet doorgaan.
Britt : Nee ik ga niet door ik ga naar mijn kamer.
Leentje at doe je niet.
Britt : Let maar op. 
Leentje : Als je nu weggaat, dan krijg je 3 weken geen fysio meer, wat betekent dat je 3 weken langer hier in het ziekenhuis moet blijven... (sissend)
Britt : Maar...
Leentje : DOORGAAN MET LOPEN EN WEL NU METEEN!!!!!!

Britt loopt meteen door en na 12 minuten is ze helemaal uitgeput...

Britt : Ik kan... niet... meer... (fluisterend)
Baas : Mevrouw Michiels, als u niet luistert naar uw fysiotherapeut, dan moet ik u helaas vertellen dat niemand van de fysiotherapeuten u nog les mag geven...
Britt : Maar ik ben helemaal uitgeput en Leentje hier wil dat gewoon niet begrijpen! (brommend)
baas : Mevrouw Michiels, niet overdrijven, oke? Leentje hier, is toevallig de beste fysiotherapeut dat we hebben....
Britt : Niettes dat is Rebecca...
Rebecca : Uhm, baas? Kan ik u eventjes spreken? 
Rebecca : Ik sta er namelijk op om mevrouw Michiels te behandelen. 
baas : En waarom staat u daarop?
Rebecca : Leentje breekt haar volledig af. hebt u haar daarnet niet zien dreigen? U stond er de hele les bij, meneer... zonder mij gaat Britt volledig instorten, en dan kan zelfs ik haar niet meer helpen.
baas : We zullen zien, nu gaat ze deze les nog verder afwerken met Leentje, en dan ga jij maar nog een half uurtje oefenen met Britt. als ze het dan beter doet, dan mag jij haar verder behandelen, anders blijft Leentje het doen... goed?
Rebecca : Maar dan is Britt volledig uitgeput!
baas : Och, een half uurtje zal ze toch wel kunnen volhouden, zeker?
Rebecca knikt, met opeengeperste lippen...

Wanneer de les van Leentje voorbij is, is Britt volledig uitgeput...

Rebecca : Britt?
Britt : Ja (moe)?
Rebecca : Zou je het nog een half uurtje langer kunnen volhouden, met me?
Britt : Neen, ik ben te moe... (fluisterend)
Rebecca : Britteke, als je nu nog je best doet, en probeert het goed te doen, dan mag ik je terug behandelen! echt waar... echt, en als het niet meer gaat, mag je even uitrusten, echt waar, oke?
Britt : Maar ik ben zo moe... (fluisterend)
baas : gaat u nou nog beginnen, Rebecca?!
Rebecca : Britt, doe het niet voor mij, maar voor jezelf, alsjeblieft. (fluisterend)
Britt kijkt haar moe aan, maar stemt dan toch toe...

Rebecca : Oke, eerst gaan we even rustig 5 minuten rondjes lopen, goed? Ik doe mee... (glimlachend)
Britt : Nog lopen? Moet dat echt? (fluisterend)
Rebecca oe je best, Britt...

samen beginnen ze te lopen en na 3 minuten begint Britt te rennen...

Rebecca : goed zo, Britt!

Britt loopt triomphantelijk voorbij Leentje, die haar verbijsterd aanstaart...

Leentje : Bij mij deed ze zelfs haar best niet... (mompelend)
baas : Neen, dat heb ik gemerkt... stop maar, mevrouw Michiels! Rebecca, ik wil dat u weer mevrouw Michiels onder uw vleugels neemt en haar verder helpt met de fysiotherapie...
Rebecca : Bedankt, baas!!!!!

maar dan stort Britt in en valt bewusteloos van de moeheid neer op de grond... 
Rebecca : Haal een arts ze gaat er gewoon aan onderdoor omdat ze 2 lessen achter elkaar moest doen.
Er komt al snel een arts. 
arts : Mevrouw Michiels, word eens wakker...

de arts klopt op Britts wangen... Britt wordt al gauw kuchend wakker...

Britt : Waar... waar ben... ben ik...? (fluisterend)
arts : Mevrouw Michiels, u bent bewusteloos gevallen op de grond in de fysioruimte... kom, dan gaat u nu hier neerzitten in de rolstoel en rijden we u naar uw kamer, waar iemand u medicijnen kan geven tegen het bewusteloos vallen, en dan gaat u veel rusten, oke?

Britt kijkt de arts vreemd aan... het lijkt of ze nog moet beseffen waar het geluid vandaan komt...

Rebecca : Britt, hoor je me? 
Britt : Rebecca?
Rebecca : Ja ik ben het.
Britt : Wat is er gebeurd?
Rebecca : Je bent bewustelood gevallen omdat je totaal uitgepud was.
Britt : O ik weet het al ik moest 2 lessen achter elkaar doen maar nu mag ik wel weer les van jou hebben.
Rebecca : Helemaal goed. 
Britt glimlacht zwakjes...

Britt : Ik ben zoo moe, Rebecca... alsjeblieft, ik wil slapen... (fluisterend)
Rebecca : Rustig maar, je mag slapen, Britt, echt waar, kom, dan rijd ik je naar je kamer, goed?

Britt knikt zachtjes en Rebecca ziet dat ze al langzaam haar ogen sluit... 
In de kamer leggen ze Brit op bed omdat Britt er gewoon geen fud voor heefd.
Tony : Waar zijn jullie zo lang geweest?
Rebecca at leg ik je nog wel uit maar vind je het goed dat we overmorgen naar het zwembad gaan wand ik denk dat ze morgen te moe is.
Tony at is goed, Ik ben al lang blij dat ik hier even weg mag. 

de volgende dag... 2 uur...

Rebecca : Britt, gaat het gaan voor je om nu een half uurtje te oefenen? We hebben vanmorgen overgeslagen, en dat is echt niet zo erg...

Britt kijkt haar moe aan...

Britt : Ik wil wel, maar...
Rebecca :... je bent nog moe?

Britt knikt zachtjes...

Britt : Maar ik zal het wel proberen, goed? 
Rebecca had een rustige les voorberijd ze ginnen allemaal oeffeningen doen waar Britt niet zo moe van werd. 
maar toch halverwege de les zakt ze moe neer op het bankje in de fysioruimte... 
Rebecca : We stoppen dan maar en dan zie ik vanavond wel hoe ver je bend.
Britt : Dat is goed. 

Rebecca : Kom, probeer maar rustig naar je kamer te stappen, goed? 
na vijf minuten komen ze aan in de kamer en Britt gaat gelijk weer even slapen. Na twee uur wordt ze een stuk uitgeruster wakker en ziet ze Tony spelen met Vera.
Britt : Mag ik bij jullie komen zitten, ik heb haar zo lang niet meer gezien
Tony : Natuurlijk wacht, ik kom wel met haar bij jou op bed, je moet zoveel mogelijk uitrusten, want we willen morgen wel zwemmen natuurlijk.
Britt en Tony spelen zo een uurtje met Vera en dan komt Sam haar weer halen.
Sam : Heey Britt een beetje uitgerust?
Britt : Ja ik voel me een stuk beter dan gisteren en vanmorgen
Rebecca die is komen binnen stappen : Zou je dan nog een half uurtje komen oefenen
Britt : Ja maar niet iets te vermoeiend wand anders ben ik te moe om morgen te zwemmen.
Rebecca at is goed.
Britt en Rebecca gaan naar de fisioruimte.
Tony : Sam heb je nog een zwemluijer voor Vera gekocht?
Sam at heb ik gedaan. 
ondertussen in de fysioruimte...

Rebecca : Oke, niets vermoeiends... even denken... misschien een paar minuten lopen? Of nog een keer de trappen doen? Of nog eens tot in het klimrek klimmen? Kies maar...
Britt : De trappen wand dat klimrek daar moet ik niets meer van hebben.
Rebecca at begrijp ik maar je zal er nog wel eens mee moeten werken.
Britt : Maar niet meer helemaal naar boven?
Rebecca : Voorlopig niet en als je het niet wil doen we het gewoon niet. 
Britt : Bedankt (moe)
Rebecca : Rustig maar, we doen alles op jouw tempo, goed? En als je echt te moe bent, dan stoppen we gewoon, goed?

Britt knikt zachtjes en begint rustig de trappen te doen...

maar halverwege komen ze iemand tegen die ze liever niet tegen gekomen waren... 
Leentje : En waarom doe je wel iets?
Rebecca : Leentje, wegwezen...
Leentje at mens, dat werkt iedereen gewoon tegen...
Britt at heb je aan jezelf te danken...
Leentje : Eigenwijze...
Rebecca : En nu is het genoeg... 
Rebecca : Rot op, of ik stap naar onze baas!
baas : Ik ben er al... wat scheelt er weer tussen jullie 2?

Britt leunt ondertussen doodmoe tegen de trapleuning... Rebecca merkt dit, en probeert ondertussen alles uit te leggen aan haar baas... 
Maar die lijkt daar geenoren naar te hebben, en alleen geinteresseerd te zijn in het verhaal van Leentje..
Leentje : Mevrouw Michiels doet nu wel ineens haar best, en lijkt alsof ze mij aant boycotten was...
Baas : Mevrouw Michiels?
Britt : Sorry?
Baas : Wat heeft u tegen Leentje?
Rebecca : Wat heeft dat ermee te maken?
Baas : Vroeg ik u iets? Dacht t nie...
Britt : Wat doet dat ertoe, ik heb niets met haar te maken..
Baas : Als u zo blijft doen, misschien binnenkort toch weer wel...
Rebecca : Wat bedoelt u daarmee?
Baas : Aangezien Leentje de beste is, en we nu hebben gezien dat mevrouw Michiels het daadwerkelijk wel kan, is de kans groot dat u uw schorsing alsnog moet uitzitten, en ik mevrouw Michiels weer onder de hoede breng bij Leentje...
Britt at kunt u nie menen..
Rebecca : Wat?!?!?! 
Leentje aar ben ik het dus volledig mee eens...
Britt : Wel, ik niet!
baas : U heeft niets te willen, mevrouw Michiels...
Rebecca at kan u Britt niet aandoen, ze gaat nu juist zo goed vooruit!!!!!
baas : Niet zo tegen me schreeuwen... dit maakt dus nu dat Britt weer les gaat krijgen van Leentje. tot over 3 weken, mevrouw Rebecca stiers...
Britt : Maar dat wil ik niet!
baas : Nogmaals, u heeft niets te willen... als ik het goed heb, moet u nu nog een kwartier les krijgen? Ga uw gang, Leentje...
Leentje : Oke, eerst gaan we helemaal naar beneden en gaan we 2 keer tot bovenaan in het klimrek klimmen, oke?

Britt knikt gewilloos... wanneer ze dit gedaan heeft, moet ze van Leentje alleen terug naar haar kamer gaan... 

De volgende dag, de volgende les... 
Leentje : goedemorgen..
Britt : Ook hallo...
Leentje : En we zijn weer de vrolijkheid zelve... We gaan beginnen met 10 minuten in te lopen...
Britt : Ik ben net wakker...
Leentje us loop je die spieren nu direct maar los, en een beetje opschieten...
Britt : En jij blijft daar lekker uit je neus vreten?
Leentje : Sorry!!!!!!!!!
Britt : Je verstond me wel!!!
Leentje aar ben ik dus niet van gediend, het wordt nu een kwartier...
Britt : En wat dan nog? jij staat daar maar te staan, daar heb ik niets aan...
Leentje : Nog eens vijf minuten erop...
Britt : Doe er nog maar 10 op...
Leentje : Wat jij wilt....
Britt : (in haar zelf) Dat was dan alweer de halve les...
Leentje : Komt er nog wat van.. Je bent pas 5 minuten onderweg, je moet er nog 25...

Wat Leentje niet in de gate had, was dat de Baas er ook stond, en alles kon horen, en die kwam na ongeveer een kwartiertje naar binnne...
Baas : En dit is wat mijn best fysio doet...
Britt : Ja, meer mag ik nie van haar... Vroige les deed ze alleen haar best omdat u daarbij was... maar nu...
Leentje : Baas?
Baas : Ik denk dat ik nog eens mijn besluit ga overdenken, wat dit is niks... 
Britt aar ben ik blij om.
Leentje : Waarom het is toch goed gegaan?
Britt : Misschien in jou ogen maar niet in die van mij.
Leentje : Als het maar goed is in die van de baas. 
Leentje : Sh*t...
baas : Is dat zo dat u mensen terug helpt? ja, dat zal wel... ik wil dat iemand anders Britt helpt, hier!!! (roepend in de zaal, want er stonden een 3-tal fysiotherapeuten)
Britt : Uhm, meneer?
baas : Ja, mevrouw Michiels?
Britt : Ik zou liever terug Rebecca hebben... (fluisterend)
baas : Sorry, die moet haar 3 weken uitzitten... ik laat u nu de tijd om kennis te maken met deze andere 3 fysiotherapeuten... u kiest er maar eentje uit, oke? 
Britt : Ik wil Rebecca en die is tog geschorst om dat gedoe met Leentje en mij.
Baas at is waar maar ze is nu geschorst.
Britt an draait u ket maar terug. 
Rebecca : Wat terugdraaien?!
baas : Mevrouw Michiels vraagt me om uw straf op te heffen, maar...

maar dan ziet hij de smekende blikken van Britt en Rebecca en... 
besluit dan toch maar toe te geven
Baas : 
(laten we hem vanaf nu hans noemen)
Hans : En Leentje na wat ik hier net gezien heb weet ik nou niet zo zeer of jij hier wel de 'beste' bent, als jij zo omgaat met al je patienten weet ik niet eens of ik jou hier wel wil hebben werken. Ik schors jou voor de rest van de week en als je je zonder toestemming van mij nog een keer in de buurt van mevrouw Michiels bevindt ben je voor de komnede drie maanden geschorst
Leentje : Wat..... wat.... dat kunt u niet doen
Hans : Moet je eens opletten wat ik allemaal kan doen
Leentje : Ziet u nou niet dat ze alleen maar doet als of dat ze me elke keer tegenwerkt
Hans : Wat ik zie is dat mevrouw Michiels helemaal kapot is, en ik zou ook niet mijn best doen als ik alleen maar werd uitgescholden en nu weg naar mijn kamer
Leentje tegen Britt : gvd trut dat zet ik je betaald
Hans : Leentje dat heb ik gehoord en ook dat komt nog bij je schorsing. MEEKOMEN NU
Britt : Rebecca, ik ben bang... (fluisterend)

Rebecca sluit Britt in haar armen en troost haar...

Rebecca : Sht, alles komt goed, oke? Nu blijf ik bij je, niemand anders dan ik gaat je weer leren lopen... (fluisterend)
Britt : gelukkig... (huilend) ik ben zo bang van Leentje... en ik heb zoveel pijn... (fluisterendhuilend)
Rebecca : Waar heb je pijn, Britt? (serieus) 
Britt : gewoon mijn benen van de vermoeidhijd.
Rebecca : Ik breng je wel naar je kamer dan kan je lekker slapen.
Britt at is een goed idee.
Rebecca : Morgen ziien we wel weer verder.

Bij Hans en Leentje.
Hans : Leentje, wat is er tussen jou en mevrou Michiels wand ik heb je nog nooid zo tegen een patiënt gezien. 
Leentje ie.... Sorry, mevrouw Michiels, vanaf het begin klikte het niet tussen ons...
Hans : Ja, en...
Leentje : Het is van slecht naar erger gegaan...
Hans : N je kunt je patienten niet eens de baas?
Leentje at is bij die..
Hans : ALs je nog een keer 'die' zegt, dan...
Leentje an stopt het gesprek nu...
En Leentje loopt boos bij Hans vandaan.... 
Hans : Als je dit gesprek niet kunt afmaken hoef je niet meer terug te komen.
Leentje gaar weer zitten.
Hans : Vertel verder.
Leentje at is alleen maar bij mevr Michiels.
Hans dan moet er een rede voor zijn.
Leentje die is er ook maar die ga ik niet aan u vertellen. 
Hans : En waarom nie?
Leentje : An kan ik al helemaal vertrekken, dus dat doe ik nu maar, liever een schorsing erop dan helemaal weg...
Hans oe eens redelijk..
Leentje : U ziet mij wel weer als mijn schorsing erop zit...
Hans : Als jij dat zo wilt...
Leentje : Ik hoor wel wanneer ik weer mag, neem ik aan...
Hans : Zo spoedig mogelijk... 
Hans vraagt zich tog af wat er aan de hand is en beslist maar eens lang Britt te gaan.

Hans : Mevr Michiels zou u misschien kunnen hetineren dat er iets in uw verleden is gebeurd dat u in anraking bent gekomen met Leentje?
Britt : Hoe heet Leentje eigelijk van haar achternaam?
Hans oorns.
Britt : Het kan de zus van Mark zijn wand ze lijkt wl veel op hem en ik dacht dat ze met een Doorns zou gaan trouwen maar ik heb alleen nog contakt met mijn schoonmoeder maar ik zal het eens vragen aan haar.
Hans : Als u dat wild doen graag. 
Britt : Ik bel haar wel... eens (fluisterend)

hans knikt glimlachend en verlaat Britts kamer... Britt zakt moe in haar kussen...

de volgende dag... 
aan de telefoon
Britt : Hallo met Britt
Moeder (Mark) : Hooi hoe gaat het.
Britt : Het gaad wel goed.
Moeder orien heeft me verteld wat er is gebeurd.
Britt : Ik heb alleen een hele rare vraag.
Moeder : Stel maar.
Britt : Uw dochter hoe heet die ook al weer?
Moeder : Leentje Doorns.
Britt : Bedankt. 
Britt en haar schoonmoeder kletsen nog een tijdje door en dan leggen ze neer...

Tony : En?!
Britt : Leentje is de dochter van me schoonmoeder...
Tony : Maar waarom heeft ze dan toch zo een hekel aan jou?
Leentje at zal ik eens uitleggen! 
Britt : Leentje?!?
Leentje : Waar zal ik eens beginnen...
Tony : Bij t begin, waar andres.... Dit vind ik nou altijd zo'n stomme vraag...
Britt en Tony beginnen te lachen, alleen lijkt Leentje daar nie geheel de humor van in te zien...
Leentje : Mark, dat was een lieve man, die liefste broer die je je maar kan voorstellen...
Britt : En man en vader...
Leentje : Had ik jou iets gevraagd?!?!
Britt : Sorry..
Leentje : Maar nu is hij er nie meer, en daar kan je maar een iemand de schuld van geven....
Tony : Danny!
Leentje : Danny, was dat nie zijne partner??? Maar daar had ik het nie over, er is verdomme maar een schuldige...
Britt : Danny... Alleen hij, hij heeft hem ten slotte neergestoken.
Leentje : Nee, stommeling. JIJ!!!!!!! Jij bent verdomme schuldig aan de dood van Mark... JIJ!!! 
Britt : IK
Leentje : Ja JIJ, door JOU was hij bij de rijkswacht door JOU was hij die nacht op pad en JIJ bent dus de schulige
Tony : Ik weet niet wat ze jou allemaal wijsgemaakt hebben...
Leentje : Hou je kop vervelend kreng.
Tony : Zeg wat heb jij.
Britt : Tony laat maar, en Leentje luister u praat dom ten eerste : Mark was al bij de politie voor ik hem leerde kennen ten tweede : Mark was die avond aan het werk omdat hij dat moets voor zijn werk en ten derde anny heeft hem neergestoken en niet ik.
Leentje : Allemaal leugens jij trut jij bent de enige schuldige en dat weet jij heel goed
Britt( heel kalm) : Ik kan er niks aan doen jij was het er nooit mee eens dat je broer bij de politie werkte daar kon ik niks aan doen.
Leentje : Ontken maar trut jij bent gewoon de moordenaar van mijn broer

ondertussen stonden Nadine en Hans al een tijdje naar het tafereel te kijken Nadine wou op bezoek komen en Hans nog wat aan Britt vragen.
Nadine : Mevrouw Doorns bent u helemaal goed wijs waar haalt u deze onzin vandaan
Leentje : En waar bemoei jij je mee wie ben jij?
Nadine : Hoofdinspecteur Commissaris Nadine Vanbruane om precies te zijn en moet ik jou is gaan uitleggen wie Mark heeft vermoord of weet je toch wel ineens weer
Hans : Leg het maar aan mij uit en daarna in vier maanden stapje voor stapje aan Leentje, want als Leentje zich nog een keer zonder toestemming in de buurt van mevrouw Michiels zal begeven zonder toestemming werd ze geschorst voor vier maanden
Leentje : Dat kunt u niet maken oooh Britt ik haat je en iedereen in de familie verder ook
Tony : Je moeder anders niet
Leentje : Maar dat is al net zo'n trut als Britt
Hans : LEENTJE GVD mee naar mijn kamer en u ook mevrouw Vanbruane ik wil weten wat hier aan de hand is

Op Hans zijn kamer 
Britt : Ik, ik zat GVD tuis met Dorien op hem te wachten.
Tony : Leg uit waarom. 
Leentje : Waarom? Dat lijkt me verdomme duidelijk! zij, zij moest daar met hem patrouille gaan rijden!!!!! maar ze voelde zich nie goe, is het niet Britt?!
Britt : Ja, maar...
Leentje at is wat ik wilde horen!
Tony : Laat haar uitspreken!
Britt : Ik voelde me inderdaad nie goe, maar ik wilde WEL gaan, en Mark heeft gezegd dat ik thuis MOEST blijven!!!!! (huilend) 
Tony : Britt jij kon er helemaal niets aan doen dat Danny corrupt was en dat Mark er achter is gekomen.
Britt : Ja maar toch.
Tony : Het had anders een ander heer gebeurd je heb toch gezien dat hij er helemaal geen spijd van had. 
Leentje : Jij bent gewoon de schuldige je kan je wel door mooie verhaaltjes onschuldig houden jij was de schuldige
Britt : IK
Leentje : Ja JIJ, door JOU was hij bij de rijkswacht door JOU was hij die nacht op pad en JIJ bent dus de schulige
Tony : Ik weet niet wat ze jou allemaal wijsgemaakt hebben...
Leentje : Hou je kop vervelend kreng
Tony : Zeg wat heb jij
Britt : Tony laat maar, en Leentje luister u praat dom ten eerste : Mark was al bij de politie voor ik hem leerde kennen ten tweede : Mark was die avond aan het werk omdat hij dat moest voor zijn werk en ik niet mee mocht van HEM en ten derde anny heeft hem neergestoken en niet ik.
Leentje : Allemaal leugens jij trut jij bent de enige schuldige en dat weet jij heel goed
Britt( heel kalm) : Ik kan er niks aan doen jij was het er nooit mee eens dat je broer bij de politie werkte daar kon ik niks aan doen.
Leentje : Ontken maar trut jij bent gewoon de moordenaar van mijn broer

ondertussen stonden Nadine en Hans al een tijdje naar het tafereel te kijken Nadine wou op bezoek komen en Hans nog wat aan Britt vragen.

Nadine : Mevrouw Doorns bent u helemaal goed wijs waar haalt u deze onzin vandaan
Leentje : En waar bemoei jij je mee wie ben jij
Nadine : Hoofdinspecteur Commesaris Nadine Vanbruane om precies te zijn en moet ik jou is gaan uitleggen wie Mark heeft vermoord of weet je toch wel ineens weer
Hans : Leg het maar aan mij uit en daarna in vier maanden stapje voor stapje aan Leentje, want als Leentje zich nog een keer zonder toestemming in de buurt van mevrouw Michiels zal begeven zonder toestemming werd ze geschorst voor vier maanden
Leentje at kunt u niet maken oooh Britt ik haat je en iedereen in de familie verder ook
Tony : Je moeder anders niet
Leentje : Maar dat is al net zo'n trut als Britt
Hans : LEENTJE GVD mee naar mijn kamer en u ook mevrouw Vanbruane ik wil weten wat hier aan de hand is
Op Hans zijn kamer 
Nadine : 
Leentje : Britt, ik... het spijt me (fluisterend)

Rebecca : Wat spijt je?! 
Leentje : Laat maar...
Britt : Nee, wacht...
Rebecca : Wat is hier allemaal gaande?
Tony : Ik zal het je wel vertellen, maar dan gaan we wel even naar de andree kant van de kamer...

Ondertussen weer bij Leentje en Britt..
Leentje : Dat van Danny...
Britt : Ja..
Leentje : Hoe weet je dat? 
Britt : Hij heeft het me vorig jaar zelf verteld.
Leentje : Uit zich zelf?
Britt : Ik was er achter gekomen door een andere moordzaak en toen heeft hij het aan mij verteld en wilde dat ik op gem zou schietten maar mijn baas heeft hem neergeschoten omdat hij een wapen trok. 
Leentje : Owh.. Dat wist ik nie...
Britt : (mompelend..) Je weet wel meer nie...
Leentje : Sorry...
Britt : Het is goe dat je nu de waarheid weet...
Leentje : Je zei net iets anders...
Britt : Ik?
Leentje : Wie anders... Wat zei je? Wat weet ik nog meer nie? 
Britt at is niet belangrijk.

Ondertussen bij Rebecca en Tony
Rebecca : Dus Leentje is haar schoonzus.
Tony : Ja maar Britt kende haar niet dus daarom dacht ze er niet aan en toen je baas haar achter naam vertelde ging er ineens een lichtje bij haar branden. 
Leentje : Rebecca?
Rebecca : Ja?
Leentje : Het... het spijt me... dat ik Britt zo slecht behandelde... vergeef je me (fluisterend)
Rebecca : Ik denk dat je het aan Britt moet vragen en niet aan mij je hebt het me alleen maar moeilijk gemaakt.
Leentje : Britt Zou je het me kunnen vergeven?
Britt : Ja als je maar met je baas gaat praten wand nu weet je dat je het mis had en ik zal geen klacht indienen. 
Leentje : Bedankt, schoonzus!!!!!

Britt glimlacht verlegen en valt haast in slaap... 
Rebecca : Zal ik met je mee gaan naar Hans wand Britt is nu te moe om te oeffenen.
Leentje : Ja dat is goed dan kan je ook vertellen wat Tony heeft verteld.
Rebecca : Misschien word je schorsing wel opgeheven of verkord. 
Leentje : Och ik hoop het zo!!!! ik heb me zo slecht gedragen (fluisterend)

Britt ligt ondertussen heerlijk te slapen...

ondertussen bij hans, Leentje en Rebecca... 
Hans us het is je schoonzus.
Leentje : Ja maar Britt wist het niet en ik dacht dat zij schuld had aan de dood van mijn broer, maar ik had het helemaal mis en ik weet nu wat er echt is gebeurd.
Hans : We weten nu teminste een rede maar het hangt van Britt af of je geschorst blijfd.
Rebecca : Britt wil geen klacht meer indienen. 
hans knikt serieus....

hans : Tja, dan blijf je niet meer geschorst, he... maar...
Leentje : Baas... ik zweer het u... ik zal nog wel in Britts buurt komen, we zijn tenslotte familie, maar ik zal haar uiteraard niets meer doen, echt niet...

hans glimlacht....

hans : Nou, oke dan... ga dan maar weer terug aan het werk (glimlachend)

Die avond, 7 uur, is Britt nog moe, maar ze wil wel gaan oefenen met Rebecca... 
Rebecca laat Britt weer wat rislige oeffeningen doen en dat gaad ook goed.
Rebecca : Ik denk dat zwemmen nog wet te vermoeiënd zou zijn daarom wil ik morgen met je naar het park gaan en gaan wandelen en je vriendin kan ook mee.
Britt at is goed.
Rebecca an gaan we overmorgen zwemmen. 
Britt : Oke (glimlachend)

De volgende dag in het park, rijdt Rebecca Britt in een rolstoel naar daar (het park ligt op een kilometer van het ziekenhuis) en dan gaan ze, Samen met Tony, lekker wandelen... Britt heeft moeite om hen bij te houden, maar wil absoluut niet Rebecca en Tony roepen, omdat die zo leuk aan het kletsen zijn... 
Rebbecca heeft het door gekregen dat Britt het niet bij kan houden.
Rebecca : Britt, Je moet ons gewoon terug roeppen hoor wand ik ben hier voor jou en niet voor Tony.
Britt : Jullie waren zo gezellig aan het praten.
Tony : Je mag gewoon mee praten hoor je kent me toch al zo goed.
Britt : Niet goed genoeg anders had ik je al veel eerder kunnen helpen. 
Tony : Begin niet, he!
Britt : grapje... (lachend)

Rebecca ziet dat Britt moe is...

Rebecca : Kom, we gaan terug...
Britt : Waarom?!
Rebecca : Omdat je moe bent, uiteraard...
Britt : Neen, dat ben ik NIET...
Tony : Britt, luister naar Rebecca...
Britt : Maar ik ben nog niet moe!
Rebecca : Britt! 
We moeten nog een stuk terug lopen en als we pas terug gaan wanneer jij uitgepud bent moeten we je dragen.
Britt : Oke dan gaan we terug.
Tony : Waarom moeten we je altijd maar overhalen?
Britt : Ben je daar nog steets niet achter dat ik zo koppig ben.
Tony : Ja alleen zoek ik nog steeds hoe ik het wad minder krijg.
Britt : Zoek dan nog maar even door mijn moeder weet het nog steeds niet. 
stem : Over je moeder gesproken!!!!!

Britt draait zich voorzichtig om en ziet haar moeder staan....

Britt : Mama!!!!!!

Ze wil naar haar moeder rennen, maar Rebecca houdt haar tegen... ze schudt waarschuwend haar hoofd....

Britt : Ik ren naar mijn ma, of je dat nu wilt of niet... (glimlachend)

ze rukt zich los uit Rebecca's armen en omhelst haar moeder... 
Moeder : Sorry dat ik nu pas kan komen maar ik hoorde het laad wand ik ben op vakantie geweest en toen ik terug kwam las ik een brief van Dorien.
Britt : Je bent er nu tog.
Moeder : Ik ben blij dat je niet boos op me bent.
Britt : Natuurlijk niet.
Moeder : Waar is Dorien eigelijk nu?
Britt : Ze logeerd bij Johan.
Moeder : En wie is dat?
Britt : Mijn vriend en de vader van een jongen uit haar klas. 
Moeder : (glimlachend) en wat weet ik nog meer niet
Tony : Een hele hoop bereid u zich maar vast voor
gezellig kletsend lopen ze terug naar het ziekenhuis. daar staat Britt een grote verrassing te wachten. 
Het hele team, Johan, Dorien, Simon, Sam, Vera en Leentje staan haar in een versierde kamer op te wachten 
Bruno : 
Bruno : Zo jullie laatste dag je ziekken huis.
Britt : O wat leuk dat jullie dit voor ons doen.
Tony : Ben ik helemaal mee eens.
Nadine : En daarom heb ik een cadeau 
Britt en Tony : WAT DAN?!
Nadine at zul je nog wel zien... morgen... op het commissariaat.... maar Britt mag nog niet werken, hoor!!!!!
Britt : Neen tuurlijk niet... eerst moet ik nog veel oefenen thuis.... en pas binnen een maand kan ik terug komen werken...
Tony : En ik mag volgende week alweer beginnen op me nieuwe job, sinds een paar maanden (glimlachend)
Britt : Maar wat is die Verassing nu?
Nadine at moetje maar zien, Britt... Tony, jij komt morgen tochook mee, he?
Tony : Uiteraard (glimlachend)

De volgende dag op het commissariaat... 
het teamlokaal is helemaal versierd en er hangt een bord "welkom terug."
Britt : O wat leuk maar ik kan tog nog niet werken.
Nadine : Ja maar jij kan ook niet thuis blijven en daarom mag je tijdelijk een bureau baan tot je weer kan werken.
Britt : Ja dat is een goed idee van jullie. 
Nadine : Raad eens van wie het idee komt? 
Britt : Een van mij 3 partners?
Johan : Alle 3
Britt it is echt leuk ik ben nog nooit zo blij geweest dta ik een bureau krijg het heeft me altijd zo erg geleken.
Tony : Ja maar thuis zitten dan voel je helemaal nutteloos als je zo aktief bent als jij. 
Britt at is waar (glimlachend)
Nadine : En je gaat elke dag een luchtje scheppen, begrepen? Om weer gewoon te worden trappen te doen hier op het commissariaat, want Rebecca heeft me gezegd dat je dat al lang niet meer gedaan hebt... en ook zal je zien dat niemand, ik herhaal NIEMAND zal zien dat je een kunstbeen hebt, want je hebt een broek aan en schoenen (glimlachend) 
Britt at been daar kan ik wel weer mee leven en het gaat al steeds beter.
Nadine aar ben ik blij om dat je het zo goed kan inzien. 
Britt : Ja wel een verschil met 2 weken geleden.
Sofie alijk moet ik moeite gaan doen om je bij te houden met PV's typen. (lachend)
Britt : Pas maar op als ik kan rennen. 
Rebecca at kan je ook al (glimlachend)
Britt : Nou, een heel klein beetje dan (glimlachend)
Rebecca : Ik kom je halen voor je dagelijkse oefeningen van 2 uur tot half 3 (glimlachend) 
Britt : Ik kan ook zelf naar het ziekenhuis komen wand lopen gaad nu al goed.
Rebecca at is eigelijk ook wel makkelijker.
Britt : En als het niet ga er zijn genoeg mensen en auto's hier die me kunnen brengen.
Dat is dan afgesproken ik hoop dat ze het hier dan wel met je eens zijn.
Nadine : Ze zijn hier allang blij dat ze minder PV's hoeven te typen.
Britt : Ik heb dalijk geen vingers meer over.
Nick : Een goede rede om snel beter te worden. 
Britt glimlacht verleidelijk naar hem en werpt hem een kushandje toe.... Nick straalt helemaal van dit gedrag van Britt...

Rebecca : Kom je mee Britt?

Aangekomen in het ziekenhuis... 
Gaan ze naar de fisio ruimte daar gaad Britt op de loopband oefenen en dat gaad al heel goed na 15 minuten op de loopband te zij geweest.
Rebecca : Zou je in het klimrek durven?
Britt : Maar niet te hoog.
Rebecca : Jij mag zelf weten hoe hoog. 
Britt klimt een tiental treden omhoog, maar klimt dan weer snel naar beneden en bibbert wanneer ze op de grond staat....

Rebecca : Wat scheelt er? 
Britt : Ik vond het eigelijk dood eng.
Rebecca : Je weet wat ik heb gezecht he.
Britt : Ja maar ik voel me dan zoon zeur.
Rebecca : Je bent geen zeur je bent eigewijs en je slooft je te veel uit en denkt niet aan je zelf maar alleen aan een ander.
Britt : Je hebt wel gelijk. Ik ben altijd voor een ander bezich. 
Rebecca aar moeten we je vanaf helpen...
Britt : Hoe wil je dat doen? 
Rebecca : Ik ga eens met iemand anders praten wand daar heb ik niet zo veel verstand van maar een ding weet ik wel endat het bij jou niet goed is.
Britt at weet ik ook. 
Rebecca : Kom je mee?

Britt knikt en Samen gaan ze naar een andere dokter... Rebecca legt snel alles uit....

arts : Dan heb ik de oplossing (glimlachend)
Rebecca : Vertel... (glimlachend)
arts : We gaan mevrouw Michiels allerlei oefeningen geven, waarbij we een limiet stellen, bijvoorbeeld : Jij gaat nu 20 treden hoog op het klimrek, dan draai je je om, zodat je met je rug naar het klimrek eropstaat, en dan spring je ervan af... ik weet zeker dat mevrouw Michiels dat niet durft, en dan moet Britt, ik mag toch Britt zeggen?

Britt knikt glimlachend...

arts : En dan moet Britt dus zeggen van : NEEN dat doe ik niet, vergeet het... maar de eerste keren gaat ze het nog wel doen, geloof me...
Rebecca : Vind je dat goed Britt?
Britt : Ja, dat is goed...

en de arts vertelt de eerste oefening... 
Britt moet nu vanaf de 10e tree van het wandrek op een valmat springen.
Britt klimt omhooh en alls ze op de 10e tree staat staad ze te twijfelen. Britt blijft nog even staan en dan. 
arts : Niet aan de anderen denken, maar aan jezelf!
Britt : Ik durf niet (fluisterend)
arts : SPRINGEN!!!!!
Rebecca : Britt, als je niet durft, je weet wat je moet zeggen...

Britt kijkt iedereen twijfelend aan en ze springt... ze barst meteen in huilen uit... 
Rebecca : He, je durfde al te zeggen dat je niet durfde en de volgende keer doe je het ook niet het komt echt wel goed.
Britt : Nee ik ben een bangerik.
Rebecca : Jij bang, laat me lagen na alles wat je op je werk hebt mee gemaakt ik zou van mijn stokje gaan als iemand een pistool heeft.
Britt : Ik ben anders ook bang hoor. 
Rebecca at weet ik wel... kom nu de volgende opdracht... 
Britt : Ik wil liever gewoon aan mijn oefeningen voor mijn been zo dat ik snel weer beter ben.
Rebecca : He nu denk je aan je zelf. 
maar de arts gaat nog een stapje verder...

arts : IK WIL dat je nu een kwartier gaat rennen op de loopband...
Britt : Maar....
arts : NU...
Rebecca : Pak je haar niet te hard aan?

de arts schud zijn hoofd...

arts : Zo moet ze het leren, geloof me, bij de derde opdracht haken ze meestal af en zeggen ze kortaf dat ze niet meer willen....dit gaat hier exact hetzelfde zijn (fluisterend en glimlachend)
Britt : Nou... oke dan...

Britt stapt op de loopband en loopt met veel moeite het kwartier uit... wanneer ze ervan afkomt is ze helemaal uitgeput... 
Britt : Ik wil nu naar huis.
Arts : Nog een opdracht.
Britt : Nee ik ga naar huis.
Arts : Nu eerst de opdracht.
Britt : Rebecca wil je me even naar huis brengen?
Rebecca : Natuurlijk en je doed het goed. 
Britt : Echt? Hoezo? 
Rebecca : Je dacht aan je zelf en ging zo als je wilde naar huis.
Britt : Ik kan het wel.
Rebecca : We moeten het er alleen uitslaan.
Britt : Ja dat is zo, heerlijk weer naar huis zelf weten wat je mag doen dat is het allerbeste. 

Rebecca : goed zo! kom dan rijd ik je naar huis...

thuis aangekomen wacht Britt een Verassing... 
Johan : Ik beb al voor je gekookt.
Britt : O dat is fijn zeg.
Johan : Ik dacht wel dat je moe zou zijn. 
Britt : Dat valt wel mee (glimlachend) 
Dorien : Wil je dalijk een spelletje met me spelen? 
Britt : Natuurlijk na het eten.
Dorien : Mag ik de tafel dekken?
Johan at mag. 
Britt zakt moe neer op de bank...
Johan : Zie je wel dat je moe bent? 
Britt : Oke, ik geef toe.
Johan : Rust maar lekker uit daar knap je van op.
Britt : Ik doe haast niets anders.
Johan : Je moet er weer in komen. 
Britt : Lieverd? Bedankt... dat je wilde koken voor me (glimlachend)
Johan at is graag gedaan... 
na het eten gaan ze met zijn alle een spelletje spelen en dan word het tijd voor Dorien om naar bed te gaan.

In de eerste week dat Britt thuis is gaad Britt 's ochtens werken en 's middags gaad ze naar het ziekkenhuis en het gaad steeds beter met Britt. 
Rebecca : goed zo Britt, je hebt een heel kwartier kunnen rondjes lopen! proficiat!

Britt straalt helemaal... maar dan is de tijd aangebroken voor een helse achtervolging, te voet, op de gladde weg op de Markt... Britt en Sofie zitten een crimineel achterna, die mensen berooft wanneer ze op de Markt zijn...

Britt heeft hem bijna te pakken (ze loopt voor Sofie) maar plots glijdt ze uit en komt ze op haar been terecht...

Sofie : Britt! gaat het?!
Britt : Neen, ga hem achterna, snel! (huilend) 
Sofie heeft hem al snel te pakken en gaad naar Britt toe.
Sofie : gaad het al?
Britt : Ja het gaad al maar ik denk dat ik wel even voor controle naar het ziekenhuis ga.
Sofie : Ik bel wel voor een combie en dan breng ik je mt de auto naar het ziekenhuis.
Britt : Ja dat is goed. 
wanneer Sofie een combi heeft gebeld...

Sofie : Kan je rechtstaan? 
Britt : Ja dat lukt wel.
Britt gaat staan.
Arrestand : Wat een aanstellers heb je bij de flikken.
Sofie : Effe dimmen ja. 
maar het is al te laat... Britt begint te huilen... 
gelukkig is de combie er ook al snel en word de arrestand mee genomen.
Sofie : Britt je bent echt geen aansteller heb je dat begrepen.
Britt : Nee, wad denken mensen dan van me.
Sofie at maakt helemaal niet uit als jij dat maar niet denkt en dan gaan ze jou gloven en dan vinden ze je ook geen aansteller.
Britt : Je bebt ook nog gelijk. Kom we gaan even naar het ziekenhuis.
Sofie : Zo wil ik je zien die sterke Britt. 

in de auto : 
Britt : Sofie?
Sofie : Ja, Britt?
Britt : Ik wil je iets vertellen... wat ik al jaren verborgen houdt...
Sofie : Wat dan? 
Britt : Iedereen denkt dat ik zo sterk ben maar niemand ziet me thuis als ik alleen ben, ik ben echt dan niet die sterke vrouw van de flikken maar een heel zielig vrouwtje die te veel heeft meegemaakt.
Sofie : Je hebt ook al heel veel mee gemaakt Britt. 
Britt : Ja, maar toch... ik had liever gehad dat het anders was geweest...
Sofie : Rustig maar, je hoeft niet te huilen... kom, ik help je naar Rebecca, we zijn er al (glimlachend)

Britt knikt dapper en veegt haar tranen weg...

aangekomen bij Rebecca vraagt die meteen waarom ze zo vroeg al naar het ziekenhuis komen... wanneer Sofie alles heeft uitgelegt wil Rebecca absoluut dat men naar Britt kijkt... 
Na het onderzoekje door de dokter.
Dokter : Het ziet er allemaal nog goed uit ik denk zelf dat het meer de schrik is geweest.
Britt : Ja maar ik weet het liever toch zeker.
Dokter : Ja, dit had ook kunnen gebeuren als uw been goed was maar u bend nu exstra voorzichtig en dat neemt niemand uw kwalijk. 
Britt : gelukkig (glimlachend)
Rebecca : Kom, we gaan oefenen op de loopband...
Britt : Maar, Rebecca! ik moet gaan werken!
Rebecca at doe je vanavond dan toch (vragend)?!
Britt : Maar...
Rebecca : Britt, het spijt me, maar ik wil gewoon zeker zijn dat je nog kan rennen en zo! anders is alles voor niets geweest, begrijp je me? 
Sofie : Ik bel wel even met Vanbruane.
Britt at is goed die vraagt zich anders toch af waar wij blijven.
Rebecca : ga je mee en dan komt Sofie het we zeggen. 
Britt knikt en volgt Rebecca naar de loopband, waar ze weer probeert te lopen, en het... 
Het gaat net zo goed als normaal.
Dan komt Sofie binnen.
Sofie : Ik heb Vanbruane gebeld en ze vind het goed en die gast is al verhoord.
Britt : Bedankt voor het bellen.
Sofie : Ze vond het niet erg wand ze had een speciale opdracht voor ons maar kreeg ons niet te pakken. We moeten om 8 uur op het commisariaat zijn.
Britt : Zo laad.
Sofie : Ja.
Britt : Ik hoop dat Johan op kan passen. 
Sofie : Hij zal wel oppassen (glimlachend)
Britt : Uhm, Sofie, weet je misschien waaruit die speciale opdracht bestaat? Want het is de avond voor kerstavond en morgen...
Dan krijgt Britt een brok in haar keel... Er glijdt een traan langs haar wang, maar Sofie en Rebecca doen net alsof ze het niet merken...
Sofie : Neen, ik weet het niet... (glimlachend)
Britt knikt kort en staart voor zich uit, terwijl ze verder rent...
Rebecca : Britt?
Britt : Hmm?
Rebecca : Wat gebeurt er morgenavond? 
Britt : Mark heeft mij op kerstavond tenhuuwlijk gevraagd. dat zou nu 13 jaar geleden zijn. 
Rebecca : Ik... het spijt me... 
Britt at kon jij niet weten.
Rebecca : Maar toch.
Britt : We gaan gewoon weer verder. 
Britt probeerd wel verder te gaan, maar aan alles merkt Rebecca dat ze het er heel moeilijk mee heeft...
Rebecca : Britt, gaat het echt nog wel...
Britt kijkt Rebecca aan, en aan de blik van Britt ziet Rebecca dat ze maar beter haar mond kan houden.. En verder kan gaan met de les.
Rebecca enk je dat je iets kunt versnellen?
Britt : Ik zal het proberen.
Rebecca : Je moet het zeker weten Britt. 
Britt : Ja ik kan het.
Rebecca : Je doed het niet voor mei maar voor je zelf.
Britt at weet ik en ik wil verder gaan. 
Rebecca oozetter.
Britt : Hoe lang wil je nog?
Rebeca : Begin eerst maar eens te versnellen, en dan kijken we wel, als je dat goed vind, tenminste...
Britt : Ik zeg het wel, anders.
Rebecca : En hij gaat nu een stapte hoger...

Na 5 minuten.
Britt : Oke, genoeg..
Rebecca : En dat heet aan jezelf denken..
Britt : Ik leer het wel.. 
Rebecca : We hebben nog 5 minuten. Wil je nog iets doen, of enkel een beetje bijkomen? 
Britt haalt haar schouders op...
Rebecca : Britt?
Britt : Mij maakt het niets uit, Rebecca...
Rebecca : Jawel, JIJ moet beslissen, niet ik...
Britt : Uitrusten dan maar...

Rebecca merkt dat Britt gaat ineenstorten... 
Rebecca : Britt, je gata nu zitten...
Britt haalt het bankje maar net...
Britt : Ik kan nie.... nie meer.
Rebecca : Je waat dat je dat gewoon kan zeggen... En je moet nie meer doen dan mogelijk...
Britt : Maar ik...
Rebecca : Jij, jij moet eens alleen maar aan jezelf denken.. 
Britt : Maar...
Rebecca : Britt, luister je wel naar wat ik zeg?!
Britt : Ja (fluisterend)
Rebecca : ga je dan nu alleen maar aan jezelf denken?
Britt : Ja (fluisterend)
Rebecca : goed zo, rustig maar... je mist hem, he?
Britt : Wie?
Rebecca : Je man, Mark...
Britt kijkt Rebecca twijfelend aan en begint haar hart uit te storten... 
wanneer Britt haar hard heeft uitgestord.
Rebecca : Zo dat is opgelucht.
Britt : Ja bedankt ikhad dit echt nodig.
Rebecca : Heb je eigelijk iemand bij wie je altijd terecht kan behalve Johan?
Britt : Tony, maar ik zie haar nu veel minder door dat we allebij een andere baan hebben. 
Rebecca : Heb je ooit al eens gedacht aan een psychiater?
Britt : Een psychiater? Waarvoor is dat goed? 
Rebecca : Dan kan iemand eens goed naar je luisteren en je helpen en je hoefd niet alles optekroppen.
Britt : Ik ben niet gek.
Rebecca at zeg ik toch niet dat is alleen een vooroor dat alleen gekkemensen naar de spychiater gaan. 
Britt : Neen, dat is geen vooroor...
Rebecca : Jawel, Britt, luister nou toch eens! als je wilt help ik je zoeken naar een goede psychiater?
Britt : Als dat jou gelukkig maakt, mij goed (mompelend)
Rebecca : Britt, wat scheelt er toch met je de laatste tijd?! je bent altijd zo kortaf... 
Britt : Het gaad alemaal prima en iedereen behandeld me als een kleuter.
Rebecca : Je gedraagt je de laatst tijd ook zo.
Britt : Ik ga.
Rebecca : Nee, je gaad eerst eens goed luisteren naar mij. 
Britt : Ik wil niet!
Rebecca : Britt, luisteren!

en Rebecca begint haar preek... 
Wanneer Rebbekka klaar is met zijn preek.
Britt : Maar ik ga niet.
Rebecca : Vertel dan waarom je niet wild gaan en niet om dat je niet gek bent wand dat is geen geldige rede. 
Britt : Maar helemaal goed gaat het nie met mij, maar naar een psych, mij nie gezien.
Rebecca : En nu eens redelijk...
Britt : IK GA NIE!!! Basta 
Rebecca : Je geeft nu een redelijk andwoord Britt ik ban dat kleutrgedoe helemaal zat van jou.
Britt an moet je me laten gaan.
Rebecca : Ik ga je nu helemaal als een kleuter behandelen en je mag niet naar huis ik wil eerst met Johan praten voor dat jij gaad of je moet nu met een goede rede komen. 
Britt : Rebecca... ik... ik durf het niet... niet te zeggen... (fluisterend)
Rebecca : Rustig maar, neem maar je tijd dat je nodig hebt, oke?

en Britt begint zachtjes huilend... 
Britt blijft nog even doorhuilen en dan begind ze te vertellen.

Britt : Ik heb al eens bij een spychater gelopen maar die gaf mij oVeral de schuld van en ik ging steeds dieper in de pud gelukkig heeft Mark me toen geholpen. 
Rebecca : En nu denk je, omdat Mark er niet meer is, en als de volgende psychiater je ook oVeral de schuld van gaat geven, dat je eraan onderdoor gaat...?
Britt : Hmm hmm... (huilend)
Rebecca : Rustig maar, als je wilt blijf ik bij je? Ann Vandermeulen is echt een hele goede psychiater, neem dat maar van mij aan... (glimlachend)
Britt : Nou... (ze kijkt Rebecca twijfelend aan) Oke dan... (fluisterend)

Aangekomen in Ann Vandermeulen's praktijk mogen ze meteen binnengaan... Britt is verlegen en dat merken Ann en Rebecca wel, want Britt zegt niet veel... 
Ann begind een gewoon gerprekje met Britt over Dorien en andere dingen die ze doed om Britt beter te leren kennen en haar wat veiliger te laten voelen. 
Ann : Heb je een vriend?
Britt : Ja, Johan.. hij is echt héél lief (glimlachend)
Ann : Ben je met hem getrouwd?
Britt : Neen... ik ben... ik ben weduwe...
Ann en Rebecca zien dat Britt het moeilijk krijgt... 
Ann : Vertel eens wat over Johan?
Britt begind te vertellen over hoe ze elkaar hebbeb leren kennen en dat ze eigelijk een beetje door hun kinderen aan elkaar zijn gekoppeld. 
Ann : Slimme kinderen (glimlachend)
Britt : Ja...
Ann : Zo... je bent weduwe? Hoe was je man? Van karakter bedoel ik...
Britt : Lief... 
Britt verteld nog over Mark en dan nemen ze afschijd.

Rebecca brengt Britt thuis en rijd nog even langs het commisariaat om met Nadine te gaan praten. 
Nadine : En?!
Rebecca : Ze voelde zich niet op haar gemak... 
Nadine : Wat is er eigelijk allemaal met Britt.
Rebecca : Te veel ik heb echt moeite moeten doen om haar bij de spychiater te krijgen. 
Nadine : Ze heeft het moeilijk de laaste tijd, ja... ik merk het wel... ze is doodop en als je haar iets vraagt mompelt ze altijd i.p.v. op een beleefde manier te antwoorden... ik zeg er niets van, maar...
Rebecca : Ja, ik weet wat u bedoelt... ook in het ziekenhuis is ze erg moe... ze doet voor niets meer moeite... 
Nadine : Het is toch niet goed dat ze zo moe is?
Rebecca : Het is niet niets wat er allemaal is gebeurd maar als ze zo doorgaad bij fisio kan ze het wel vergetrn.
Nadine : Kan ik iets voor je doen? 
Rebecca : Misschien eens met Britt praten? Naar u luistert ze misschien... 
Nadine at zal ik doen.
Rebecca : Is wat Britt vanacht moet doen eigelijk vermoeiënd?
Nadine : Nee, een opservatie en dan kunnen ze omstebeurte slapen en morgen zijn ze vrij.
Rebecca : Is dat niet erg lastich als er wat gebeurd?
Nadine : Ze mogen niets doen we willen alleen beweis. 
Nadine : Maar als u het beter vindt, dan zet ik Nick en Bruno op die zaak en kunnen Sofie en Britt nu naar huis en hebben ze morgen toch vrij?
Rebecca : Ja, dat lijkt me beter (glimlachend)
Nadine : Oke... Sofie, kom eens!!!!!
Sofie : Ja baas?
Nadine : Jij en Britt mogen nu naar huis, afin, Britt is al thuis, en jullie hebben morgen ook vrij, goed?
Sofie : En die observatie dan?!
Nadine aar zet ik Nick en Bruno op... Britt moet eens goed uitrusten, oke?
Sofie : Oke, bedankt baas... (glimlachend)

dan vertrekt ook Sofie naar huis...

Rebecca : Bedankt, Nadine... (glimlachend)
Nadine : graag gedaan... zorg jij er maar voor dat Britt terug alles kan doen (lachend)
Rebecca oor zorg ik zeker voor (glimlachend)... 
Rebecca gaar weer weg en Nadine belt Britt op dat ze savons niet hoeft te komen en dat zo de volgende dag vrij is. Britt vind het niet zo erg dan kan ze wat met Dorien gaan doen. 

die avond bij Britt thuis...

Dorien : He, moest je niet gaan werken, mama?
Britt : Neen, ik hoef niet meer... en morgen ben ik ook vrij... en dan is het zaterdag en kunnen we veel leuke dingen Samen doen (lachend)
Dorien : JOEPIE!!!!!!!!!!!
Britt : Wat wil je eten?
Dorien : Spaghettig!!!!!
Britt : Oke... (glimlachend)
Dorien : Zal ik al een spelletje klaarzetten?
Britt : Welk wil je spelen?
Dorien : Mens erger je niet!!!
Britt : Och dot, je weet dat ik altijd verlies... maar goed, ik zal wel nog maar eens verliezen, hahaha (lachend)
Dorien : Hihihi, ik zet alles klaar!!!!! 
het is di avond heel gezellig en Britt geniet er ook van maar ze gaad vroeg naar Bed dat vind Dorien niet zo leik wand die wilde opblijven dat mag wel eens als ze de volgende dag vrij is en Britt ook.

De volgende dag
Dorien maakt een ondbijdje voor haar en haar moeder klaar. 
Britt : Mm, wat is dat (slaperig) 
Dorien : Een gebakken ei.
Britt orien heel lief van je maar je weet dat je niet alleen aan het gastel mag komen.
Dorien : Sorry mamma maar ik wilde wat voor je maken en jij lag zo lekker te slapen.
Britt : Je bent echt een schat.
Dorien : Wat gaan we vandaag doen?
Britt : Verzin maar. 
Dorien : ZWEMMEN!!!!!!!
Britt : Uhm, liefje, ik...
Dorien : Sorry... dat kan je nog niet (fluisterend) 
Britt : Ik kan dat denk ik wel maar dan moet ik eerst met Rebecca bellen misschien kan ik dan wat oefeningen in het zwembad gaan doen.
Dorien : Wanneer ga je haar bellen.
Britt : Na het ontbeid.

na het ondbeid beld Britt Rebecca op en die vind het goed dat Britt gaat zwemmen en ze belooft dat ze om 12 uur naar het zwembad zal komen omdat het anders te vermoeiend word om of zo lang te blijven of dan ook nog fisio. 
Dorien : EN?
Britt : Om 12 uur gaan we zwemmen (glimlachend)
Dorien : JOEPIE!!!!!!! 

Om 12 uur zijn ze in het zwembad en Dorien gaat eerst Samen met Simon zwemmen en Britt gaat met Rebecca oefenen.
Om 12 : 40 gaad Rebecca weer weg en Britt zoekt de kinderen op en ze maken er nog een leike dag van. 
Om 2 uur gaan ze eindelijk uit het zwembad...

Britt : Wat vonden jullie ervan?!
Dorien en simon : SUPER!!!!!
Britt : Voor herhaling vatbaar?
Dorien en simon : ZEKER WETEN 
Dorien : Mam, mogen we vanavond pannenkoeken eten?
Britt an wil je ze zeker zelf bakken?
Dorien : Ja.
Britt at is goed. Simon kan je ook panenkoeken bakken?
Simon at mag niet van pappa.
Britt orien mag het ook alleen als ik er bij ben maar als je wild mogen jullie het met zijn 2e doen.
Dorien : Ja dat is leuk. 
simon : Oke... (glimlachend)

wanneer de pannenkoeken gemaakt zijn en ze zijn allemaal opgegeten gaat Britts telefoon... 
Britt : Ja Sofie.
Sofie : Kan je komen, er is een moord gepleg
Britt : Kom je me halen ik bel Johan of hij op de kinderen kan passen. 
maar plots zegt Nadine iets tegen Sofie...

Nadine : Doe je die zaak anders met Nick en Bruno? Ik wil dat Britt vandaag nog thuis blijft... (zachtjes)
Sofie : Oke (zachtjes) uhm, Britt?
Britt : Ja?
Sofie : Blijf maar thuis... ik doe de zaak wel met Nick en Bruno...
Britt : Maar...

maar Sofie heeft de telefoon al neergelegd... 
Britt belt Johan en als hij er is beld ze naar het commisariaat waar ze zijn en Britt rijd er heen.

Aan gekomen.
Nadine : Britt wat doe jij hier?
Britt : Ik help mee met het moordonderzoek waarom zou ik dat nu niet doen als ik dat altijd al doe kan het nu ook wel en het gaad hardstike goed met me. 
Nadine : Britt, linea recta naar huis!!!!!
Britt : Maar...

maar dan stort Britt in van vermoeidheid... 
Nadine : Britt gaat het?
Britt : Ik ben zo moe.
Nadine : Ik bel wel een anbulange.
Britt at is niet nodig.
Nadine : Ik bel liever voor niets.
Britt : Ik wil niet weer naar het ziekenhuis.
Nadine : Britt als je nou niet snel eens goed voor je zelf gaad zorgen word je nooit meer de oude.
Britt : Hoe bedoel je? 
Nadine : Ik bedoel dat jij NU naar het ziekenhuis gaat om je te laten onderzoeken! 
Britt : Ik ben vandaag wezen zwemmen daar ben ik gewoon moe van meer niet.
Nadine : Je bent de laatste tijd te vaak moe en als dat zo door gaat moet ik je een bureaubaan geven of je moet je laten onderzoeken en dan kunnen we je helpen maar ga niet zo door met alles ontkennen.
Britt : Ik wil geen bureaubaan!
Nadine : Dan ga je nu naar het ziekenhuis.
Britt : Oke ik ga naar het ziekenhuis. 

Aangekomen in het ziekenhuis wordt Britt meteen onderzocht... de uitslag... 
Britt is gezond maar moet meer aan haar conditie gaan werken als ze dat niet doed gaad haar lichaam achter uit. De dokter wil dat ze naast haar eige fisiolessen van Rebecca ook nog 's ochtens lessen krijgt van Leentje wand die is er in gespecilizeerd in het opbouwene van de conditie. 
Zo gezegd, zo gedaan... de eerste les van Leentje terug loopt abnormaal goed...

Leentje : Oke, eerst gaan we rustig 5 minuten lopen, en dan gaan we 1 minuut rusten en dan in het klimrek, oke voor jou?
Britt : Hmm...

Britt begint te lopen, maar na 2 minuten is ze al uitgeput... maar ze blijft doorlopen, omdat ze nog steeds een héél klein beetje bang is van Leentje... Leentje merkt wel dat Britt niet meer kan... 
Leentje : Britt stop maar we houden nu wel rust en dan gaan we nog een keer 2 minuten en dan weer uitrusten en dan naar het rek.
Britt : Bedankt.
Leentje : Je moet het echt zeggen als het niet gaat wand als ik je uitput heb je er ook niets aan we kunnen beter dan wat rustiger beginnen. 
Britt : Ja, maar ik...
Leentje : Ik ben Veranderd, Britt, echt waar (glimlachend)

Britt knikt kort en ploft moe neer op de bank... 
Leentje : We gaan het echt op voor jouw zo goed mogelijke manier doen en ja je zal in het begin erg moe zijn maar datt moet je er voor overhebben.
Britt : Ja dat wil ik ik wil beter worden.
Leentje : Ik ga ook met Rebecca praten en zo kunnen we een goed programma voor je Samen stellen.
Britt : Ik ben blij dat je me nu zo goed helpt.
Leentje : Ik had gelijk zo moeten beginnen maar ik was boor op je en dat had ik nooit mogen zijn. 
Britt : Rustig, je wist het niet van je broer... het is je al lang vergeven (glimlachend)
Leentje : gelukkig... zou je nu al in het klimrek durven?
Britt : Ja, dat durf ik (glimlachend)

Britt klimt moeiteloos in het rek, maar eenmaal bovengekomen... 
durft ze niet meer naar benede.
Leentje klimt omhoog en probeert Britt naar benede te krijgen en dat lukt. 
Britt : Sorry (huilend)
Leentje : Rustig, het is niets, echt niet (glimlachend)
Britt : Jawel... bij Rebecca kon ik het zonder moeite... (fluisterendhuilend) 
Leentje at komt omdat je de laatste keer bij mij niet zoon sukses was en ik moet jou vertrouwen weer terug winnen. Ik begrijp dat je het gewoon nog eng bij mij vindt.
Britt : gelukkig dat je me zo goed begrijpt. 
Leentje : Rustig maar, het is genoeg voor vandaag, goed (glimlachend)
Britt : Hmm...

dan komt Rebecca binnengelopen... 
Rebecca : Wat is er?
Leentje : Ik moet nog de vertrouwen van Britt terug winnen en daar had ik iets meer rekening mee moeten houden.
Rebecca : Zouden jullie vanmiddag ook Samen kunnen werken wand ik moet weg mijn broer licht in het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam en het gaat niet goed met hem.
Britt : Ik vind het goed als je gaad.
Leentje : Ik heb ook wel tijd voor Britt dus ga maar naar je broer en veel sterkte. 
Rebecca : Bedankt (glimlachend)

dan vertrekt Rebecca weer en Britt ploft glimlachend, maar een béétje moe neer op de bank... 
Leentje : Hoe laat moet jij altijd bij Rebecca oefenen?
Britt : Van 3 tot half 4.
Leentje : Zou je vandaag van 4 tot half 5 kunnen wand ik heb tot die tijd andere patienten.
Britt : Ja dat is goed.
Leentje an zie ik je om 4uur. 
Britt : Oke (glimlachend)

dan vertrekt Britt naar het commissariaat...

Nadine : En? Hoe ging het?
Britt : goed (glimlachendmoe)
Nadine : Britt, ga naar huis, je bent moe...

Britt kijkt Nadine twijfelend aan...

Britt : Je hebt gelijk... tot morgen (glimlachend) 
Britt gaat naar huis en daar gaat ze even slapen. wanneer Britt genoeg heeft geslapen doet ze nog wat dingen en dan gaat ze eten en om 1 uur gaat ze maar terug naar het commisariaat wand ze wil eigelijk wel werken.

Aangekomen op het commisariaat. 
Nadine : Dag Britt... goed geslapen? (glimlachend)
Britt : Ja héél goed (glimlachend)
Nadine : goed zo... Leentje heeft gebeld... als je wil kan je al om 2 uur tot half 3 gaan (glimlachend) 
Britt : Is dat niet lastg voor u?
Nadine : Nee ik heb geen zaken voor jou en er licht een stapel PV's op je bureau.
Britt : Ik heb het al begrepen ik zal Leentje bellen.
Nadine : Mooi je weet wel wat je kan doen ik ga zelf gezellig naar de overkant.
Britt : Ben ik blij dat ik PV's mag typen.
Nadine : Ik wist niet dat iemand het leuk vond om PV's te typen.
Britt : Altijd beter dan naar de beurgemeester. 

aangekomen bij Leentje...

Leentje : Hey Britt (vriendelijk glimlachend)
Britt : Hey (glimlachend)
Leentje : Nu gaan we iets helemaal nieuw doen...
Britt : En dat is? 
Leentje : Kom maar mee we gaan naar de fitnisruimte daar wil ik met je op een apparaat oefenen.
Britt : Welk apparaat? 
aangekomen in de fitnesruimte ziet Britt het apparaat staan... 
Britt : Wat is dat voor apparaat die heb ik nog nooit gezien.
Leentje at is een nieyw apparaat wat er voor is ontwoorpen mensen die aan het revalideren zijn wat te helpen mat hun conditie. 
Britt : Wat moet ik erop doen?
Leentje : Je moet er gewoon op gaan zitten, net als in een auto, en dan moet je eigenlijk fietsen... maar het is zoals een BMX, daar moet je heel hard en snel fietsen om vooruit te komen... hier ook...
Britt : Kan ik dat wel? (twijfelend)
Leentje : Wil je het proberen?
Britt : Oke...

en Britt probeert het, maar... 
Het lukt natuurlijk de eerste keer niet. 
Britt : Ik kan het niet.
Leentje : Britt je moet er in heleboel voor doen en de meeste hebben er echt wel 3 lessen voor nodig om het door te krijgen.
Britt oefend de hele les en aan het einde van de les krijgt ze al resultaad. 
Leentje : goed zo Britt echt waar (glimlachend)
Britt : Vind je?
Leentje : Ja jij dan niet? 
Britt : Het gaat wel.
Leentje it is al meer dan ik hed verwacht dit hat ik echt pas na 3 lessen verwacht.
Britt at meen je niet.
Leentje : Echt waar Britt. 
Britt : Ik ben zo moe, Leentje (fluisterend)
Leentje : Zal ik je thuisbrengen? 
Britt : Ik moet nog naar het commisariaat.
Leentje : Je moet wel rustich aan doen.
Britt : Ik moet PV's typen volgens Nadine breekt mijn bureau nog een keer.
Leentje dan breng ik je wel daar heen.
Britt at hoeft niet wand ik ben met de Auto. 
Leentje : Lieve Britt, denk je nou echt dat ik je in deze toestand laat rijden? Ik rijd je wel met jouw auto naar het commissariaat, goed?
Britt : Ja, goed (glimlachend) bedankt (fluisterend) 

Britt gaat op het commissariaat aan het bureau zitten en begint met werken.
Na een uur komt Nadine helemaal versleten binnen.
Britt : Zwaar?
Nadine : Het is de sport om wakker te blijven en hoe gaat het met jou?
Britt : Ik heb iets gedaan op een nieuw apparaat en ik was echt doodop maar het gaat eigelijk wel.
Nadine : Waar is Sofie?
Britt : Die moest weg voor een zaak. 
Nadine : goed... ga maar naar huis, Britt... je bent moe, dat zie ik (glimlachend) 
Britt : Ik wil nu wel eens gewoon een keertje doorwerken jullie betuttelen mij te veel.
Nadine : Oke dan maak je je werk af en dan ga je naar huis maar om 6 uur wil ik je hier echt niet meer zien.
Britt at is afgesproken. 

om half 7 is Britt echter nog steeds aan haar pv's bezig... 
Dan komt Nadine binnen die haar tas was vergeten.
Nadine : Britt, leer eens klokkijken.
Britt : Maar een half uur ik ben bijna klaar.
Nadine : Je gaad nu weg en ik zie je morgen wel en dan maak je het af.
Britt : Ik wil dit gewoon even afmaken.
Nadine : Nee Britt je gaat nu naar huis en als ik merk dat je over 5 minuten nog niet weg bent zwaat er wat voor je.
Britt : Ik ga wel.
Nadine loopt naar haar bureau en Britt stopt snel het dossier in haar tas en vertrekt. 
... maar Nadine heeft dit gemerkt...

Nadine : Britt! kom eens terug!
Britt : Ja baas?
Nadine : geef je tas hier...
Britt : Maar...
Nadine : Hier geven, Britt!
Britt geeft haar tas af en Nadine haalt het dossier eruit... 
Nadine : Wat is dit?
Britt : U moet uit mijn tas blijven.
Nadine : Jij moet je aan de regels houden.
Britt : Er heeft anders nooit iemand gezegd dat ik geen dossier mee mocht nemen.
Nadine : Britt! Je weet best wat ik bedoel.
Britt : U ook en hou op met me als een kleuter te behandelen.
Nadine : Britt, ik blijf jou zo behandelen als jij niet volwassenen gaat doen.
Britt : Ik doe volwassen. 
Nadine : Britt, je gaat nu regelrecht naar huis en je neemt geen dossier mee, begrepen? Anders verplicht ik je de hele week thuis te blijven, begrepen?!
Britt : Maar...
Nadine : geen gemaar Britt, BEGREPEN? 
Britt : Ja.
Britt loopt boos weg.
Nadine denkt "waarom kan Britt nooit eens aan haar zelf denken ze doet altijd alles tot ze er onderdoor aan gaat. 

Nadine loopt 5 minuten na Britt naar buiten, maar... op het einde van de gang, bovenaan de trappen ziet ze Britt op de grond bewusteloos liggen... 
Nadine : Britt wakkerwoorden.
Britt word niet wakker en Nadine beld meteen een ambulange. 

in de ambulance wordt Britt suf wakker...
Britt : Wat is er gebeurd? (suf) 
Nadine (die mee reed) : Je bent flouw gevallen.
Britt : Ik had gewoon naar u moeten luisteren.

In het ziekenhuis word Britt onderzocht en dan moet Nadine en Johan met de dokter gaan praten.
Dokter : Ik wil graag dit eerst met u bespreken om gelijk wat dingen te kunnen regelen wand mevrou Michiels die heeft het niet zo op het ziekenhuis.
Johan : Wat is er dan?
Dokter : We willen haar graag houden omdat het nogal vaak foud gaat de laatste tijd en dan kunnen we haar hier goed opserveren.
Johan aar zal ze niet blij mee zijn.
Dokter : Ja maar daarom wil ik graag weten of ze zo veel mogelijk dagelijkse dingen hier kan doen.
Nadine : Ik kom niet verder als PV's typen maar dat was net volgens mij niet zo erg meestal moet ze er niets van hebben maar nu was ze niet achter de computter weg te slaan. 
Johan : Ja, en thuis leest ze veel... en ze kookt ontzettend graag...
dokter at kunnen we wel regelen (glimlachend) hier is ook een ziekenhuisvleugel, dat ingericht is als een groot appartement waar veel mensen terug revalideren enzo... we gaan mevrouw Michiels daar een paar weken plaatsen... 
Nadine : Het lijkt me een goed idee alleen nu Britt nog.
Johan : Maar inprincipe mag ze toch alles doen wat ze normaal doed?
Dokter : In huis wel maar als ze weg gaad moeten er afspraken worden gemaakt aangezien ze wel een paar keer is flouwgevallen.
Johan an stem ik ook toe alleen dan Britt nog. 
Britt : Wat ik ook nog (slaperig)
Johan : He, lieverd...

Johan geeft haar een innige zoen en de dokter legt alles uit... Britt stemt, wonderbaarlijk, toe...

de volgende dag wordt ze daar dus geplaatst...

Daisy (mevrouw die daar ook in de instelling zit) : Hallo... u bent nieuw?
Britt : Ja (moe)
Daisy : Zal ik uw kamer tonen? Ik weet namelijk waar de nieuwen moeten gaan slapen (glimlachend)
Britt : graag... (vriendelijk)

Daisy toont Britts kamer en Britt richt alles een beetje mooi in... tot ze moe neervalt op de grond... 
Er komen gelijk mensen naar Britt toe en helpen Britt overeind en Britt word onderzocht of alles goed is en dat is gelukkig zo en dan moet Britt naar bed toe van een van de leidsters. Britt gaad dan ook naar bed wanneer Britt een uur heeft geslapen word Britt gewekt voor de fisioles van Leentje. 
Leentje : gaat het? je ziet er niet zo florissant uit, Britt...
Britt : Ik ben moe, Leentje (fluisterend)
Leentje : Anders slaan we deze les over, Britt? BRITT!

Britt is weer neergevallen in haar kussen, na het horen van de eerste 6 woorden van Leentje en is weer in slaap gevallen... Leentje streelt haar zachtjes over haar haren en gaat dan afspreken met de leiders dat ze Britt moeten wekken om 5 uur 's middags, voor haar les met Rebecca... na een tweetal uurtjes wordt Britt alweer wakker...

Britt : Ik heb honger (mompelend)

Britt loopt haar kamer uit, nadat ze zich aangekleed heeft en gaat naar de keuken...
kok : Ah, mevrouw Michiels, ik verwachtte u al... u heeft zeker honger?
Britt : Hoe kan u het raden (mompelend)
kok : Zet u maar rustig neer in de eetkamer daar, ik breng u zo uw eten, goed?
Britt : Bedankt... 
Britt gaat naar de eetzaal en na een paar minuten krijgt ze al eten. Na het eten weet Britt niet wat ze moet doen en gaat maar eens kennis maken met andere patiënten. 
Daisy : He, Britt! je hebt geslapen, zie ik (glimlachend)
Britt : Mja...
Daisy : Zal ik je voorstellen aan de andere patiënten hier? Afin, patiënten... dat zijn we eigenlijk niet (glimlachend)
Britt at is goed (zwakjes glimlachend)

Daisy stelt Britt voor aan Nele en Karolien...

Nele : Britt?
Britt : Ja? (zuchtend)
Nele : gaat het wel? je ziet er zo bleek uit... (twijfelend)
Britt : Jaja, het gaat...
stem : Britt?

Britt draait zich moe om en ziet dan Johan staan...

Nele (fluisterend tegen Karolien) : Wie is die mooie man?
Britt : Johan!

Britt omhelst Johan gelukkig... 
Johan : Hoe gaat het schat?
Britt : Niet zo goed ik ben heel erg moe en ik ben een paar keer gevallen.
Johan : Ik ben blij dat ze dan wel op je kunnen letten.
Britt : Ik ook maar zullen we naar mijn kamer gaan?
Johan : Ja dat is goed. 
Johan : En? Heb je al iemand leren kennen?
Britt : Ja, Daisy is zoo aardig voor me en Nele en Karolien ook (lachend)
Johan aar ben ik blij om (glimlachend)

Britt zet zich neer op Johan's schoot en zoent hem innig...

Britt : Ik ben zo moe (fluisterend) en ik moet vanavond naar de fisio met Leentje (fluisterend)
Johan : Heb je er dan geen zin in, lieverd? 
Britt : Ja wel maar het is zo vermoeiënd en ik ben al zo moe.
Johan : Britt ze doen het niet om je te pesten maar om je te helpen en ik weet wel zeker dat Leentje je niet te veel gaat belasten. 
Leentje : Inderdaad, dat doe ik niet (glimlachend)
Britt : Hallo (zachtjes)
Leentje : Rebecca is er ook bij, goed? En we doen de oefeningen hier op je kamer, als je dat wilt... zodat, als je uitgeput bent, je meteen kan slapen, goed?
Britt : Ja... (fluisterend) 
Britt gaat Samen met Rebecca en Leentje oefenen en Johan gaad naar huis en hij belooft om morgen terug te komen.

Na het oefenen gaad Britt meteen weer slapen en Rebecca, Leentje, de dokter en een begeleider gaan over Britt praten. 
Rebecca : Hoe gedraagt ze zich in de instelling?
begeleider : Redelijk... ze heeft veel geslapen vandaag, maar ik heb gezien dat ze al erg goed bevriend is geraakt met Daisy, Karolien en Nele...
Leentje at is goed... en hoevaak is ze flauwgevallen, dokter?
dokter : 2 keer... (ernstig)
begeleider at klopt, ze heeft het me verteld... nadat ze haar kamer heeft ingericht en nog een keer, maar dat ben ik vergeten...

Rebecca knikt vriendelijk...

Rebecca us ze valt al bewusteloos als ze zelfs al geen grote inspanning heeft moeten leveren...
dokter at komt omdat ze doodmoe is en helemaal uitgeput...
Leentje : Misschien is het een goed idee om haar... 
Leentje : Om haar eerst helemaal op rust laten te komen en dan helemaal op nieuw laten beginnen.
Dokter at lijkt me heel goed en wanneer ze weer is uitgerust moet ze voorlopig gewoon een middagdutje doen om haar dag beter te kunnen indelen.
Begeleider : Ja dat is goed en hoe had u de rust gewild?
Dokter : Laat haar maar morgen de hele dag slapen ik zal wel wat geven om haar slapende te houden morgen.
Begeleider at is goed kunnen we dan ook gelijk nu een rooster opstellen voor overmorgen?
Arts : Ja dat is goed.

Ze zijn even bezich maar dan hebben ze het toch voor elkaar.

7 : 30 opstaan, verzoriging en ontbijten.
8 : 30 fisio bij Leentje
9 : 00 werken
12 : 00 eten
13 : 00 slapen
15 : 00 fisio bij Rebecca
15 : 30 werken
17 : 30 eten.
22 : 00 slapen

na het eten kan Britt dan zelf invullen wat ze doed. 

plots wordt Britt suf wakker... 
Britt stapt uit bed en loopt naar de zaal waar ook andere mensen zitten.
Daisy : He waar was je?
Britt : Op mijn kamer ik heb geslapen.
Daisy : Ik zal wel vragen of ze nog wat eten hebben bewaard voor je?
Britt : Bedankt. 
samen met Daisy komt er nog een begeleider meegelopen met een bord eten voor Britt...

begeleider : Hier eet maar lekker op (glimlachend)
Britt : Bedankt (glimlachend)

Britt zet zich achter haar bord en begint te eten... tot ze draaierig wordt en... 
vald weer flauw maar ze komt meteen weer bij.
Een leidster (Lara) laat haar weer opstaan en weer op haar plaats zitten.
Lara : Britt zou je zo even bij mij op gesprek te komen.
Britt : Ja dat is goed.

Na het eten gaad Britt naar de leidsters toe.
Lara : Britt we hebben een gesprek met zijn alle een begeleidings gesprek gehad en we hebben besloten om je eerst tot rust te laten te komen en dan een vast programma te laten draaien.
Britt e hele dag op bed?
Lara : We houden je morgen slapend dus je mist een dag maar op die manier kan je lichaam helemaal tot rust komen.
Britt : En hoe is dat Programma?
Lara : 7 : 30 opstaan, verzoriging en ontbijten.
8 : 30 fisio bij Leentje 9 : 00 werken 12 : 00 eten 13 : 00 slapen 15 : 00 fisio bij Rebecca 15 : 30 werken 17 : 30 eten. 22 : 00 slapen. 
Britt : Oke... dat is goed... voor mij toch (glimlachend)
Lara : Oke... (glimlachend)
Britt : Ik ga een beetje lezen...
Lara oe dat, Britt (glimlachend)

Britt gaat weer weg, maar onderweg moet ze zich vastgrijpen om niet weer flauw te vallen... 
Britt loopt naar haar kamer en pakt een boek en gaat op bed ligen lezen.
om tienuur komt Lara haar vertellen dat ze moet slapen en Britt begint te protesteren maar Lara duld geen tegenspraak en Britt gaat dan toch maar slapen.

De volgende morgen word ze wakker en gaat Britt zich wassen maar ze trekt dan een andere piama aan en dan gaat ze ontbeiten.
Na het ontbeit komt de dokter haar medicijnen geven en Britt slaapt de hele dag en de volgende morgen word Britt om halfacht gewekt. 
Lara : Het is tijd om op te staan, Britt. hoe gaat het nou met je? 
Britt : Ik voel me goed.
Lara : Mooi zo over een uur moet je bij Leentje zijn.
Britt : Ja dat is goed ik heb het gevoel dat ik helemaal geen dag heb gemist.
Lara : Dat heb je tog echt wel.
Lara : Als je nou nog flauw valt weet ik echt nie wat we moeten doen... 
Britt : Waarom niet?
Lara : Omdat het niet normaal is dat je zo vaak flauwvald.
Britt aarom ben ik hier toch.
Lara : Ja om te revalideren maar ik ga nog eens met de dokter praten als het weer gebeurd.
Britt : Maar ik hoop niet dat het nodig is.
Lara : Ik ook. 
Britt : Maar ik heb honger...
Lara : Tja je hebt gisteren niet gegeten, he (glimlachend) 
Britt : Maar ik heb ook nog helemaal niet gedaan gidter.
Lara : Leuk grapje maar je lichaam verbrand toch dus je moet eten.
Britt : Ik wil niet.
Lara : Je gaat je nu doesen en aankleden en dan zie ik je in de zaal.

Britt gaat doesen en als ze klaar is gaat ze naar de zaal daar zit Daisy al op haar te wachten.
Daisy : Hoe gaat het?
Britt : goed.
Lara : Britt je moet minimaal 1 boterham eten.
Britt : Ik wil niet.
Lara at maakt niet uit en misschien kan Daisy je wel vertellen wat er gebeurd als je niet eet.
Britt : IK heb geen honger dus ik eet niet.
Daisy : Ik zal maar wel eten wand je mag niet weg voor je gegeten hebt.
Britt : Ik ben geen kleuter.
Daisy : Ze doen het voor jou bestwil en ik zou niet moeilijk gaan doen wand daar heb je helemaal niets aan ze worden alleen maar strenger. 
Britt : Maar ikheb geen honger, en ik...

maar dan krijgt ze een draaiing en Daisy kan haar nog net vastgrijpen voor ze op de grond valt...

Daisy : Rustig Britt, wakker worden...

Britt is meteen weer bij haar positieven...

Daisy : Kalm aan maar, ga maar hier op de stoel zitten...

Daisy helpt Britt op de stoel...

Daisy at gebeurt er als je niet eet, lieve Britt.
Britt : Ik heb zo'n honger... (zwakjesfluisterendhuilend) 
Daisy : Ik zal wel wat te eten voor je maken wat wil je?
Britt : Een boterham met kaas.
Daisy maakt een boterham met kaas voor Britt en Britt eet hem snel op. 
Daisy : Heb je nog honger?
Britt : Neen... dank je... (fluisterend)
Daisy : gaat het weer een beetje met je? 
Britt : Ja het gaat wel weer.
Daisy : gebeurd dat vaker?
Britt : Eigelijk maar pas.
ondertussen is het al bijna halfnegen en Leentje komt binnen om Britt te halen. Leentje praat nog eerst even met Lara en die verteld wat er is gebeurd en dan gaat Leentje naar Britt toe. 
Leentje : Wat heb ik gehoord? Wilde je niet eten, stoute meid? (lachend)
Britt : Héél grappig, hoor (mompelend)
Leentje : Sorry... ik kom je halen voor je fysio... gaat het gaan? 
Britt enk het van wel.
Leentje : Mooi dan gaan we er weer tegenaan.
Britt loopt met Leentje mee naar de fisio ruimte en daar gaan ze beginnen met 10 minuten lopen en dan 5 minuten rennen en dan weer lopen en daarna weer rennen tot dat het halfuur om is dan brenkt Leentje Britt weer terug.

Lara : Britt ik zal je zien waar je gaat werken.
Britt at is goed.
Lara brenkt Britt naar een soort kantoor waar meerdere mensen achter een bureau zitten te werken en wijst Britt een bureau. Dan komt Nadine binnen gewandeld met een stapel PV's.
Nadine : Kijk eens je lievelingswerk. (lachend)
Britt : Bedankt.
Nadine : graag gedaan, en je krijgt van iedereen de groeten.
Britt : Doe die maar terug en zeg maar dat ze best wel eens langs mogen komen.
Nadine : Dat word gedaan en er komt zowizo iederdag iemand PV's brengen en halen. 
Britt : Bedankt (glimlachend)

Nadine glimlacht vriendelijk en vertrekt dan weer...

Britt : Uhm, Lara?
Lara : Ja, Britt?
Britt : Zou ik... eens naar huis mogen gaan... naar de kinderen... en naar Johan?
Lara : Natuurlijk mag je dat (glimlachend) wil je liever nu al gaan en dan vandaag niet werken?
Britt : Als dat kan... (hoopvol)
Lara : Natuurlijk kan dat, Britt (glimlachend) 
Lara : Je moet dan wel eerst Johan bellen wand je mag niet alleen overstraat en je moet voor eenuur terug zijn en Johan moet je dan brengen en halen en je moet eten.
Britt : Oke ik bel wel even. 

Aan de telefoon : 

Johan : Met van Lancker...
Britt : Lieverd, met Britt hier... ik...
Johan : Wat scheelt er?! is alles in orde met je?! (paniekerig)
Britt : Natuurlijk...

ze hoort hoe Johan opgelucht adem haalt...

Britt : Maar ik wilde je wat vragen...

Britt legt alles uit en Johan stemt toe... 
Omdat het vandaag zaterdag is zijn Dorien en Simon ook thuis en ze komen Britt even halen.

Thuis aangekomen.
Dorien : Wanneer mag je weer naar huis mama?
Britt at weet ik niet maar het duurd nog zeker 2 weken.
Dorien : Zo lang nog.
Britt : Ja maar je kan altijd bij me op visite komen hoor. 
Dorien : Echt? Elke avond na school?
Britt : Natuurlijk (glimlachend) 
Britt : Nou eigelijk na het eten wand ik moet ook werken daar.
Dorien : Hoe?
Britt : Ik moet PV's typen je weet wel wat we vaak vergeten omdat het zo leuk is.
Dorien an ga ik mijn huiswerk al maken als ik uit scool kom en dan ga ik elke avond naar jou toe.
Britt at zal ik fijn vinden. 
Dorien : Ik ook (lachend)

Britt zet zich neer op de bank en Dorien kruipt in haar armen... 
Het gaat heel goed tot dat het 12 uur is en Britt moet eten.
Britt : Ik heb geen honger ik hoef niet.
Johan : Britt? Sla jij wel vaker tegenwoordig een maaltijd over?
Britt : Waarom?
Johan : Omdat ik te horen kreeg er op te letten dat je we at omdat je vanochtend niet wilde eten.
Britt : Word alles daar doorverteld?
Johan : Ik wil eerst andwoord. Sla ja wel eens vaker een maaltijd over? 
Britt : Neen, maar ik wil wel...
Johan : Britt, vind je jezelf misschien dik? Net zoals Tony dat vond?

Britt kijkt beschaamd naar de grond... 
Johan : Britt kijk me aan en geef andwoord.
Britt luisterd niet naar Johan.
Johan : Britt luister naar me en geef andwoord.
Britt kijkt weg en geeft geen andwoord.
Johan pakt nu haar hoofd zo dat ze hem wel moet kijken.
Johan : Nu andwoorden. 
Johan : Vind je jezelf dik, Britt?
Britt : J...a... (fluisterend) 
Johan : Je bent helemaal niet te dik en nu begrijp ik ook waarom het niet goed ging met revalideren.
Britt at ben ik wel.
Johan : Ik ga hier niet over in discussie en ik maak eten voor je klaar en dat ga je opeten en dan breng ik je weer naar het ziekenhuis.
Britt : Ik wil niet.
Johan is het zat.
Johan : Oke dan eet je niet maar dan gaan we nu naar het ziekenhuis.
En hij pakt de jas van Britt en geeft die aan haar en trekt zijn eigen jas aan.
Johan : Ja aan nu.
Britt doed nog niets en dan doet hij de jas zels maar bij Britt aan.
Simon en Dorien jullie moeten even een halfuurtje alleen blijven lukt dat?
Dorien : Ja dat lukt wel.

Dan pakt Johan Britt beet en sleept naar mee naar de auto.
Britt : Johan ik wil niet. (huilend)
Johan : Sorry Britt maar als jij niet weet hoe het hoort dan moeten we je helpen en dan word jou wil een stuk kleiner. 
Johan duwt Britt streng in de auto en zet het kinderslot op... dan rijdt hij haar naar het ziekenhuis... daar aangekomen legt hij gauw alles uit aan de dokters en begeleiders van Britt... die reageren vooral geschokt... ook Leentje en Rebecca worden op de hoogte gebracht... 
Lara : Oke dat is goed dat we er al in een vroeg stadium bij zijn en dat betekent dat we haar nu heel erg streng gaan begeleiden.
Johan : Ik hoop dat ze net zo sterk is als Tony die heeft zich er ook overheen gezet met hulp van het ziekenhuis.
Dokter : Ik begrijp nu ook waarom het niet goed ging als je al zwak bent en je eet dan niet ja dan hou je het niet lang vol. 

Lara : Kom, we gaan naar Britt...

ze gaan naar Britt toe, die in de eetzal zit en ze zien dat ze aan het eten is...

Johan : Is dat goed of slecht?
dokter : Slecht, want zometeen gaat ze naar het toilet lopen, zie je?

ze zien hoe Britt naar het toilet begint te lopen... 
Maar Lara loopt naar Britt toe en houd haar tegen.
Lara : Wat ga je doen.
Britt : Naar de wc.
Lara at gaat niet door.
Britt : Ik moet plassan.
Johan : Ja dat zij Tony ook en wat zij jij toen? Britt je wild toch niet dat het zo slecht met je gaat als toen met Tony? 
Britt : Maar ik moet naar het toilet!
Lara an gaat 1 van ons mee...

Britt kijkt haar vies aan...

Britt : IK MOET BRAKEN LAAT ME LOS!!!!!!!!!!!!!!!! 
Lara : Dat ga jij niet doen.
Ondertussen zit iedereen naar dit gebeuren te kijken.
Britt : Wel.
Lara : Britt kom maar met me mee jij gaat nu naar de opservatiekamer en als je het waagt om overtegeven. 
Britt : LAAT ME GODVERDOMME LOS ANDERS DOE IK HET HIER!!!!!!!!!!!!!!!!!
Lara : Lieve Britt, doe jezelf dit toch niet aan... je hebt nog zoveel te bieden hier... breek je lichaam toch niet af, lieve Britt...

Britt begint zachtjes te huilen...

Britt : Sorry... (fluisterendhuilend) 
Lara : Het geeft niet maar je met begrijpen dat we nu heel streng voor je gaan worden.
Britt : Ja dat begrijp ik.
Lara : Oke en dan ga je nu naar bed.
Britt : Oke.
Britt gaat naar haar kamer en daar gaat ze in bed ligen maar wat ze niet leuk vind is dat ze haar vastmaken om te voorkomen dat ze ergen overgaat geven waar het niet opvald. 
Omdat ze nie veel anders kan dan gewoon liggen gaat Britt maar proberen te slapen. En als Johan een half uur later bij haar kijkt slaapt ze ook al.
De volgende dag is Britt al vroeg wakker en voor het eerst in tijden heeft ze zelfs zin om iets te gaan eten. 
ze wil uit bed stappen, maar is nog steeds vastgemaakt... ze roept en er komt al gauw komt Lara aangelopen...

Lara : Wat is er? 
Britt : Ik wil uit mijn bed maar ik zit vast.
Lara : Ik zal je losmaken en dan mag je even wat voor jezelf gaan doen wand het is nog te vroeg voor het ontbeit.
Britt : Waarom hebben jullie me gister niet wakker gemaakt?
Lara : De mensen van de avonddienst vonden het wel belangrijk dat je sliep omdat je nogal veel energie hebt verspild en Rebecca was het er ook mee eens las ik in het rapport.
Britt : O, maar hoe laat is het?
Lara : 7 uur ik ben net begonnen met werken. Maar Britt we gaan ons vanaf nu aan het rooster houden.
Britt at is goed. 
Lara : Binnen anderhalf uur komt Leentje je halen, goed?
Britt : Ok... uhm, Lara... ik wil binnen een half uur... eigenlijk niet... eten... 
Lara : Britt over een uur moet je echt eten dus of je wild of niet maakt niets uit maar je gaad het doen wand je hebt gisteravond ook overgeslagen.
Britt : Maar ik wil niet eten.
Lara : Je hebt me net gehoord en ik ga weer verder met mijn werk en ik zal over een uur maar niet al te moeilijk doen heb je dat begrepen. 
Britt : Neen (mompelend)

een uur later komt Lara Britt halen...

Britt : Maar ik heb geen honger! (protesterend)

maar Lara sleurt haar onverbiddelijk mee naar de eetzaal en maakt haar stevig vast aan haar stoel en gaat haar eten halen... dan zet Lara zich naast Britt neer...

Lara : Opeten, nu (streng) 
Britt : Ik wil niet.
Lara : Jij hebt niets te willen. (streng)
Britt : Ik ga niet eten.
Lara at ga je wel al moet ik je voeren als een baby je zal eten. (streng)
Britt hout haar lippen stijf op elkaar geklemt.
Lara : Je gaat nu eten en als je het niet doed ga ik je voeren en ik zal je alvast vertellen dat ik je mond zo openkrijg alleen doed het bij jou pijn.
Britt kijkt heel boos naar Lara.
Lara : Miranda kom even helpen met eten geven.
Miranda : Ik kom.
Lara : Ik maak haar mond open en jij geeft haar een lepel pap.

Lara maakt de mond van Britt open en Miranda geeft haar een lepel pap. maar Britt spuugt het merteen weer uit.
Lara : Britt als je dit nog een keer doed krijg je strag en ik ben niet mild. 
Britt : Maar ik wil niet!!!!!!!!!!!!
Lara : Ophouden nu en eten!!!!!!!!!!!!!!!

Britt merkt dat Lara het meent, maar heeft nog steeds geen zin om te eten...

Britt : Ik heb geen honger (huilend)
Lara : Lieverd, als je nu niet eet, dan breek je alleen maar je lichaam meer en meer af... begrijp je me?

Britt reageert niet...

Lara : Nu ben ik het beu Britt...

Lara doet Britts mond open en Miranda duwt een lepel pap in haar mond en Lara duwt meteen Britts mond toe, maar Britt wil het maar niet doorslikken... 
Lara kouwd Britts mond stevig dicht.
Lara : Als je zo door gaad dan bel ik op of ze je willen opereren voor zondevoeding dan kan je het teminste niet tegenwerken als we het geven.
Karin : Lekker zoon slangetje door je neus daar ben je gezegend mee. 
Britt slikt meteen door...

Lara : goed zo, flinke meid... (glimlachend)

Britt wil meteen haar vinger in haar mond steken, maar Lara houdt haar handen stevig vast...

Lara : Neen, Britt, doe het niet... (zachtjes)
Britt : Neen, laat me los! ik wil het niet! nu ben ik dikker geworden, laat me los, ik moet braken!!!!!!! 
Lara : Britt Je word niet dikker en jij kan er minstend nog wel zo 5 kilo bij maar als je gewoon eet dan word je niet dik maar dan blijf je op gewicht omdat je de rest verbrand en nu eet je de rest van de pab op en dan ga je naar Leentje het er meteen weer afsporten.
Britt : Oke.
Lara laad de hand van Britt los maar blijft er wel bij zitten. Britt eet nu keurig het schaattje pap op.
Lara : goed zo en nu blijf je nog even zitten wand ik wil eerst met Leentje praten voor dat je met haar mee gaat. 
Britt knikt braafjes...

Lara gaat Leentje halen... maar ondertussen steekt Britt haar vinger in haar mond en braakt... 
Maar Miranda ziet het en trekt dierkt de vinger uit de mond van Britt.
Miranda at is niet zo slim van je nu moet je nog een bord pap eten en ik zal je vertellen je gaat niet eerder weg voor dat je de pap binnen hebt en houwd.
Britt kijkt nu erg boos naar Miranda.
Miranda : Ik ben blij dat blikken niet kunnen doden en je mag zo eigenwijs zijn als je wild maar je heb naar onst te luisteren. 
Britt : Ik heb geen honger meer (mompelend)
Miranda : Toch ga je eten, Britt en wel nu meteen (streng)

Miranda zet nog een bord pap voor Britts neus neer... maar die houdt haar lippen stijf op elkaar... en vertikt het om nog iets te eten...

Leentje : Wat scheelt er?
Miranda : Ze wilde weer overgeven... ik heb haar haar vinger in haar mond zien steken, daarom dat ze nou nog een bord pap moet eten...

Leentje en Lara schrikken hevig wanneer ze dit horen... 
Leentje : Britt ik ga niet eerder met je oefenen voor dat je je pap op hebt. (boos/streng)
Britt : Oke ik eet wel.
Britt eet de pap op en gaat met Leentje mee en Leentje let heet goed op Britt.

Gesprek met Lara en de Dokter.
Lara : Britt wilde vanochtend niet eten toen hebben we haar zo ver gekregen dat ze wel ging teren en toen heeft ze het weer uitgespuugt toen hebben we haar nog een hord gegeven en die heeft ze opgegeten onderdruk van Leentje een vaan haar fisioterapeuten. 
Dokter : Het gaat dus van kwaad naar erger met mevrouw Michiels?
Lara : Zo kan je het wel zeggen, ja... (serieus)

Ondertussen bij Leentje en Britt is Britt al snel moe en wil naar het toilet, maar Leentje houdt haar tegen... 

Britt : Ik moet plassen.
Leentje : Dan wacht je maar en weet je waarom je zo moe bent?
Britt : Nee.
Leentje : Omdat je lichaam teweinig energie heeft en je heb een hoop energie verspild door dat geruzie over dat eten vannochtend.
Britt : Naar ik moet plassen.
Leentje : Dan ga ik mee het wc in. 
Britt : Neen... dat wil ik niet...
Leentje : Het is dat of in je broek plassen, Britt...
Britt : Neen, laat maar... ik hoef niet... (verlegen)
Leentje : He... ik doe dit niet om je te pesten, Britt... ik wil je alleen maar helpen, begrijp je me?
Britt : Ja, ik weet het... (fluisterend)
Britt : Ik moet nou echt naar het toilet, Leentje... ik méén het... (smekend)
Leentje : Ik ga voor je hokje staan, goed? Maar als ik je hoor braken... (dreigend) 

Britt gaat naar de wc en plast inderdaad wanneer ze klaar is.
Leentje : goed Britt heb je overgegeven?
Britt : Nee, bijna.
Leentje : En waarom heb je het niet gedaan?
Britt : Omdat ik bang was. 
Leentje : goed zo, Britt, kom nou maar mee... je half uur om te oefenen is om... nou moet je gaan werken... oke?

Britt knikt braafjes... 
Leentje brengt haar meteen naar de kantoor ruimte en Britt gaat achter haar bureau zitten en begind aan die stapel op haar bureau te werken na een halfuur komt Vanbruane binnen (die niets van gister wist).
Britt : goedemorgen.
Nadine : goedemorgen, en is het gister gelukt?
Britt kijkt beschaamt naar de grond. 
Nadine : Britt? Wat is er?
Britt : Ik heb gisteren niet gewerkt Nadine... sorry... ik wilde naar huis gaan...
Nadine : Mocht je?
Britt : Ja... het was er héél gezellig... maar het zal niet meer gebeuren, echt niet, ik zweer het, baas...
Nadine : Brittje... je bent hier om uit te rusten en als je geen zin hebt om te werken hoeft het echt niet, oke? 
Britt kijkt even blij op en dan kijkt ze weer naar de grond.
Nadine : Wat is er Britt?
Britt : Ik ben zo stom.
Nadine : Hoezo? 
Britt : Ik wilde gisteren... hetzelfde doen.... als Tony... (fluisterend)
Nadine : Je bedoelt... overgeven en zo?
Britt knikt beschaamd.
Nadine : Maar Britt toch!
Britt : Maar zie je het dan niet...

Ze staat op...
Nadine : Wat moet ik zien, Britt?
Britt : DAT IK DIK BEN!!!!!! 
Nadine ik, jij dik? Ben je gek geworden je bent juist heel slank.
Britt : Nee ik ben dik.
Nadine : Met wie vergleken? Met een latje houd?
Britt kijkt weer naar de grond en blijft stil.
Nadine : Andwoord. 
Britt : Dat maakt nou niets uit... ik ben gewoon dik!

ze grijpt haar broodje dat op de tafel ligt, eet het snel op en rent dan naar het toilet... maar Nadine loopt achter haar aan, net als een paar begeleiders... Vanbruane is het eerste bij haar en grijpt haar vast en duwt haar tegen de muur en houdt haar handen vast....

Britt : NEEEEEN!!!!!!!!!!!! (huilend)
Lara : Britt, godverdomme!!!!!!

Lara neemt Britt van Nadine over en ze wordt geholpen door 2 andere begeleiders... ze sleuren Britt mee naar haar kamer, waar ze wordt vastgemaakt aan haar bed, maar Britt probeert zich wild los te rukken......... 
Lara : Als jij je eten niet binnen kan houden als je los bent dan moet je maar vast aan je bed blijven.

In het huis van Britt.
ding dong.
Dorien loopt naar de deur en doed open.
Dorien : Hooi Tony.
Tony : Hallo Dot.

Tony loopt naar binnen en ziet Britt niet.
Tony : Waar is Britt?
Dorien : In het ziekenhuis.
Tony : Hoezo?
Johan dat zal ik je uileggen. Dorien ga jij maar met Simon spelen.
Dorien gaat naar boven en Johan verteld het hele verhaal.

Tony : Hoe kan ze?
Johan : Ja dat vroegen wij ons ook af.
Tony : Ik ga haar op haar donder geven en nog erger dan dat zij het bij mij hebt gedaan zij heebt mij er doorheen geholpen maar nu help ik haar. 
Aangekomen in het ziekenhuis horen ze al waar Britt is... in haar kamer... ze schreeuwt heel het ziekenhuis bijeen...

Tony : Ik ga naar haar toe...

wanneer Tony aankomt in Britts kamer, ziet ze hoe Britt wild probeert los te komen... 
Tony : Britt Michiels nu stil. (streng)
Britt schrikt van Tony en word meteen stil.
Tony : Britt, je hebt me echt teleurgesteld ik had dit echt niet van jou verwacht je heb me zo goed geholpen om me van die ziekte af te helpen en nu ben je bezich je zelf kapot te maken ik heb echt heel boos op je.
Britt : Het spijd me. wil je me helpen?
Tony : Alleen als je je best gaat doen.
Britt at beloof ik echt.
Tony : Oke maar dan moet je vanaf nu gewoon eten en niet tegenwerken en zeker niet uitspugen.
Britt : Ik zal het proberen.
Tony : Nee je gaat het doen. 
Britt knikt verlegen, met opeengeperste lippen...

Tony : goed zo, rustig maar... ga je nu een broodje opeten? EN HET BINNENHOUDEN? 
Britt : Een kleintje dan?
Tony an eet je nu de helft en dalijk de andere.
Britt : Oke.
Britt eet het halve broodje op maar wil dan overgaan geven.
Britt : Tony! ik moet overgeven. 
Tony : Neen, liefje, je blijft hier liggen... goed?
Britt : Neen!!!!!!!!!! (huilend) 
Tony : Ik weet hoe erg het is maar je moet nu even doorzetten.
Britt : Ik kan het niet.
Tony : Je kan het wel en het is mij ook gelukt en ik wes er veel erger aan toe dan jij. 
Britt wil haar vinger in haar mond steken, maar... 
Tony geeft haar een klap in haar gezicht en pakt de handen van Britt.
Tony : Sorry Britt ik had je niet mogen slaan maar je moet nu echt ophouden met overheven.
Britt : ga weg ik wil je nooit meer zien.
Tony : Ik ga niet weg wand ik ga mijn beste vriendin helpen en jij bent me dalijk gewoon dankbaar en wild me dan ook zien. 
Britt begint weer wild om zich heen te draaien om toch maar los te komen... ze bijt in Tony's handen en steekt dan haar vinger weer in haar mond en... 
Geeft weer over. Tony gaat meteen iemand halen en komt terug met Lara.
Lara : Britt kalm nu meteen.(streng)
Maar dat heeft geen effelt.
Lara : Ik ga je pas losmaken als jij rustich bend en zo lang jij dat niet bent blijf je in dit vieze bed ligen. 
Britt wordt na een 5-tal minuten rustiger... Tony streelt haar geruststellend over haar haren en veegt Britts mond af...

Tony : Rustig maar, meid, rustig maar...
Britt : Tony... sorry... (fluisterend) 
Tony : Het geeft niet ik weet hoe het voeld maar je moet echt leren dat je je probleem niet op lost door ons het moeilijk te maken wand je maakt het je zelf alleen maar lastiger. 
Britt : Mag ik nu los? Alsjeblieft?
Tony : Ja, nu mag je los (glimlachend)

Lara maakt Britt los en verplicht haar om een douche te gaan nemen... ondertussen verschoont Lara de lakens op Britts bed... Tony blijft voor de badkamer staan, maar hoort dan het water lopen en gaat gerust zitten op een stoel... na een kwartier komt Britt de badkamer uitgelopen...

Britt : He... je stond niet voor de deur. (twijfelend)
Tony : Neen, ik vertrouwde je... (glimlachend)
Britt : Ik heb...
Tony : Heb je overgegeven, Britt?
Britt : Neen... ik heb het niet gedaan... (fluisterend) 
Tony : goed zo.
Lara : Het is 13 uur en je moet nu gaan slapen, maar eerst de andere helft van je broodje opeten.
Britt eet het broodje op en Lara maakt Britt weer vast aan haar bed maar dit keer ook haar polsen zo dat ze haar vinger niet in haar keel kan steken. 
Britt : He!
Lara : Enkel uit voorzorg, Britt... (strengafwezig)
Britt : Maar dat wil ik niet! 
Lara : Op beter worden na heb je niets te willen.
Britt begint te huilen maar Lara laat haar gewoon huilen en neemt Tony mee.

Tony : Ik kan haar toch niet zo achter laten.
Lara at moet je echt doen en het is hard maar het moet en als je bij haar blijft slaapt ze niet en dan blijft ze moe en haar lichaam heeft het al zwaar genieg. 
na een kwartiertje horen ze Britt niet meer huilen en slaapt ze rustig... na een 2-tal uurtjes gaat Lara nog eens kijken bij Britt en ziet dat ze wakker is geworden... 
Lara : Ik maak je los en dan eet je dit op en dan ga je naar Rebecca.
Britt eet rustig de koek op die Lara gegeven heert op en dan komt Rebecca binnen.
Britt : Op. (trots)
Lara : goed zo en nu mag je met Rebecca mee.
Rebecca : Mooi wij gaan lekker neer het park om te wandelen en daar wachten wat mensen op je. (glimlagent)
Britt orien en Johan?
Rebecca : Ja en Simon, Tony en Vera. 
Britt : Ik heb... eigenlijk... nog... een klein béétje... honger... (fluisterend) 
Rebecca : Wat wil je eten?
Britt : Een banaan.
Rebecca an gaan we die halen en dan eten we die in het park op dan kan je gelijk laten zien dat je het kan.
Britt at is goed. 
aangekomen in het park kijkt iedereen verbaast naar Britt, wanneer die aan haar banaan begint... 

Wanneer hij op is.
Britt : Helemaal op(trots)
Rebecca : En ze had er zelf om gevraagt.
Tony : Ik ben trots op je.
Britt : Ik ook op mezelf. 
Tony omhelst Britt stevig...

Britt : Ik wil overgeven,Tony (fluisterend) 
Tony : Nee Britt dat wil je niet en dat ga je ook niet doen. (streng)
Britt : Help me? (bangsmekent)
Tony : Oke geef je handen en ik hou ze vast en Iemans anders de ander en dan kan je niet je vinger in je keel stoppen.
Britt : Oke.
Tony en Johan houden allebij een hand vast en Dorien dei duuwt de wagen van Vera en dan gaan ze nog 20 minuten wandelen en dan weet terug naar het ziekenhuis en daar lopen ze maar een leiding (Kim) omdat Lara al naar huis is.

Rebecca : Britt heeft in het park een banaan gegeten en ze wilde wel overgeven maar heeft zelf om hulp gevraagt zo dat ze het niet kon doen en heeft het ook niet gedaan.
Kim at is goed. Ik heb met Lara afgesproken dat je nu gewoon gaat werken alleen word je wel aan je stoel vastgemaakt.
Britt : Beter dan aan mijn bed. 
kim : Kom je mee?
Britt : Ja, oke... (twijfelend)

kim gaat Britt voor naar de werkruimte en maakt haar dan vast aan haar stoel... Britt begint zachtjes te huilen... 
Kim : Britt wat is er?
Britt : Ik wil dit niet.
Kim : Wat precies?
Britt : Vastgebonden worden en niet heen kunnen gaan waar ik wil.
Kim aar zal je echt nog zeker een week mee moeten leven en dan gaan we kijken hoe het gaat en of je los mag maar we doen het echt voor jou en niet om je te pesten maar om je te helpen.
Britt at weet ik wel.
Kim : Wil je wat drinken?
Britt : Thee graag. 
kim : Komt eraan (glimlachend)

na een 10-tal minuten is kim alweer terug... met thee...

kim : Als er iets is, druk je maar op dit belletje hier, oke?
Britt : Oke... bedankt...

na een week... 
De Dokter, Rebecca, Leentje en wat begeleiders zitten bij elkaar om over Britt te praten.
Kim : Ik vind dat het goed gaat ze protesteerd niet meer met eten.
Lara : En ze geeft ook niet zo veel meer over dan in het begin het gebeurd wel eens maar niet zo erg.
Kim : Ik denk dat we haar na de warme maaltijd nog wel zeler een halfuur vast moeten houden maar voor de rest van de dag niet. 
Lara : Zullen we dat vanaf nu dan gaan proberen, en dat langzaam afbouwen, dan kunnen we er over , ik denk, drie dagen het weer eens over hebben.
Kim : Lijkt me goed. Mara ik denk ook dat het misschien wel zin heeft, om haar wat vaker bekende om zich heen te laten hebben.
Lara : Johan, haar vriend, en Tony, die oud-collega hebben zeer goede invloed op haar, het lijkt me een zeer goed idee.
Na nog een half uurtje besluiten ze te stoppen, en Britt te gaan vertellen over de uitkomst van dit gesprek... 
Britt is heel erg blij dat ze nu alleen na het avondeten vast moet en dat Johan en Tony wat vaker op vizite komen. Britt hoeft nu ook tussende middag een halfuur korter te slapen. 
Lara : Vanavond mag Johan al komen, als je dat wilt?
Britt : Ik ga hem direct bellen...
Lara : Is goed.
Britt gaat direct naar de telefoon en belt Johan.
Johan : Van Lancker.
Britt : Je mag komen vanavond...
Johan : Britt? Echt?
Britt : Ja, jij ne Tony mogen vaker komen...
Johan : Ik zorg dat ik er ben.. kan je me direct alles evrtellen..
Britt : Zie je vanavond...

Britt zat te wachten tot de avond, en ineens voelde ze twee koude handen in haar nek...
Johan : Hey..
Britt : Nu al?
Johan : Lara belde me, ik mocht nu al komen...
Britt : gelukkig... 
Britt : Ik hoef vanaf nu alleen na het avondeten even vast en ik hoef een halfuur minder te slapen tussende middag.
Johan at is goed nieuws.
Britt at vond ik ook 

Johan : Britt, Dorien vraagt..
Britt : Wanneer ik weer thuis kom?
Johan : Jah.
Britt : Ik hoop snel...
Johan : Jah, ik ook... (en geeft Britt een knipoog)
Britt : Zeker... Je maakt het me ook nie makkelijk he?
Johan : Misschien dat je nu nog harder je best gaat doen?
Britt : Alsof ik dat nog nie doe (beetje gepikeerd..) 
Johan at doe je ook maar ik hoop dat je zo snelmogelijk weet thuis komt.
Britt : Ik ook weet je hoe erg het is om nergens alleen te mogen zijn omdat ze bang zijn dat je gaat spugen.
Johan : Ik snap het wel maar je moet nog even volhouden en dan word je weer de aude. 
Britt e oude?
Johan : Tuurlijk..
Britt : Johan, wil je me even vastpakken?
Johan at hoe je nie te vragen.
Britt : Sorry...
Johan pakt Britt vast...
Britt geeft Johan een zoen in zijn nek.
Britt it heb ik nou echt gemist...
Johan : Britt, nog veen volhouden.
Britt : Ik weet het...
Johan wrijft Britt leifdevol over haar rug.. 
Lara : Het is tijd om te eten.
Johhan : Ik ga nu even naar huis en ik neem de kinderen dalijk mee is dat goed?
Britt : Ja dat is goed eet smakelijk.
Johan : Jij ook.

Britt staat op en gaat naar de zaal. 
Britt begint te eten, en het smaakt haar heel goed, want al snel heeft ze alles op...
Lara at ging goed Britt.. Nu moet je alleen even je halfuurtje doorkomen..
Lara maakt haar vast.
Britt : Maar dan komen Dorien en Johan, dus dat moet lukken.
Lara : Je lijkt er bijna zin in te hebben...
Britt : Je zou het bijna denken... Mara de gedachte van Johan en Dorien, das geweldig.
Lara : Je gaat echt vooruit. Het gaat goed...
Britt : gelukkig wel, jah... 

Na een halfuur maakt Lara Britt weer los en komt Johan met Dorien en Simon.
Britt rent op Johan af en omhelst hem dan geeft ze een dikke knuffel aan Dorien en Simon. 
Dorien : Mam, wanneer kom je weer thuis?
Britt : Snel, denk ik..
Lara, die net binnen kwam lopen : Heel snel, waarschijnlijk zaterdag al.
Britt : Zaterdag?
Lara aar ziet het wel naar uit, als het zo goed blijft gaan als nu..
Britt ara zal ik voor zorgen...
Lara : Maar er zit wel een maar aan..
Britt : En die is?
Lara : Je moet wel dagelijks hier komen, iets van een uurtje..
Britt : Is dat alles? 
Lara : Dat is alles en natuurlijk de fisiolessen.
Britt : Wanneer op de dag moet ik hier dan zijn?
Lara : Met het avondeten en nog even er na dat doen we voor de na controle.
Britt at moet wel lukken dan ben ik binnen een halve week thuis dat had ik niet verwacht. 
Lara : Je hebt het aan jezelf te danken...
Britt : Vooral aan Johan en Tony...
Lara : Tsjah...
Britt : Ik ben echt blij..
Lara : Maar ik ga weer..
Britt ank je...
Lara : Niets te danken, nogmaals...

Als Lara weg is...
Britt : Zaterdag al...
Johan : Echt super...
Dorien : Zaterdag, dat is al snel... 
Om halfnegen gaad Johan met de kinderen naar huis en Tony komt dan nog even langs.
Maar om tien uur moet Tony naar huis van de leiding.
Britt : Ik wil nog niet slapen.
Marina : Dan ga je nog even lezen. 
Britt : Heb je nog een boek voor me dan, ik heb deze al uit...
Marina : Fanatiek lezer?
Britt : Heel erg..
Marina : Wat voor boek zou je willen?
Britt : Iets romantisch.. Heb je nog wat?
Marina : Ik zal even voor je kijken.. 
Marina komt al snel terug met een boek.
Marina : Over een uur moet je wel echt gaan slapen.

Ander halfuur later licht Britt nog steeds te lezen er komt iemand van de nachtdienst.
Lineke : Mevrouw Michiels u moet echt gaan slapen hoor het is al half twaalf.
Britt : Zo laat al? 
Lineke : Tijd uit het oog verloren (glimlachend)
Britt : Tja...
Lineke : Dat is niets... slaapwel (glimlachend)

de volgende ochtend... 
Britt gaat naar de zaal om te ontbijten, ze heeft echt zin in eten en is heel vrolijk dat ze zaterdag al naar huis mag en ze doet extra haar best om zo goed mogelijk te eten
Na het eten krijgt ze niet eens de neiging om over te willen geven
Ook gaat het die middag heel goed met de fisiolessen wat Britt nog vrolijker maakt 
Rebecca : goed zo Britt (lachend)

de dokter, de begeleiders en Leentje en Rebecca merken dat Britt helemaal straalt 

nogmaals een bespreking : 

dokter : Ik heb een ideetje... we maken haar nou elke keer na een warme maaltijd voor een half uur vast aan haar stoel... misschien dat we dat nou niet meer moeten doen en kijken hoe ze reageert?
Rebecca : Ja, dat lijkt me een goed idee (glimlachend)

Zo gezegd gedaan... Na een warme maaltijd kijkt Britt verbaasd naar Lara, die haar bord komt halen...

Britt : Wordt ik niet meer vastgemaakt (verbaasd)
Lara : Neen... je hebt je zo goed gedragen (glimlachend)
Britt (denkt) : Misschien kan ik nou nog eens gaan overgeven... neen... Britt niet aan denken... niet doen.... het gaat net zo goed...
Lara : Aan wat denk je?
Britt : Ik wilde gaan overgeven... maar ik doe het liever niet... het gaat net zo goed... (eerlijkglimlachend)
Lara : Dat is héél goed Britt, dat je zo denkt... (glimlachend)
Britt : Echt? 
Lara : Ja echt.
Britt : Wil je me alsjeblieft vastmaken?
Lara : Nee we letten wel goed op je en als we zien dat het niet gaat dan maken we je vast maar eerder niet.
Britt : Oke. 
Lara gaat weer weg, en er razen verschillende gedachten door Britts hoofd...

Britt (denkt) : Ik moet overgeven... ik ben te dik... neen, het gaat goed, niet aan denken... ik moet NU overgeven............. neen, niet denken, Britt.... NU....NU.....doe het NU........

Britt staat beheerst op en loopt naar het toilet... Lara volgt haar voor alle zekerheid en ziet dat ze een toilethokje instapt...

Britt gaat over het toilet hangen en steekt haar vinger in haar mond, maar dan twijfelt ze... 
Britt haalt haar vinget uit haar mond en zakt in elkaar en begint te huilen.
Lara maakt het wc hokje open (met een sleuteltje) en pakt Britt beet.
Lara : Je wilde het doen he?
Britt : Ja maar ik kon het niet.
Lara at is toch goed dan kan je je zelf al tegen houden. 
Britt : Het was verschrikkelijk... een stem in mijn hoofd zei dat ik het MOEST doen (fluisterendhuilend)
Lara : Maar je hebt de stem kunnen tegenhouden... Britt, dat heb je fantastisch gedaan, Britt... (glimlachend)
Britt : Moet ik nou vast?
Lara : Neen, dat moet je niet (glimlachend) 
Britt : Maar dalijk gebeurd het weer?
Lara at kan maar je bent nu sterk genoeg geweest om je tegen te houden en daar gaat het om wand als ik je vastmaak kan je je zelf niet tegenhouden wand dan doe ik het.
Britt : Oke. 
Lara oe maar wat je wilt nou, oke?
Britt : Oke, bedankt (glimlachend)

Lara gaat weer werken en Britt gaat naar de zitkamer... 
Maar ze weet niet wat ze daar moet doen en loopt even naar haar kamer om het boek te pakken. 
Dan gaat ze weer naar de zitkamer en probeert een beetje te lezen... maar het lukt niet erg goed... 
Gelukkig komt Johan met de kinderen en Britt verteld trots aan Johan hoe goed het is gegaan en dan verteld ze ook wat er na het eten is gebeurd en Johan is ook erg trots op haar dat ze zichzelf heeft tegen gehouden. 
Britt : Nog 5 nachtjes slapen, lieverd... (glimlachend) 
Johan : Ik weet het...
Britt : Maar zoals het nu gaat, ik voel mij goed...
Johan : Maar...
Britt : Wat?
Johan : Ik had het gevoel dat er een maar aan zat te komen...
Britt at is misschien ook wel waar...
Johan : Het voorvalletje na het eten?
Britt knikt...
Johan : Maar je hebt het goed gedaan. Als je nu zorgt dat je die disipline bewaard...
Britt kijkt Johan aan..
Britt : Ik zal het proberen? 
Johan : Je gaat het gewoon doen.
Britt : Ik ga het ook doen ik ga alleen nog maar overgeven als ik ziek ben en niet om dat ik denk dat ik dik ben wand ik ben niet dik.
Johan : Wil je deze woorden heel goed gaan onthouden ik vind ze zo goed gezecht.
Britt at ga ik zeker doen. 
Johan : Weet je hoeveel je weegt?
Britt : Ja, ik heb me vanmorgen moeten laten wegen...
Johan : Nou... hoeveel weeg je dan?!
Britt : 57 kilogram (trots) 
Johan at mag best wel wat zwaarder.
Britt : Ja wacht even mijn been is lichter.
Johan an nog.
Britt : Je gaat me toch geen bolumia aan praten.
Johan : Ik hou mijn mond al. 
Britt : gelukkig.
Johan : Laten we hopen dat het nu die laatste paar dagen nog goed gaat.. Dan mag je snel terug.. andres zou zaterdag nog verplaatst kunnen worden...
Britt : Je legt zo wel veel druk op me, Johan.
Johan : Sorry...

Johan in zijn hoofd dan zijn we wel ff van het boulima gesprek af...

Britt : Johan, waar denk je aan?
Johan : Jou thuiskomst... 
Dorien : Mam ik wil met je kroelen.
Britt : Kom maar schatje.

Om halfnegen gaat Johan en de kinderen weer naar huis.

De volgende dag 

Britt : Ik heb honger (mompelend) 
Miranda : Je mag ontbeiten hoor.
Britt : Ik ga eerst even doeshen.
Miranda at is goed.
Wanneer Britt in de zaal komt gaat ze zitten en pakt 2 botehammen en doed er kaas op en eet ze op.
Miranda : Zo wil ik het zien Britt netjes. 
Britt ank je...
Miranda : Je doet het zelf hoor. En heb je zin om te werken vandaag?
Britt : Ik ga eerst denk ik dat boek uitlezen...
Miranda : Je moet maar kijken, probeer hier alvast wat meer je oude leventje op t e pikken, ik kan vragen of je ook wat meer werk kan krijgfen, zodat je er weer in rolt...
Britt : Ik geniet nog even van mijn rust, anders oet ik strax altijd pv's gaan doen, want daar heb ik nou helemaal geen izn in... 
Miranda at begrijp ik (glimlachend)

Britt glimlacht zwakjes terug...

Miranda : Maar ik moet je wel waarschuwen, hoor...
Britt : Voor wat dan? (verbaasd)
Miranda : Je hebt anorexia gehad, als iemand tegen je zegt dat je dik bent kan je héél gemakkelijk terugvallen, begrijp je wat ik bedoel? 
Britt : Ik ben bang dat ik dat maar al te goed begrijp...Ik voel nu al iets... EN dat voelt nie fijn...
Miranda : Wat zou je nu willen doen?
Britt : Huilend wegrennen...
Miranda enk je dat je het kan?
Britt : Ik hoop t...
Miranda : Hoop... Gewoon doorzetten..
Britt : Ik doe niets anders, de laatste tijd...
Miranda : Je doet het heel goed... 
Miranda ziet dat er een traan over Britts wang rolt...

Miranda : He, rustig maar... zaterdag mag je al naar huis (glimlachend) 
Britt : Ik ben zo bang dat het fout gaat.
Miranda : Iedereen wild je helpen en dat gaan ze ook zeker doen en je blijft hier voorlopig nog even komen eten. 
Britt : Oke (fluisterend)

Miranda loopt weg, maar Britt wil al naar het toilet lopen om over te geven, maar... 
Daar komt ze Daisy weer tegen.
Britt doet net of ze nodig moet plassen en dan. geeft ze over. Daisy hoort het en rent meteen naar Miranda.
Daisy : Britt geeft over.
Miranda : Shitt, wil jij Lara voor me waarschuwen ik ga naar Britt.
Daisy : Doe ik.

Miranda rend meteen naar Britt en Britt doed of er niets aan de hand is maar door dat Lara haar heel streng aankijt begint ze te huilen en verteld het. 
Britt : Sorry... ik wilde niet... ik moest het... het spijt me... (huilend)
Lara : Rustig, het kan niet ALTIJD goed gaan, lieverd... dit gaat nog vaker gebeuren... maar je moet je ertegen verzetten... heb je dat begrepen, liefje?
Britt : Ja... maar mag ik zaterdag wel naar huis?
Miranda : Natuurlijk (glimlachend)

Britt begint nog harder te huilen... 
Miranda : Britt Kom maar even mee.

Britt loopt met Miranda en Lara mee naar het kamertje van Lara.
Lara : Miranda gaat zo nog een boterham voor je maken en die eet je op en we gaan gewoon verder vandaag. 
Britt : Ik heb geen honger... (mompelend)
Lara : Brittje, je gaat toch niet terugvallen, he? 
Britt : Nee, ik heb gewoon geen honger.
Lara : Maar je moet toch eten en dat weet je.
Britt : Maar ik kan niet.
Lara : Britt. (streng)
Britt : Ik kan echt niet.
Lara : Ik dacht dat jij zaterdag naar huis wilde. 
Britt : Ja... maar ik heb net 2 boterhammen op...
Miranda : Lieverd, nog eentje kan er echt wel bij, oke?
Britt : Nou... (ze kijkt eventjes twijfelend) oke dan...

Miranda smeert Britt een boterham en Britt eet die rustig op... nadat ze haar boterham heeft opgegeten... 
Komt Leentje binnen.
Lara : Leentje kom eens.
Leente gaat naar Lara en Lara blijft naar Britt kijken.
Lara : Britt heeft net overgegeven dus ze mag bij jou niet naar de wc.
Leentje : Heeft ze al gegeten?
Lara : Ja met tegenzin. 
Leentje : Ze gaat toch niet terugvallen op haar anorexia, he? (paniekerig)
Lara : Wees gerust... ze had net al 2 boterhammen op, ik ben daar getuige van... het kan zijn, zoals Britt zelf zei, dat ze inderdaad geen honger meer had, maar met tegenzin heeft gegeten omdat ze moest... maar ze mag dus niet naar het toilet, goed? 
Leentje : Dat heb ik begrepen.
Lara : Dan mag je haar nu mee nemen.

Leentje loopt naar Britt.
Leentje : Kom je mee.
Britt : Ja ik kom.
Britt loopt met Leentje mee naar de fisioruimte. Leentje houwd haar mond over wat Lara net vertelde omdat ze wil dat Britt het zelf doed en weet dat Britt er gek van word dat ze te weinig privicie heeft. 
Britt : Ik moet naar het toilet, Leentje... 
Leentje : Britt, je begrijpt toch wel dat dat niet doorgaat.
Britt : Waarom?
Leentje : Je hebt net gegeten.
Britt : Maar het gaat toch goed.
Leentje : Britt!
Britt : Oke, maar nu moet ik echt plassen.
Leentje : Maar dan ga ik mee de wc in.
Britt : Dat wil ik niet.
Leentje : Dan helemaal niet. 
Britt : Tot voor mijn deur, please, Leentje (smekend)
Leentje : Neen, ik ga het toilet mee binnen, Britt... (streng)
Britt : Leentje?
Leentje : Ja, Britt?
Britt : Het is zo moeilijk, Leentje... (fluisterend) 
Leentje : Ja, maar daarom ga ik ook mee om je te helpen.
Britt : Maar ik wil dat niet.
Leentje : Dan ga je niet plassen. 
Britt : Neen... ik hoef ook niet...

dan gaan ze verder met de lessen... na een half uurtje brengt Leentje Britt weer naar de eetzaal en moet ze haar soep opeten... 
Britt eet het rustig op en hoeft dit keer niet over te geven
Leentje die nog bij Britt zit : Is het lekker Britt
Britt : Ja hoor
Leentje : gelukkig
Britt : Mogen Johan en Dorien vandaag ook weer komen?
Leentje : Als je dat graag wilt dan mag dat
Britt : Fijn, mag ik ze weer bellen?
Leentje : Ja eet eerst je soep maar op en dan mag je ze bellen 
Wanneer Britt haar soep op heeft beld Britt naar Johan maar ze krijgt van zijn sikateressen te horen dat die nog op het gerechtshof is. Britt gaat dan nog een tijdje lezen maar besluit dat ze toch aan het werk wild. 

Net als Lara binnen komt lopen..
Britt : Kan ik wat werk gaan doen?
Lara : Dat kan.. Komt er vanavond nog iemand?
Britt : Ik kon Johan nie bereiken, maar mag ik dat zo nog eens proberen?
Lara : Tuurlijk mag dat..

Britt gaat aan wat pv's werken, als ze ineens een paar koude handen in haar nek voelt.
Johan : Verrassing...
Britt : En een hele leuke..
Johan : Ben je klaar, of wat?
Britt : Hoezo?
Johan : Ik heb nog een verrassing voor je..
Britt : Nog een?
Johan : Wordt je al nieuwsgierig?
Britt : Vertel nou...
Johan : Je moet even meekomen..
Britt staat op, en loopt met Johan mee... 
ze gaan haar kamer binnen en daar... 
Daar staat het hele team op haar te wachten en Tony en de kinderen zijn ook gekomen. 
Britt : Och, hoe lief van jullie!!!!!!!!!!!!!!!! 
Tony : Ja we hebben gehoord dat het zo goed met je ging en nu willen we je ook wel zien.
Sofie : En ik mis je eigelijk wel.
Nick : Wij ook hoor. 
Britt : Nou...
Sofie : WAT?!
Britt : Zaterdag mag ik naar huis (glimlachend) 
Sofie : Dat is geweldig.
Britt at is dan wel op voorwaarde dat het goed blijft gaan en dat ik 2 keer per dag naar fisio ga en elke avond hier kom eten en nog even blijf. 
Sofie at was te verwachten, niet? (glimlachend) 
Britt : Ja dat is waar.
Ze maken het nog even gezelig op het kleine kamertje van Britt maar dan moeten ze toch weer naar huis omdat Britt moet eten en zij zelf ook en er wacht werk. 
Britt : Uhm, Lara?
Lara : Ja, Britt?
Britt : Ik heb niet zo'n... niet zo'n honger... niet dat ik helemaal niét wil eten... maar ik heb gewoon niet zo een honger en.... (uitleggend)
Lara : Britt, rustig... dat heeft iedereen wel eens, niet zoveel honger hebben (glimlachend) wat wil je eten?
Britt : Een appel?
Lara : Oke... (glimlachend) 
Lara geeft een grote appel aan Britt en Britt eet die helemaal op. Wanneer het tijd is om naar bed te gaan.
Britt : Lara mag ik dat middagdutje niet over slaan dat doe ik thuis denk ik toch niet.
Lara : Neem hem vandaag nog maar wel en ik zal wel met de dokter gaan praten of dat mag. 
Britt : Oke maar mag ik dan vanmiddag wel weer even werken?
Lara : Ja tuurlijk als je dat graag wilt
Britt : Ja
Lara : Ok ik zal ervoor zorgen dat er iets te doen is voor je
Britt : Lara.....?
Lara : Jaa Britt?
Britt : Bedankt voor... nou gewoon voor alles
Lara : Tis al goed ik doe het graag 

Lara beld naar Nadine of ze nog wat werk heef.
Nadine heeft het idee om Britt even mee te laten helpen met een opservatie dat is niet zo vermoeiënd maar iets anders dan PV's typen. 
Lara : Ik zal het haar zeggen. bedankt (glimlachend) 
Wanneer Lara Britt om kwatvoor drie gaat wakker maken.
Lara : Britt wakker worden.
Britt : Ik ben al wakker.
Lara : Na de fisio les word je opgehaal wand dan mag je mee helpen met een opservatie. 
Britt zit meteen rechtop...

Britt : WAT? 
Lara : Je mag zo gaan opserveren ik weet het niet presies maar je zal het zo wel horn als je word opgehaal.
Britt at is een stuk beter dan PV's typen.
Lara : Dacht ik ook. 
Lara : Hier, een lekker bord spaghetti (glimlachend)
Britt : Ik heb niet zo'n honger... ben te nerveus... kan ik niet wat anders krijgen, Lara? 
Lara : Nee je hebt net al te weinig gegeten en je moet zo naar fisio en opserveren dus je hebt wel wat nodig.
Britt : Oke. 
Lara : He, je protesteert niet (goedkeurenglimlachend) 
Britt : Ja ik kom er toch niet onderuit dus waarom zouw ik moeite doen voor iets wat toch niet kan.
Lara : Oke je hebt het in de gaten. 
Britt : Ik ga... uhm... naar het toilet... (twijfelend) 
Lara : Ok ga maar snel. beter voor het eten dan erna he?!
Britt : Ja inderdaad
Lara : Wel opschieten hoor, anders wordt je eten zo koud
Britt : Ja ik ben zo terug...... 

Britt gaat gauw naar het toilet en als ze terugkomt... 
Eet ze haar eten op en dan komt Rebecca er al weer aan.

Britt gaat met Rebecca weer hard aan de slag en het halfuur is zo om en dan staat Sofie al op Britt te wachten als ze in haar kamer komt. 
Sofie : Verassing (glimlachend) 
Britt : Leuk dat je er bent.
Sofie : Ik vind het anders ook beter om met jou Samen te werken.
Britt : Oke vertel maar wat voor zaak het is bijkletsen doen we zo wel. 
Sofie legt alles uit... 

Na de uitleg van Sofie gaat Britt mee en ze beginnen te opserveren.

Sofie : En hoe gaat het nu?
Britt het gaad wel goed ik hoef bijna niet meer over te geven. 
Sofie : Wat goed zeg en je mag echt zaterdag naar huis?
Britt : Ja, ik ben er zo blij mee
Sofie an gaan we een heel groot feest geven met heel veel lekkere hapjes
Britt haar gezicht betrekt een beetje
Sofie : Sorry, dat laatste had ik nie moeten zeggen
Britt : Het geeft nie maar ik denk dat we met een feest beter nog even kunnen wachten tot ik echt helemaal beter ben
Sofie : Ja je hebt gelijk, maar ik ben ook zo blij voor je dat je naar huis mag
Britt at snap ik ook wel
Sofie : Ok dan wachten we er nog even mee goed?
Britt : graag 
De opsevatie heeft niet zo veel opgeleverd tegen de tijd dat ze afgelost worden en Sofie Britt naar het ziekkenhuis brengt. 
Sofie : En hoe belief het?
Britt : Beter dan die pv's...
Sofie : Mag je weer snel komen?
Britt : Ik hoop ‘t die pv's heb ik nu wel gezien, maar eerst maar eens helemaal fit zijn..
Sofie : Zo heb ik je lang nie gehoord..
Britt : Als ik het zelf nie doe...
Sofie : Andere kunnen je hier nie helpen Britt...Je moet verder, op eigen kracht.
Britt : Dat ben ik aan het doen...
Sofie : En dat gaat goed... 

Dan gin ze in de eetzaal.
Lara : Britt je bent netjjes op tijd voor het eten.
Britt : Ik heb ook een enorme honger.
Lara : Dat is mooi. 
Britt krijgt een lekker bord spaghetti voor haar neus... ze eet met smaak alles op... ook Sofie mag daar blijven eten... Britt is zelfs eerder klaar dan Sofie 
Lara : Britt, wil je nog iets?
Britt : geen toetje, maar nog een bord...
Lara : Britt, wat zei je?
Sofie : Britt, heb je echt zo'n honger?
Britt : Ja, is dat erg?
Lara : Absoluut nie, er komt nog een bord aan...
Britt : Vind je het nie lekker Sofie?
Sofie : Heerlijk, hoezo?
Britt : Je eet zo langzaam.. 
Sofie : Ach... heb niet zo'n honger (glimlachend)
Britt : Ik wel (lachend)
Sofie : Maar ik ga naar huis, goed? Morgen kom ik weer langs, als je dat wilt?
Britt : Dan is het vrijdag... (glimlachend)

Sofie gaat weer weg... Britt eet rustig haar 2de bord op...

Lara : goed zo Britt... (glimlachend)
Britt : Ja, maar nou zit ik echt wel vol, hoor (lachend) 
Lara : Haha nou dat verbaasd me niks je hebt ook zo veel gegeten
Britt : Ja ik had echt honger
Lara : Nou dat is een goed teken
Britt : Echt?
Lara : Ja tuurlijk alles beter dan niks eten toch?
Maar kort na het eten wordt Britt erg misselijk
Britt : Mag ik even naar het toilet?
Lara : Ja tuurlijk ik heb er vertrouwen in dat je om te plassen gaat en je eten binnenhoudt
Door die opmerking voelt Britt zich wel wat schuldig maar eenmaal op het toilet kan ze haar eten nie meer binnenhouden en ze steekt weer haar vinger in haar keel......... 
... en geeft over...

Britt : NEEN!!!!!!!!!!

ze zakt huilend neer op de grond... 
Wanneer Britt wel erg lang weg blijft gaat Lara naar Britt en vind haar huilend bij de wc waar de braaksel nog licht. 
Lara : Britt....
Britt : Sorry...
Lara : Hoezo dat?
Britt : Dat weet je best...
Lara : Maar hoe kan dit, waarom?
Britt : Te veel??
Lara : Dat weet alleen jij...
Britt : Ik weet nie waarom?
Lara : Britt, kan maar even mee, dan praten we wel even op je kamer...
Britt : Dat lijkt me een goed idee.. 

wanneer ze op haar kamer zijn... 
Lara : Heb je echt geen idee Britt?
Britt : Ik denk dat ik gewoon te veel heb gegeten, heb de laatste tijd nie veel gegeten, en nu heel erg veel...
Lara at zou kunnen...
Britt : Anders wete ik het ook nie...
Lara : Maar denk je dat het goed gaat?
Britt : Je bedoelt als ik weer thuis ben...
Lara : Ja, maar als je merkt dat het terug komt...
Britt : Maar eerst eet ik hier toch...
Lara : Maar we hebben geen full-time controle meer...
Britt an kom ik terug, beloofd. 
Lara : Britt laten we even de dag bekijken wandt het is niet zo goed gegaan. Vanochtend heb je overgegeven en nu net. Vanmiddag had je geen honger. 
Britt : Het is inderdaad niet goed gaan.
Lara : Ik ga zo met de dokter praten maar ik denk dat er geen sprake van is dat je morgen nog naar huis mag. 
Britt : Alsjeblieft Lara, niets zeggen, ik wil naar huis (fluisterend)
Lara : Wil je dat ik lieg, Britt? 
Britt begint te huilen.
Britt : Nee.
Lara : Zal ik Johan voor je bellen dat het niet meer doorgaat?
Britt : Ik vertel het hem zo wel.
Lara : Oke dat is goed en nu ga je een boterham eten. 
Britt knikt zachtjes... Lara merkt dat ze echt naar huis wil, en niets liever wil dan dat... 
Lara gaat weg en op de gang komt ze Johan tegen.
Lara : Johan kan ik dadelijk met je praten en doe ook maar niet te vrolijk tegen Britt.
Johan : Waarom?
Lara : Britt moet je wat vertellen.

Lara loopt meteen weer door naar dokter Samen komen ze tot het besluit dat Britt nog wel even in het ziekehuis moet blijven maar dan mag ze wel werken op het commissariaat als ze daar goed op haar letten en 's avons mag ze wel naar huis. 
ondertussen bij Britt en Johan... 
Johan : Wat is er aan de hand Britt Lara deet net zo raar toen ik hier heen kwam en ze zij dat je me wat moest vertellen maar ik ben hier al een halfuur maar je hebt nog niets gezecht. 
Britt : Maar ik wil het je ook nie vertelen..
Johan : Maar Britt, wat is er dan. Wat kan je me nie vertellen...
Britt : Vandaag... vandaag...
Johan : Wat was er vandaag?
Britt : Ik heb het verpest...
Johan : Hoe bedoel je?
Britt begint te huilen..
Johan komt naast haar zitten, en begint haar te troosten.
Johan : Wat heb je verpest?
Britt : Ik mag nie naar huis..
Johan : Wat is er dan gebeurd? 
Britt : Ik heb vandaag twee keer over gegeven en ik had ook geen honger.
Johan : We gaan er gewoon tegen aan en misschien is het maar beter ook als je hier blijft.
Britt : Maar ik wil naar huis.
Lara an moet ik je wat vertellen.
Britt : Vertel.
Lara : Je mag op de tijden dat je moet werken ga je gewoon werken en 's avons mag je naar huis maar dan moet je om tien uur weer terug zijn en dat kan dan vanaf morgen. 
Britt : Maar ik wil thuis slapen... met Johan en de kinderen... en ik wil thuis ontwaken en niet steeds dat saaie, witte plafond, maar dat mooie blauw bij mij thuis en... en... (fluisterend)
Johan : Ze heeft helemaal geen blauw plafond, maar geel... (twijfelend)
Lara : Hemeltje, ze is aan het ijlen!!! haal snel haar dokter, Johan! (paniekerig) 
Johan rent de kamer uit, ne komt binnen nekel minuten terug met een dokter.
Dokter : Wat is er aan de hand?
Lara : Volgens mij begint ze te ijlen.
Dokter : Hoe lang al?
Lara : Weet ik nie precies. Sorry..
Dokter : We gaan even naar een onderzoekskamer, want hier hebben we te veel bekijks..
Lara : Sorry Johan, je mag nie mee..
Johan : Ik wacht hier, en laat haar snel terug komen, alsjeblieft...
Lara : We doen ons best... 

Na een half uur te wachten wordt hij het beu, maar al na nog 5 minuten komt Britts dokter binnengelopen...

Johan : EN?! (ongeduldig) 
Dokter : ga even zitten.
Johan : Vertel gewoon wat er is. 
Dokter : Ik zal het u vertellen maar ik wil dat u eerst rustich gaat zitten. 
Johan gaat zéér rustig zitten...

Johan : Wat is er nou dokter?

en de dokter begint te vertellen... 
Dokter : Mevrouw Michiels mankeerd niets.
Johan : gelukkig...
Dokter : Ik denk alleen dat ze wel maar een psychiater moet, want ze heeft zoveel meegemaakt, dat heeft haar geest er nie gezonden op geaakt, en al helmaal nie jonger...
Johan at moet lukken, denk ik. Maar is er nie toch nog en kans dat ze als verrassing morgen naar huis mag?
Lara : Jij bent wel een doorzetter 
Johan : Ja ik wil haar graag thuis.
Lara : Het kan alleen op de manier als ik het net heb verteld alleen moeten we ook de spychiater er nog bij voegen.
Johan : Weet Britt het al?
Lara : Ja, zewelde even alleen blijven maar we hebben wel iemand die op haar let. 
Johan : goed... dan moet het maar...
Lara : Oke... dan gaan we naar Britt (glimlachend) 

Bij Britt in de kamer......
Johan : Zal ik het haar vertellen of jij
Lara oe jij het maar
Johan : Ok 
Johan zet zich naast Britt neer die hem verslagen aankijkt... 
Britt : Johan wat is er?
Johan : Britt ik ga iets vertellen, maar je moet beloven dat je nie boos wordt
Britt : Waarom? Waar gaat het over?
Johan : Beloof het Britt
Britt : Oke oke ik beloof het, vertel het me nu
Johan : Britt je hebt al veel mee gemaakr en zeker de laatste tijd daarom is het belangrijk dat je weer met een spychater gaat praten.
Britt : Maar ik wil niet en dat heb ik toen ook al tegen Rebecca gezecht en ik bentoen niet meer terug gegaan ik heb er gewoon geen zin in.
Johan : Maar je kan zo niet verder Britt je hebt hulp nodig. Als we nou ook nog een afspraak met de spychiater maken en zo alles aan passen kan je gewoon werken met dan een lange pauze en 's avons bij ons zijn en dan ben je al veel minder hier. 
Britt : Moet het echt?
Johan : Ja, kom op nou, dan zijn wel al veel meer Samen en je bent minder hier.
Britt : Ehh als het goed gaat, dan hoef ik niet meer.
Johan kijkt Lara aan.
Lara : Nee
Britt : Oke dan! 
Lara : Wil je je vorige spychiater of een andere?
Britt : Een andere.
Lara : Oke ik ga voor je kijken en een afspraak maken.
Britt : 
Britt : Bedankt, Lara... (fluisterend)
Lara : graag gedaan (glimlachend)

Lara gaat meteen een afspraak maken met Kimberly Stroobants, die belooft meteen te komen...

Wanneer ze is aangekomen... 
Lara : Britt dit is Kimberly Stroobants. Kimberly dit is Britt Michiels.
Kimberly : Zou ik even alleen met Britt mogen zijn?
Lara : Ik hoor het wel als jullie klaar zijn.
Johan : Ik ga naar Dorien en Simon ik kom morgen weer. 
Britt : Johan, blijf hier, alsjeblieft... (fluisterend)
Johan : Ik moet gaan lieverd, en Kimberly wil met je alleen zijn, goed? Morgen kom ik, beloofd (glimlachend)

ze geven elkaar een innige zoen en dan zijn Britt en Kimberly alleen in Britts kleine kamertje... 
Britt : Ik moet zeker mijn hele leven gaan vertellen.
Kimberly : Ja als je dat zou willen.
Britt : Nee maar ik denk dat ik wel moet.
Kimberly : Ja dat moet. 
Britt : Ik moet het NIETS! (huilend)
kimerley : Rustig, dat was mijn bedoeling niet, Britt, echt niet, sorry... (geruststellend)
Britt : Het is niets (mompelend) 
Kimberly : Kan je vertellen waarom je hier zit, Britt? 

Britt : Dat wil ik niet.
Kimberly : Britt ik kan alleen wat voor je doen als je wat tegen mij verteld.
Britt : Je hoeft ook niets voor me te doen.
Kimberly : Britt ik denk dat je eens goed moet gaan na denken en dan kom ik morgen wel terug om 1 uur en dan praten we verder. 
Kimberly wil de kamer al uitstappen, maar...

Britt : Neen, wacht...

Kimberly kijkt Britt vragend aan...
Britt : Ik heb al na gedacht en ik wil het nu wel vertellen.
Kimberly at is goed.
Kimberly gaat ziten.
Britt : 5 jaar geleden is mijn man op nieuwjaars nacht vermoord door zijn collegea.... 
Britt vertelt alles... traag... maar duidelijk... Kimberly vraagt haar af en toe iets tussendoor, maar verder laat ze Britt rustig haar gang gaan...

wanneer Britts verhaal gedaan is... 
Kimberly at is niet niks wat jij allemaal hebt mee gemaakt in een mensenleven.
Britt : Ja ik schijn het aan te trekken.
Kimberly : Ja maar ik hooop niet dat het door blijft gaan.
Britt : Ik ook niet. 
Britt : Weet je al hoe je me gaat behandelen, Kimberly?
Kimberly : Zeg maar kim, en ja, ik weet het al... 
Britt : Wil je het me vertellen?
Kimberly : Ik kom deze week even elke dag met je praten en dan na een week kijken we hoe we verder gaan.
Britt : Hoe laat kom je dan?
Kimberly : Halftwee.
Britt : Tot morgen, ik ga slapen.
Kimberly : Weltruste. 
Britt valt meteen in slaap... die ochtend...

Lara : Opstaan en ontbijten (goedgehumeurd)
Britt : Ik wil naar huis (mompelend) 
Lara : Je weet wat er is afgesproken Britt.
Britt : Ja maar het duurd nog zo lang eer dat het avond is.
Lara : Ja Britt je moet even doorzetten. 
Britt : Wat is het ontbijt?
Lara : Eitje (glimlachend)
Britt : Lekker (glimlachend)
Lara : Britt... ik zal proberen of je dinsdag of woensdag naar huis mag... op voorwaarde dat...
Britt : Ja (hoopvol)?!
Lara : Op voorwaarde dat je niet 1 keer overgeeft en niet protesteert voor te gaan eten, zoals net. begrepen? 
Britt : Oke dat is afgesproken.
Na het ontbeid gaat ze naar de fisio les en wanneer ze weer terug in haar kamer komt en Sofie daar verwacht staan Dorien, Simon en Johan daar.
Britt : Wat doen jullie hier?
Dorien : Sofie heeft een vrij weekend dus jij ook. 
Johan : Ben je dan niet blij ons te zien? (plagend) 
Britt : Tuurlijk gaan we dan nu naar huis.
Johan : Nee.
Britt : Waarom niet?
Johan : Je zal wel zie waar de heen gaan.
Britt : Oke zo lang ik maar uit het ziekenhuis ben. 
Britt : Johan... (fluisterend)
Johan : Ja lieverd?
Britt : Zou jij...niet kunnen regelen of ik... of ik vanavond... voor 1 keer thuis mag... mag slapen? (smekend) 
Johan : Britt ik wil het wel voor je gaan vragen maar ik weet nu al zeker dat het niet mag Britt.
Britt : Maar je gaat het wel vragen?
Johan : Ik ga het voor je vragen. Johan loopt weg.
Britt orien waar gaan we heen?
Dorien at ga ik lekker niet vertellen.
Britt ot alsjeblieft.
Dorien : Nee je ziet het wel.

Bij Johan en Lara.
Johan : Lara Britt zou graag weer een nachtje thuis slapen.
Lara : Johan moet ik het je blijven vertellen dat het niet gaat tot ze naar huis mag van de arts.
Johan : Zou jij het eens kunnen zeggen naar mij luisterd ze nooit als ik dit zeg en ik krijg telkens van jou op mijjn kop. 
Lara : Sorry (glimlachend)

Lara loopt mee met Johan naar Britts kamer...

Lara : Willen de anderen misschien eventjes buiten gaan?
Johan : graag, maar doe het wel snel, want we moeten op tijd ergens zijn (glimlachend)

wanneer iedereen buiten is begint Lara tegen Britt... 
Lara : Britt ik zal het je een keer duidelijk maken en ik wil ook dat je het niet meer aan Johan gaat vragen. Je mag niet snachts naar huis zo lang de dokter geen toestemming geef dus je kan blijven zeuren maar het gaat niet door.
Britt : Maar ik wil zo graag.
Lara : Britt ik kan dat niet voor je regelen en ik ga nu weg wand Johan wild weg. 
Britt : Maar ik wil thuis slapen, Lara, 1 nacht maar, alsjeblieft (fluisterend)
dokter (die net binnengelopen komt) : Oke, 1 nacht, maar meer ook niet, begrepen?! 
Britt : Bedankt.
Lara : Kan ik zo met u praten?
Dokter : Dat kan.
Lara : Nou ga jij maar zo als de dokter klaar ben wand Johan wild weg. 
na een 5-tal minuten mag Britt met Johan mee... er wordt afgesproken dat Britt om 2 uur de volgende middag in het ziekenhuis moet zijn, bij Lara... ze moet vanavond eten, morgenochtend en morgenmiddag... dan volgt het gesprek van Lara met de dokter... 
Lara : Was dat wel zoon goed idee om haar nu naar huis te laten gaan het is giste toch enorm mis gegaan en ik weet niet of Johan het door heeft als ze gaat overgeven. 
dokter : Ik heb volle vertrouwen in meneer van lancker, ik heb net nog met hem gepraat (glimlachend)
Lara : Ach zo (glimlachend) 
Dokter : Ik denk dat hij haar heel goed in de gaten kan houden
Lara : Ja dat denk ik ook wel en ze zullen ook wel zo gelukkig zijn dat ze naar huis mag dat ze er nie eens aan zal denken om over te gaan geven, tenminste dat hoop ik
Dokter at hoop ik ook, maar zoals ik al zei ik heber vertrouwen in 
Lara : Heb je ook wat afgesproken voor als het niet goed gaat?
Dokter an moeten ze meteen terug komen en dat heb ik niet tegen Britt gezecht omdat ze anders stiekem gaat doen.
Lara at is goed. 
ondertussen bij Britt en Johan... 
Britt : Ik ben zo blij dat ik toch even naar huis mag ondanks mijn fout afgelopen week
Johan : Ja ik ben ook blij, maar we hadden ook nie kunnen verwachten dat het echt in een keer over zou zijn, dat zou te veel zijn en de meeste mensen hebben wel even een terugval als ze aan het herstellen zijn van hun anorexia
Britt : Ja das waar, maar ik had zo graag gewild dat ik nu nie meer terughoefde
Johan : Ja ik ook maar ik denk dat als alles nu goed gaat dat je snel genoeg wel weer naar huis mag
Britt : Ik hoop het 
Johan : Het is middag.... honger? (glimlachendtwijfelend)
Britt : Een beetje wel (geruststellend) 
Johan : gelukkig, wat zal ik voor je maken?
Britt : Euh ik weet niet verzin maar iets lekkers.....
Johan : Ok ga jij maar lekker even op de bank zitten dan maak ik iets lekkers klaar 

Na een half uurtje... 
Johan had allemaal tosties klaar gemaakt en ze gaan met zijn alle eten.
Britt eet twee tosties en dan zit ze al vol.
Britt : Ik kan niet meer.
Johan : geeft niets hoor kaas vuld heel erg. 
Britt : Ik moet naar het toilet...

Johan knikt glimlachend en laat Britt, zonder te protesteren, gaan...

Britt haast zich naar het toilet en plast... ze wil zelfs niet overgeven... dan gaat ze terug naar Johan...

Johan : Heb je overgegeven, Britt?
Britt : Neen...
Johan : Britt... (streng)
Britt : Neen, Johan (glimlachend) 
Johan : Dan is het goed.
Britt : Wat gaan we zo doen?
Johan : Je mag afwassen ik denk dat je dat al weer een tijd niet hebt gedaan.
Britt : Maar dat heb ik ook helemaal niet gemist hoor.
Johan : Jij wilde zo graag naar huis en daar hoord de afwas ook bij. 
Britt : Jee. wat ben jij flauw zeg.
Johan : Ik weet het, maar ik het gekookt, dus jij wast af.
Britt : Samen??
Johan : Ok, jij je zin, dan doen we dat Samen.

Doordat ze Samen de afwas doen zijn ze lekker snel klaar. Ze gaan Samen op de bank zitten... 
Britt : Ik heb je gemist, Johan (fluisterend)
Johan : Ik jou ook lieverd, echt waar (glimlachend)

ze zoenen elkaar innig... tot de telefoon gaat...

Lara : Johan heeft Britt gegeten?
Johan : Ja Lara dat heeft ze...
Lara : En heeft ze overgegeven?
Johan : Nee dat heeft ze niet... 
Lara at is goed.
Johan : graan.
En ze hangen op.
Britt : Wie was dat?
Johan : Lara die bezorgt om je was. 
Britt : Moeten ze me thuis ook al lastig vallen?! (boos)
Johan : Lieverd, ze is alleen maar bezorgd om je (glimlachend) 
Britt : Ik heb meer het gevoel dat ze me niet vertrouwd.
Johan : Dan moet je morgen tog eens met haar gaan praten.
Britt : Oke dat zal ik doen. 
Johan zoent haar innig en Britt zoent hem innig terug...

Britt : Waarom is het zo moeilijk, Johan (fluisterend)
Johan : Rustig maar, Lara heeft toch gezegd dat ze ging proberen om je dinsdag of woensdag al naar huis te laten gaan? Het is nou zondag lieverd, misschien mag je overmorgen alweer weg als je niet meer overgeeft en niet protesteert voor te eten... is dat niet fantastisch (fluisterend) 
Britt : Ja maar ik ben nog een halve dag in het ziekenhuis.
Johan hoezo?
Britt : 2keer een halfuur fisio en dan dat uur na het avond eten en ook nog eens die spygiater. 
Johan : Lieverd, dat duurt hoogstens 2 weekjes, en dan ben je volledig thuis... die fisio gaat er bijna af, want je kan toch weer goed lopen?
Britt : Hmm...
Johan : En dat uur na het avondeten gaat ook snel weg, dat beloof ik je (glimlachend) 
Britt oke ik ga het wel van jou kant bekijken.
Johan : Mooi zo.

Het gaat de komende dagen heel erg goed Britt eet gewoon en geeft niet meer over en mag op Woensdag naar huis.
Vanaf dat moment gaat het heel erg goed met de revalidatie en al gouw gaat Britt nog maar 2 keer per week naar de fisio en ze hoeft maar een keer in de 2 weken naar de psychiater. 
Britt is zoo gelukkig dat ze helemaal niet meer aan haar gewicht denkt, aan al haar problemen, maar gewoon doorleeft...

EINDE!!!!!! 

Vervolgverhaal van de club : Cronenberghs

[ Vorige ] [ Omhoog ] [ Volgende ]