-
  VALENTIJN
-
- Britt:
Simon, Dorien opstaan jullie moeten naar school
- Simon:
Mama, eh Britt. Welke dag is het vandaag?
- Britt:
Vrijdag de dertiende februari
- Dorien:
Zie je Simon, het is een slechte dag vandaag, we blijven thuis
- Britt:
Allee hup, naar school morgen is het Valentijn denk daar maar aan.
- Een
uur later zit iedereen op school en het werk. Britt zit dromerig voor zich
uit te kijken als Merel binnen komt
- Merel:
Hey Britt, hallo waar bent ge? Waar denk je aan?
- Britt:
Oh aan Simon.
- Merel:
Simon?
- Britt:
Jaah hij noemde me vanmorgen mama.
- Merel:
nou zie je wel het komt allemaal weer goed. En hebben we een zaak
- John:
Ja dames jullie hebben een zaak, op de vrijdagmarkt is een bloemenzaak
overvallen
- Britt:
toch niet Lidy
- Johan:
Wie is Lidy?
- Merel:
De vrouw van Raymond die heeft een bloemenzaak op de vrijdagmarkt. Wat is er
gestolen? Zijn er gewonden?
- John:
Er zijn geen gewonden en ze hebben 100 rode rozen gestolen.
- Britt:
Alleen rozen?Geen geld of bankkaarten?
- John:
Nee alleen rozen.
- Merel:
Ik ga Raymond op de hoogte brengen.
-
- Merel:
Raymond met Merel hier, ik moet u wat vertellen.
De winkel van Lidy is overvallen, maar er zijn alleen maar 100 rozen
gestolen.
- Raymond:
Hoe is het met Lidy?
- Merel:
Goed, ze was licht geschrokken.
- Raymond:
Kan ik naar haar toe?
- Merel:
Vraag het even aan John, maar denk dat het wel goed is.
- Raymond:
Commissaris ? Mag ik even naar Lidy?
- John:
Raymond, we hebben veel werk!
- Raymond:
Ja ik weet het, maar...
- John:
Oké, oké , ga maar, maar niet te lang wegblijven hé?
- Britt
en Merel kijken elkaar vragend aan. Het verbaast beiden dat John zo moeilijk
hier over doet.
- Britt:
Moeten wij ook nog een bezoekje aan Lidy brengen?
- Merel:
Ja, maar nog even een koffie?
- Britt:
Ja dat is een goed idee, heeft Raymond ook wat tijd.
- Merel:
Precies, maar waarom steelt iemand alleen maar rozen?
- Britt:
Zeker heel erg verliefd.
- Merel:
En hoe zit het met jou verliefdheid?
- Britt:
Goed hoezo?
- Merel:
Nee, niks. Het is morgen Valentijn, misschien wordt je wel verwend.
- Britt:
Ja je weet maar nooit, maar we moeten nu eerst naar Lidy.
- Merel:
Nu niet van het onderwerp afdwalen hé. (plagend)
- Britt:
Neen, dat doe ik ook niet, want het is echt wel tijd dat we vertrekken.
- Merel:
Dan vertel je maar verder in de auto.
- Ze
lopen naar de auto en stappen in. Als ze wegrijden kijkt Merel Britt aan en
hoopt dat die wat zal vertellen.
- Merel:
En??
- Britt:
Heb ik je al eens gezegd dat jij je altijd met mijn zaken probeert te
bemoeien?
- Merel:
Dat doe ik ook niet, ik ben alleen geďnteresseerd. Is daar wat verkeerd
aan?
- Britt:
Nee, natuurlijk niet.
- Merel:
Nou….
- Britt:
Zullen we het daar een andere keer over hebben? Laten we nu eerst de zaak
oplossen want daarom zijn we flik geworden.
- Merel:
Komaan Britt? (smekend)
- Britt:
Merel, als je nou niet ophoudt met zeuren kan je gaan lopen (snauwend).
- Merel
begrijpt nu dat ze echt haar mond dicht moet houden en kijkt Britt nog een
keer aan. Britt heeft haar handen krampachtig aan het stuur gezet en kijkt
stug voor zich uit. Merel zucht even en staart naar buiten.
- Na
een paar minuten kijkt Merel weer eventjes naar Britt en ziet dat deze zacht
aan het huilen is.
- Merel:
Britt? Zet even de wagen aan de kant. (streng)
- Britt
gehoorzaamt, zet de auto aan de kant en stapt meteen uit...
- Ze
laat zich tegen de vangrail vallen.
- Merel
(die inmiddels ook uit is gestapt): Britt, vertel het me nou als er iets is.
Blijf er niet mee rondlopen.
- Britt:
Johan en ik... (snikkend)
- Merel:
Ja? (geruststellend glimlachend)
- Britt:
We zijn uit elkaar... (zacht)
- Merel
(geschokt): Sinds wanneer?
- Britt:
Gisteren
- Merel
slaat een arm om Britt heen: Waarom heb je me dat niet verteld?
- Britt
kan niet antwoorden en huilt alleen maar.
- Merel:
Denk je niet dat het ooit nog goed komt?
- Britt
schudt haar hoofd en begint nog harder te huilen.
- Merel:
Wie heeft het uitgemaakt, Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Ik... (mompelend)
- Merel:
Waarom?
- Britt
aarzelt even...
- Merel:
Waarom Britt?
- Britt
zucht even moeilijk: We maakten de laatste tijd zoveel ruzie... Het kan niet
meer en het was gewoon niks meer...
- Merel
wrijft zachtjes over haar rug: Daar weet ik allemaal niks van.
- Britt
schudt haar hoofd: Ik wilde je er niet mee lastig vallen.
- Merel:
En nu?
- Britt
maakt zich los uit Merel haar greep en loopt naar de auto: En nu moeten we
verder...
- ....
maar eens bij Lidy aangekomen lijken ze wel in een melige Amerikaanse film
terechtgekomen. De overvaller scheen plots tot inkeer gekomen te zijn en was
naar Lidy gekomen om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Bleek dat hij
zijn zwangere vrouw voor Valentijn een pleziertje wilde doen met een grote
bos rode rozen, maar zij had al gauw doorgehad dat er iets niet in de haak
was en had hem teruggestuurd met de rozen. Raymond en Lidy vonden het geval
zo aandoenlijk dat ze hem nog een mooi boeketje voor zijn vrouwen meegaven.
Ze meldden ook aan Britt en Merel dat ze voor deze keer geen klacht wilden
indienen. De man had hen (na een stevige preek van Raymond) immers plechtig
beloofd het nooit meer te doen en daar namen ze genoegen mee.
-
- Merel:
Mooi hé de liefde
- Britt:
Pffff ja ja zolang ze maar niet allemaal voor Valentijn winkels gaan
overvallen
- Merel:
Sorry, ik weet wel dat jij het nu even moeilijk hebt...
- Britt
haalt haar schouders op: Geeft niet. Je hoeft geen rekening met mij te
houden.
- Merel:
Waar slaat dat nu weer op? Tuurlijk wel.
- Britt:
Je hebt wel wat beters te doen...
- Merel:
Wie zegt dat??
- Britt:
Johan... (mompelend)
- Merel:
Heeft Johan gezegd dat jij niks waard bent? (ongelovig)
- Britt: Mja... (zuchtend)
- Merel:
Gvd!! De lepe klootzak!!
- Britt
kijkt haar verschrikt aan: Hij is ook heel lief hoor...
- Merel:
Denk je dat echt?? (ongelovig)
- Britt:
Ja...
- Merel:
Wanneer dan??
- Britt:
Nou in het begin en als we geen ruzie hadden ook hoor.
- Merel:
Britt wordt eens wakker... Dan zou hij zulke dingen toch niet zeggen?
- Britt:
Neen, maar... (protesterend)
- Merel:
Britt, heeft Johan jou soms al geslagen?
- Britt
wordt stil...
- Merel
(doordringend): Britt heeft Johan jou eens geslagen?
- Britt
ademt moeilijk: Ik wil hier weg.
- Merel:
We kunnen even naar buiten gaan maar we gaan niet weg voordat jij antwoord
hebt gegeven op mijn vraag.
- Britt:
Merel, ik moet lucht hebben... (moeilijk ademend)
- Merel:
Ja of neen, Britt?
- Britt:
Merel, vraag alsjeblieft niet door... (bang)
- Merel:
Britt ik begrijp echt helemaal niks van jou. Je vraagt mij of ik niet door
vraag terwijl jij wel misschien wordt afgeranseld.
- Britt
zucht zwaar nu: Ik ... moet... zit..ten
- Merel:
Kom op mijn bureaustoel zitten... (uitnodigend)
- Britt:
Merel, vraag er alsjeblieft niet meer naar, ik mag niks zeggen, van...
van...
- Merel:
Van Johan?
- Britt
knikt zacht...
- Merel:
Britt, je maakt me bang...
- Britt:
Ik red me wel, oké?
- Merel:
Zeker?
- Britt
knikt. Plots krijgt ze een SMS-je...
- Britt:
Ik... Ik moet even weg, oké? Binnen een uurtje ben ik terug...
- Merel:
Maar Britt... (onbegrijpend)
- Maar
Britt springt recht en rent weg. Ze stapt haar auto in en rijdt naar...
-
- Johan...
- Ze
laat Merel verbaasd achter. Maar ook die is niet gek en wil haar achterna,
maar Britt heeft de auto meegenomen. Snel belt ze Pasmans.
- Ondertussen
stapt Britt bibberend haar huis binnen waar Johan zit te wachten......
- Britt:
Waarom moest ik komen? (bang)
- Johan:
Waarom denk je? (dreigend, met een mes in zijn handen)
- Britt
draait zich om en wil zich al beginnen uit te kleden...
- Johan:
Laten we eerst wat praten...
- Hij
staat op en komt dreigend op haar. Met het mes gaat hij langzaam van haar
rug naar haar buik...
- Johan:
Heb jij het aan iemand vertelt?
- Britt
schudt bang trillend haar hoofd: Natuurlijk niet.
- Johan:
Zeker...
- Britt
knikt: zeker
- Johan:
Heel zeker? (dreigend)
- Britt: J...a... (zacht)
- Johan:
Kleed je maar verder uit, lieverd...
- Britt:
Johan... (smekend)
- Beng!
Meteen heeft ze een slag in haar gezicht vast...
- Britt
huilt zachtjes. Heftig slikkend probeert ze haar huilen te stoppen. Ze weet
dat ze het dan alleen maar erger maakt.
- Johan:
Opschieten...
- Britt
doet bang wat haar gezegd wordt.
- Johan:
Ga nou maar mooi braaf tegen die muur staan...
- Britt: Hmm... (moeilijk kijkend)
- Johan:
Deze keer zetten we het op tape liefje... (gemeen glimlachend)
- Britt
kijkt verschrikt op, maar laat het maar over zich heen komen...
- Ze
kan maar beter niet denken aan wat er allemaal gaat gebeuren. Gewoon doen
wat hij zegt en aan iets anders denken. Het over je heen laten komen. Ze
schrikt als Johan ineens heel dicht bij haar staat, het mes nog steeds in
zijn hand.
- Johan:
De video staat aan... (gemeen glimlachend)
- Britt:
Johan... alsje... (smekend)
- Johan:
ZWIJG!
- Britt
schrikt en houdt haar mond...
- Britt:
Doe me geen pijn, Johan... (huilend)
- Johan:
Dat kan ik niet en dat weet je... (dreigend)
- Johan
gaat nog dichter tegen Britt staan en laat zijn handen over haar zijde
glijden... Britt rilt helemaal en huilt het uit...
- Johan:
Neem je nog de pil?
- Britt:
Ik moest stoppen van jou... Niet dus... (mompelend)
- Johan:
Ik wil een kind van je, Britt... Waag het niet om het te verprutsen...
(lachend)
- Britt
slikt, en huilt in stilte verder. Maar Johan heeft niks aan een huilende
vrouw, dus geeft hij haar nog een slag, waarop Britt begint te roepen, en
daardoor krijgt ze nog een slag cadeau van Johan.
- Johan:
Hou je stil verd*mme, wil je?
- Britt
(huilend): Wat doe ik je mis Johan?
- Johan:
ZWIJG zei ik!
- Britt
doet wat haar gevraagd is en zwijgt.
- Terwijl
Johan rustig zijn zin doet met haar, en de tape loopt komt Pasmans bij Merel
aan.
- Pasmans:
Waarom moest ik zo dringend komen?
- Merel:
Stel geen vragen, rij gewoon naar Britt’s huis, met sirene, het is
dringend.
- Pasmans:
Maar...
- Merel:
Pasmans, DOEN!
- Pasmans:
Oké.
- Pasmans
en Merel rijden in volle vaart door Gent centrum en als ze aangekomen zijn
sprint Merel naar boven, met Pasmans achter haar aan.
- Merel:
Pasmans, verschrik niet, ik doe dit om Britt te helpen, doe gewoon wat je
geleerd hebt, en zorg dat Britt geen gevaar loopt.
- Pasmans:
Maar wat???
- Merel:
Pasmans, doen en zwijgen.
- Met
een ruk opent Merel de deur, die Britt gelukkig niet op slot had gedaan. Als
ze de deur opendoet ziet ze...
- Merel:
Johan! Laat Britt los! (schreeuwend)
- Johan
schrikt, maar herpakt zich nog snel en zet zijn mes op Britt's keel...
- Johan:
Ga weg of ik snij haar keel over! (dreigend)
- Merel:
Oké... oké... Rustig Johan... (doodsbang)
- Merel
loopt achteruit, duwt Pasmans buiten en doet de deur weer toe...
- Johan
loopt op de deur toe en draait deze op slot. Dan draait hij zich razend naar
Britt om...
- Johan:
Ik dacht dat jij niks gezegd had! (ongelofelijk kwaad)
- Britt
staat te trillen op haar benen en kan zichzelf niet goed onder controle
houden.
- Johan
duwt het mes nog wat steviger tegen haar keel aan.
- Johan:
Ik eis dat je zegt waarom je tegen mij liegt... ZEG HET!!
- Britt:
Ze vroeg me uit, ik heb niks gezegd (doodsbang)
- Johan:
Dat zal wel! Moet ik dat mes nog wat verder naar onderen drukken?! (woedend)
- Britt:
Johan, alsjeblieft, wat heb ik je misdaan?
- Johan
zwijgt maar duwt het mes ietsje verder naar beneden...
- Britt:
Johan, je doet me pijn... (huilend/heftig slikkend/angstig)
- Johan:
Als jij met een vriend van me naar bed gaat, dan ben ik niet meer boos...
(dreigend)
- Britt:
Johan, alstublieft... (smekend)
- Johan:
Begrepen?! (terwijl hij dichter tegen Britt gaat staan)
- Britt
zoekt oogcontact met Merel maar Johan geeft haar een klap zodat ze het
direct kwijt is.
- Door
die klap valt Britt bewusteloos neer. Johan laat haar maar voor wat het is,
neemt de telefoon en belt naar zijn vriend.
- Johan:
Dag Mark.
- Mark:
En? Doet ze het?
- Johan:
Ja, natuurlijk doet ze het.
- Mark:
Oké, afgesproken uur en plaats?
- Johan:
Ja ze zal er zijn. De prijs blijft hetzelfde hé.
- Mark:
Zoals afgesproken.
- Johan:
Tot binnen een uur.
- Mark:
Dag.
-
- Na
een drie kwartier ongeveer wordt Britt suf wakker, en ziet ze dat ze in een
auto zit.
- Johan
heeft Merel en Pasmans in zijn huis opgesloten en hun sleutels en mobiels
afgepakt, zodat ze niets kunnen verrichten.
- Britt: Hmm? (mompelend)
- Johan:
Ben je wakker liefje?
- Britt:
Waar gaan we heen?
- Johan:
Naar een vriend van mij. (gemeen glimlachend)
- Bij
die vriend aangekomen...
- Mark:
Is ze dat?
- Johan
knikt: En heb ik iets teveel gezegd?
- Mark:
Nee ze ziet er niet verkeerd uit inderdaad.
- Britt
kijkt nog altijd suf voor zich uit en heeft niet goed door wat nu precies de
bedoeling is.
- Johan:
Wanneer kom ik haar halen?
- Mark:
Binnen een uur of twee?
- Johan:
Oké. Betaal je nu?
- Mark:
Straks, dat was de afspraak.
- Johan:
Oké, dan kom ik haar binnen twee uurtjes halen.
- Mark
knikt: eens kijken wat ze waard is.
- Dan
draait hij zich om naar Britt en duwt haar op bed. Hij begint zich uit te
kleden...
- Maar
omdat Britt toch behoorlijk van haar stokje gegaan is, vertikt ze om zich
uit te kleden of ook maar iets te doen. Daardoor krijgt ze nog een paar rake
klappen, maar ze blijft gewoon liggen.
- Mark:
Jij gaat ervan langs krijgen! Ik zeg straks gewoon hoe je bent tegen die
vriend van jou, die ook al even weinig waard is, en ik betaal hem niet, dan
zal je je straf zeker niet ontlopen.
- Britt
schrikt hevig en kleedt zich snel uit.
- Mark:
Dat is al een heel stuk beter.
- Zo
begint Mark met Britt betasten, en Britt laat zich gewoon doen. Zo gaat het
nog twee uur door, totdat de bel gaat.
- Mark:
Kleed je maar om, dat zal dat miezerige vriendje van jou weer zijn.
- Britt
kleedt zich rillend van angst aan en ondertussen doet Mark de deur open.
- Johan:
Heeft ze zich gedragen?
- Mark:
Neen, absoluut niks, er is geen sikkepit mee aan te vangen! (kwaad)
- Johan
wordt boos en stapt ze kamer binnen, waar Britt heel ineengedoken op de
grond zit.
- Johan:
Kan je dan niks fatsoenlijk doen?!?!?! Hiervan ga je spijt krijgen!
- Britt:
Ik heb meegedaan, echt waar Johan, geloof me, ik zweer het!
- Johan:
Lieg niet tegen mij!
- En
weer krijgt Britt en klap.
- Mark:
Je moet niet verwachten dat ik daarvoor betaal hoor!
- Johan:
Betalen zal je!
- Mark:
Oh neen, zeker niet!
- Omdat
Johan woedend is, neemt hij zijn mes, en steekt recht in de borstkas van
Mark. Hij is op slag dood en het bloed stroomt uit de wonden. Britt, die
ondertussen bijgekomen is, begint over te geven, waardoor ze weer een klap
van Johan krijgt. Johan dwingt haar in de auto te stappen, en rijdt eerst
naar de vaart, die vlakbij was. Daar gooit hij het mes in het water. Daarna
gaat hij terug naar de auto.
- Johan:
En nu? Wat moet ik in godsnaam met jou aanvangen?
- Britt:
Alsjeblieft, doe me geen pijn (angstig, stil).
- Johan:
Moet ik je ook maar in de vaart gooien?
- Britt:
Alsjeblieft Johan, niet doen (smekend, huilend).
- Johan:
Ik heb net nog een afspraak voor je gemaakt... O wee als je het nu niet goed
doet, begrepen? (dreigend)
- Britt:
Oké Johan... (bang/snikkend/braaf)
- Johan:
Goed zo, meisje. (gemeen glimlachend)
- Johan
brengt Britt naar haar volgende klant...
- Britt
is doodsbang, vooral omdat ze nu weet wat er gaat gebeuren. Maar ze durft
niks te zeggen. Johan heeft net al iemand vermoord, dat kan hij met haar ook
zo doen.
-
- Ondertussen
proberen Pasmans en merel uit alle macht uit de kamer te komen waar Johan
hen heeft opgesloten... ... maar dat lukt gewoon helemaal niet...
-
- Ondertussen
bij Britt...
- Britt
ligt ondertussen al weer bang op bed. De man is haar aan het proberen uit te
kleden. Maar omdat Britt zo slap als een vaatdoek is werkt ze niet echt mee.
De man begint haar uit te schelden. Britt is bang maar kan zich gewoon niet
bewegen.
- Britt:
Wacht u anders heel even, alstublieft? (smekend)
- Man:
Ik wacht niet! JIJ gaat me nu n**ken, anders zeg ik het tegen je pooier!
(dreigend)
- Britt
knikt bang en probeert uit volle macht haar best te doen...
-
- Wanneer
Johan weer aangekomen is...
- Krijgt
hij weer de wind van voren.
- Johan
is razend. Britt ziet het in zijn ogen. Maar hij zegt niks.
- Johan
pakt haar bij haar arm en neemt haar mee richting de auto. Britt staat
doodsangsten uit en wil echt niet weten wat er nu gaat gebeuren. Hij was
daarnet al zo verschrikkelijk kwaad.
- Johan:
Omdat je zo lang mijn vriendin bent geweest krijg je nog 1 kans, meisje...
Nu willen 2 van mijn beste vrienden je een hele nacht lang hebben...
- Britt:
Twee?? (doodmoe)
- Johan:
Ja, 2... Pas op als het niet goed gaat. Morgen om 6 uur kom ik je weer
halen, begrepen? (streng)
- Britt:
Ja, Johan. (braaf)
-
- Aangekomen
bij die 2 vrienden...
- Is
Britt helemaal kapot. Ze kan haast niet lopen en alles doet haar zeer.
Blijkbaar kan dat de twee vrienden niet schelen. Ze doen alles met haar wat
ze willen en zorgen wel dat Britt haar werk doet.
- Britt:
Alstublieft, ik ben moe... (smekend/huilend)
- Maar
de mannen laten haar niet met rust en amuseren zich met haar tot 5 uur, en
dan pas mag Britt gaan slapen...
- Om
6 uur wordt ze dan ook ruw gewekt door Johan, die eindelijk eens lof kreeg
over Britt...
- Johan:
Goed zo, liefje... (goedkeurend glimlachend)
- Johan
geeft Britt een innige zoen en staat haar toe dat ze mag gaan douchen bij
haar thuis, hij blijft er natuurlijk wel bij...
- Bij
haar thuis aangekomen doet het Britt deugd om water over zich heen te voelen
lopen...
- Johan:
Kom je eruit, liefje? Er zit iemand op je te wachten in je slaapkamer...
(liefjes)
- Britt
wil enkel nog slapen en stort zowat in als ze naar de zoveelste klant
gaat...
- Patrick:
Na mij mag je een paar uur slapen, lieverd... (glimlachend)
- Britt:
Hoe weet u dat? (verbaast, wanneer ze zich uitkleedt)
- Patrick:
Je pooier heeft dat tegen mij gezegd. Als je je best doet natuurlijk.
(glimlachend)
- Britt:
Oké... (zacht)
- Na
anderhalf uur vrijen met Patrick, komt Patrick kreunend klaar, gaat van haar
af, gooit een paar honderden euro naar Johan en gaat dan weg.
- Britt:
En nu? (tegen Johan/moe)
- Johan:
Slapen. Over twee uur wacht de volgende klant op je.
- Britt
weet niet hoe snel ze in bed moet komen maar in bed begint ze alles eens te
overdenken. Ze begint te huilen en zo vergooit ze dus ook haar 2 uurtjes
slaap.
- Britt:
Johan? (zacht)
- Johan:
Ja, lieverd?
- Britt:
Ik moet gaan werken... (kreunend)
- Johan:
Juist, bij je volgende klant. Ik heb je werk al afgebeld. (lachend)
- Britt:
Dank je... (zacht)
- Johan:
Je klant gaat zo komen, trek dit aan.
- Johan
gooit een zwart, leren pakje naar Britt toe, die het snel aandoet en er als
een echt hoer uitziet op die manier...
- Britt:
Waar blijft hij?
- Johan:
Hier is Peter al. (lachend)
- Britt
zucht en perst er een glimlach uit.
- Ze
loopt al vast naar het bed en begint zich te ontkleden. Peter komt haar
achterna en helpt haar daarbij. Dan laat hij Britt hem uitkleden.
- Als
ze allebei uitgekleed zijn, laat Peter zich op bed vallen en trekt Britt
dicht tegen zich aan.
- Peter
gaat zoals alle anderen te werk, en Britt, te moe en te bang om wat te doen,
laat hem begaan.
- Johan
is héél tevreden over haar, en laat haar nog harder en nog meer werken...
- …...
Tot Britt helemaal kapot is...
- Terwijl
Britt eventjes rust kreeg, ging Johan een oude vriend bezoeken. Maar
natuurlijk had hij eerst de deur gesloten.
- Opeens
werd Britt wakker en hoorde ze Johan met de auto vertrekken. En opeens wist
ze het…..
- Ze
moet het huis uit en naar Tony! Daar kon ze terecht, daar was ze zeker van.
Ze haast zich naar de deur...
- Maar
ze komt tot de conclusie dat de deur op slot is. Dus ze ziet maar een
oplossing: het raam.
- Ze
rent naar het raam en slikt als ze ziet hoe hoog het toch wel is... Maar ja,
ze heeft geen andere keus. Springen of verdergaan waarmee ze nu bezig is,
zichzelf kapot maken dus. Ze kiest ervoor om te springen. Ze maakt de
sprong, en valt op de grond... Ze is bewusteloos, maar na een halfuurtje
wordt ze stilletjes aan wakker.
- Ze
probeert recht te staan, wat haar erg moeilijk valt, maar ze staat. Opeens
ziet ze de auto van Johan naderen. Snel bukt ze zich, en ze hoopt dat hij
haar niet zal zien. Johan gaat het huis binnen, samen met een man, de
volgende klant voor Britt. Als ze binnen zijn staat Britt terug kreunend op
en loopt naar de straat. Omdat ze niet goed kan stappen, begint ze te
liften.
- Ineens
stopte er een auto.
- Man:
Waar moet je naartoe?
- Britt:
Tenerweg 21.
- Man:
Dat is een beetje omweg, maar stap in, ik zal je er heen brengen.
- Britt:
Bedankt (opgelucht).
- Britt
stapt in.
- Man:
Hoe zie jij eruit?
- Britt:
Sorry (beschaamt).
- Man:
Geeft niet, je bent best een leuke verschijning zo.
- Ineens
herkent Britt de man: het is Mark, de eerste man waarmee ze moest vrijen.
- Britt:
Laat me eruit! (smekend)
- Mark:
Ik wil eerst een beloning.
- Britt:
Neen!
- Britt
probeert het autoportier open te doen, maar dat schijnt op slot te zijn.
- Britt:
Alstublieft, niet doen!
- Mark:
Eventjes maar, leg je maar op de achterbank, ik zet de auto aan de kant.
- Britt
geeft het op en gaat huilend op de achterbank liggen. Even later staat de
auto ergens in een bos. Mark klautert ook naar achteren, en begint zich uit
te kleden. Vermoeid volgt Britt zijn voorbeeld. Even later ligt ze weer,
zoals ze al zovele keren gelegen heeft...
- Na
een halfuur is Mark tevreden.
- Mark:
Moet ik je nog verder brengen?
- Britt:
Ja (bang).
- Mark:
Waar moest je ook weer heen?
- Britt:
Tenerweg 21 (zuchtend).
- Mark:
Wat ga je doen?
- Britt:
Een volgende klant (liegend/zuchtend).
- Mark:
En je pooier?
- Britt:
Alstublieft...... (smekend)
- Mark:
Ik breng je wel.
- Britt:
Dank je.
- Mark
begint te rijden en even later stapt Britt bij Tony uit te auto. Ze belt
aan...
- Het
is Sam die opendoet. Britt schrikt.
- Sam:
Dag Britt.
- Britt: Ha..llo.. Sam.
- Sam:
Scheelt er wat Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Is... Tony thuis?
- Sam:
Ja hoor, zal ik haar eventjes roepen?
- Britt:
Graag (bang).
- Sam
roept Tony en even later zit Britt in de zetel, Sam is boven en Tony zit bij
Britt.
- Tony:
Wat is er met jou gebeurd Britt? Je lijkt net een wrak!
- Britt:
Niks, ik wil alleen dat het ophoudt.
- Tony:
Zo kan ik je niet helpen Britt, je moet me zeggen wat er gebeurd is.
- Britt:
Johan... hij...
- Tony:
Wat doet Johan?
- Britt:
Hij... Ik moet...
- Tony:
Verkracht hij je? (verbaasd)
- Britt:
Hij niet alleen... (zacht)
- Tony:
Britt wat vertel je me nu?! Jullie waren toch zo gelukkig samen?
- Britt:
Waren ja...
- Britt:
Waren ja, nu niet meer...
- Tony:
Waar is Johan nu?
- Britt:
Mij aan het zoeken, denk ik... Hij zal direct wel bellen.
- En
alsof Johan dat gehoord had, ging de telefoon. Britt kijkt verschrikt op en
kijkt dan naar Tony.
- Tony:
Maak je geen zorgen, ik zeg hem niks.
- Tony
neemt de telefoon op.
- Tony:
Dierickx.
- Johan:
Tony? Johan hier, is Britt bij jou?
- Tony:
Neen, die heb ik al een hele tijd niet meer gezien.
- Johan:
Oké, als je haar ziet, wil je dan zeggen dat ze naar huis moet komen?
- Tony:
Ja, dat zal ik doen. Er is toch niks mis?
- Johan:
Neen hoor, maak je maar geen zorgen.
- Tony:
Oké, tot ziens.
- Johan:
Daag.
-
- Tony
legt neer.
- Britt:
En?
- Tony:
Hij heeft niks gezegd, maar hij klonk vriendelijk.
- Britt:
Je gelooft me niet meer... (stil)
- Tony:
Jawel Britt, als ik zie hoe jij erbij zit, en ik zie hoeveel schrik je hebt,
dan geloof ik je zeker! We zijn toch vriendinnen, natuurlijk geloof ik je!
- Britt:
Dank je (verlegen).
- Tony:
Je moet eigenlijk naar het ziekenhuis Britt.
- Britt
kijkt verschrikt: Neen, Tony alsjeblieft, dat wil ik niet...
- Tony:
Je moet Britt, iedereen moet dat.
- Britt:
Tony, ik wil niet (huilend). Er hebben al zoveel mannen aan me gezeten, ik
wil dat niet nog eens!
- Tony:
Ik zal Mihriban bellen, oké?
- Britt:
Het kan niet anders zeker...
- Tony:
Neen Britt, je weet dat het moet, je kunt niet anders.
- Britt:
Oké, doe maar. Maar wil je bij me blijven?
- Tony:
Als jij dat wil doe ik dat.
- Tony
belt naar Mihriban en ze
spreken af in het ziekenhuis. Tony en Britt rijden naar het ziekenhuis en
daar wachten ze op Mihriban .
- Mihriban
: Dames. (glimlachend, wanneer ze Britt en Tony ontvangt in haar kantoortje)
- Britt
gaat heel schuchter tegenover Mihriban
zitten...
- Mihriban
: Tony, jij klonk zo dringend aan de telefoon, dat ik meteen al mijn andere
patiënten een uurtje heb opgeschoven, want zo ken ik je niet...
(vriendelijk)
- Tony:
Britt is...
- Britt:
... Ik ben niks! (snauwend)
- Tony:
Britt, alsjeblieft, laat je onderzoeken. (smekend)
- Mihriban
: Britt? Wil je het vertellen? (vriendelijk)
- Britt:
Johan... Hij... Hij liet me... Met andere mannen... uhm...
(zacht/twijfelend)
- Mihriban
: Ik snap het al, Britt, het is goed. Nou, je weet dat je bepaalde
onderzoeken moet hebben nu, dat besef je toch?
- Britt:
Ik wil het niet...
- Tony:
En als ik bij je blijf? (vriendelijk)
- Britt:
Neen! (huilend/angstig)
- Plots
komt Johan binnengelopen...
- Johan:
Lieverd... Gaat het? ('gespeeld' bezorgd)
- Britt:
Ja... (zacht)
- Tony:
Wil je een klacht indienen, Britt?
- Britt:
Neen... Bedankt voor alles... Dag Tony. (zacht)
- Britt
gaat met Johan mee, stapt in zijn auto..
- Onderweg...
- Johan:
Wat deed jij daar?! (razend, schreeuwend)
- Britt:
Niks...
- Johan: VERD*MME! Je hebt het gezegd!
- Britt
zwijgt, en daardoor verdient ze weer een klap in haar gezicht. Ze begint te
huilen, nog een klap. Ze begint te schreeuwen, nog een klap... Zo gaat het
door totdat Britt bewusteloos is.
- Johan:
Slaap maar lekker, liefje... We rijden nu naar Leuven, ver van Gent... Daar
wonen ook nog een paar vrienden van me... (glimlachend)
- Bij
Brussel wordt Britt weer wakker, maar ze is wel zo slim om te zwijgen...
- Britt:
Waar gaan we heen? (na een kwartiertje)
- Johan:
Leuven... Naar een vriend van me... Die heeft een seksshop, allerlei
speeltjes dus... (glimlachend)
- Daar
aangekomen, bij die 'vriend' (Luc)...
- ……weigert
Britt om uit te stappen, waardoor ze nog een paar rake klappen krijgt. Maar
nog weigert ze uit te stappen. Ze probeert niet bewusteloos te vallen, want
ze weet dat ze dan naar binnen gedragen zal worden...
- Britt:
Johan, ik ben het beu! Blijf van me af!
- Johan:
Zwijg! Tr*t! H**r!
- Britt:
Johan! Laat me met rust!
- Plots
gaat Britt's deur open en wordt ze naar buitengetrokken en het huis van Luc
binnen... Johan loopt achter haar aan en blijft haar slaan...
- Britt:
Alstublieft! Ik doe alles, maar sla me niet meer! (huilend/smekend)
- Luc:
Alles? (gemeen)
- Britt:
Ja... (zacht/huilend)
- Johan
slaat haar hard in haar gezicht.
- Johan:
Ik hoor je niet! (snauwend)
- Britt:
Ja! (schreeuwend van angst)
- Luc:
Ik weet genoeg... Ga hiernaast op bed liggen, kleed je uit en maak je vast
aan het bed. (lachend)
- Britt: O... Oké... (machteloos)
- Britt
doet wat haar opgedragen werd. Na een kwartier komen zowel Johan als Luc
naakt de kamer binnengelopen...
- Johan:
Eens zien hoe goed je het doet bij je klanten. (lachend)
- Britt:
Oké... (braafjes)
- Luc:
Kom hier. (kortaf)
- Britt
loopt naar Luc toe, maar kan niet dichter bij hem komen, omdat ze zichzelf
heeft moeten vastleggen….
- Luc:
HIER komen heb ik gezegd! (snauwend)
- Britt:
Ik lig vast... (zacht/twijfelend)
- Luc
gaat dan zelf naar Britt toe, kruipt op haar en duwt zichzelf hard bij haar
binnen...
- Britt
houdt het haast niet uit onder zijn gewicht, maar doet ontzettend haar
best... Tot ze voelt hoe iemand onder haar komt liggen...
- Britt:
Johan...? (in de war)
- Johan:
Doe nou maar gewoon mee, ik kom gewoon onder je liggen en je wat betasten...
(lachend)
- Britt:
Pijn... (snikkend)
- Plots
voelt ze hoe een scherp voorwerp tegen haar buik schuurt...
- Johan:
Meedoen, of dit mes komt in je mooi buikje terecht. (dreigend)
- Britt:
Oké... (zacht)
- Luc
wordt steeds ruwer en ook Johan is heel ruw. Britt heeft moeite om niet te
schreeuwen van pijn, maar het lukt haar wonderbaarlijk genoeg...
-
- Na
een uurtje :
- Luc:
Wat zou je ervan vinden, meester Van Lancker, als ik je nu 2500 euro geef,
en ik Britt voor een weekje in mijn 'etalage' zet...
- Johan:
Hoeveel vraag je aan elke klant voor haar?
- Luc:
200 euro.
- Johan:
Dan wil ik daar de helft van, en de deal is gesloten.
- Luc:
Akkoord.
- Johan:
Gehoord, lieverd? Kleed je aan, je gaat achter vensters zitten en lief
glimlachen naar de mannen... Verleid hem met je ogen en je lippen. Begrepen?
(streng)
- Britt
knikt en doet wat haar gezegd werd...
- Als
ze achter het raam zit...
- ….loopt
haar pooier (Johan dus) een paar keer langs. Hij pusht haar verleidelijk te
kijken.
- Britt
zit staat wat onderuitgezakt, maar probeert haar houding wat beter te maken
en er af en toe een glimlach uit te persen.
-
- De
mannen vinden haar wel interessant. Nieuwe zijn altijd interessant en al
snel heeft Britt een klant en een wachtende man buiten staan.
- Luc:
Neemt u haar mee of gaat u liever naar één van de kamers boven?
- Man:
Ik neem haar mee en zet haar weer af om 11 uur 's avonds.
- Luc:
500 euro.
- Man:
Hier.
- Britt
stapt bij de man in de auto, maakt zich zo klein mogelijk. De man begint te
rijden. Britt herkent sommige plaatsen wel, maar schrikt als ze ziet dat ze
haar eigen straat indraait, en voorbij haar eigen huis rijdt...
- Na
een paar minuten...
- Man:
Hier zijn we dan. (glimlachend)
- Britt
wil uitstappen, maar de man houdt haar tegen. Zelf stapt hij uit, doet als
een echte gentlemen haar deur open en helpt haar uit. Britt is ontzettend
verbaasd, maar blijft op haar hoede...
- Man (Karel): Kom maar. (glimlachend)
- Karel
neemt Britt mee naar zijn huis, opent (weer) de deur en laat haar
plaatsnemen op het bed. Dan begint hij zich uit te kleden en het hele spel
begint weer van voor af aan...
- Na
een uurtje:
- Britt
(kreunend): Ik heb zo'n pijn... (snikkend/heel zacht, maar de man hoort het
toch)
- De
man stopt gelijk en gaat van haar af.
- Britt
is verbaasd en maakt zich klein en slaat haar armen om haar hoofd om de
komende klappen af te weren maar die komen niet.
- Voorzichtig
haalt de man haar armen weg en zet haar rechtop.
- Karel:
Meid toch... Hebben ze je zo'n pijn gedaan? (vol medelijden)
- Britt
knikt een beetje maar vertrouwt de man nog steeds niet helemaal.
- Karel:
Ach meid, je staat doodsangsten uit. Dat was echt niet mijn bedoeling. Wat
is er in godsnaam allemaal gebeurd?
- Britt
twijfelt eerst of ze het wel wil zeggen maar ze beseft dat het zo niet
verder kan.
- Ze
kijkt nog een keer naar Karel die haar vol medelijden aankijkt.
- Uiteindelijk
vertelt Britt alles aan Karel en die laat haar vertellen en hij kijkt haar
begrijpend aan. Als Britt klaar is met vertellen….
- ...
zegt Karel: Ik zal je afzetten bij de politie, dan je daar je verhaal kwijt,
maar wil je dan wel niets over mij vertellen, ik zou niet willen dat iemand
weet dat ik, nou ja je weet wel...
- Karel
brengt Britt naar het hoofdbureau waar Tony haar ongerust opvangt. Tony was
na het incident bij Mihriban in
paniek naar het commissariaat gereden en hoopte Britt met behulp van haar
oud-collega’s op te sporen.
- Tony:
Britt ik was doodongerust
- Britt:
Sorry Tony, maar ik moest wel terug meegaan met Johan!
- Tony:
Is alles goed met je? Wat is er gebeurd?
- Opnieuw
vertelt Britt het hele verhaal maar dan nu aan Tony. Ze vertelt alles
behalve over Karel, ze heeft het hem beloofd, en ze wil niet dat Johan het
te weten komt dan doet hij misschien hetzelfde als bij...
- Britt:
Tony, er is nog iets...
- Tony:
Wat dan?
- Britt:
Hij heeft een moord gepleegd…..
- Tony:
Wie? Johan? (verwonderd)
- Britt:
Ja...
- Tony:
Bedankt voor je verklaring, Britt. We helpen je, wees daar maar zeker van.
- Britt:
Ik moet weer weg... Straks komt moet ik weer naar die Luc toe... Kom me daar
alsjeblieft weghalen, alsjeblieft... (smekend)
- En
meteen is Britt weg... Ze stapt weer in Karel's auto, die haar stond op te
wachten en gaat weer met hem mee naar huis...
- Karel:
Gaat het, Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Ja zo lang ik bij jou ben wel, maar ik moet dadelijk weer naar Johan, en
dan...
- Britt
begint zacht te snikken
- Karel
heeft ontzettend medelijden met Britt en hij zoekt een manier om haar te
helpen.
- Karel:
Wat zou je ervan vinden als ik nog voor je bijbetaalde, tot
morgenochtend?Dan kan je eens lang slapen?Wat zeg je ervan?(voorstellend)
- Britt:
Dat zou heel lief van je zijn... (doodsmoe)
- Karel:
Dan doe ik dat(glimlachend/vriendelijk)
- Karel:
Slaap nog maar even tot we er zijn, ik wek je wel op tijd.
- Britt:
Dank je! Ik ben blij dat ik je heb……
- En
dan valt Britt dadelijk, met een gerust hart in slaap.
- Als
ze bijna aankomen bij het huis van Karel wekt hij Britt.
- Britt:
Hmmmm
- Karel:
Britt, we zijn er zo, wakker worden (vriendelijk)
- Dan
komen ze bij het huis van Karel aan en ze zien dat Johan al bij zijn auto
staat te wachten.
- Karel
en Britt stappen uit terwijl Johan naar hun auto komt toegelopen.
- Johan:
Waar bleven jullie, ik sta al een kwartier te wachten!
- Karel:
Sorry Johan, we zijn even gaan rijden en hebben…
- Johan:
Oké, het is al goed, heeft ze goed gewerkt?
- Karel:
Ja hoor, heel goed, zou ik kunnen bijbetalen en haar houden tot
morgenochtend?
- Johan: Tuurlijk, dat is dan 200 euro extra (blij)
- Karel:
Oké...
- Johan:
Ik kom haar morgen om 10 uur halen!
- Karel:
Tot morgen!
-
- Karel
betaalt Johan en gaat met Britt terug naar binnen.
- Britt: Karel, ik ben je eeuwig dankbaar! (blij)
- Karel:
Dat geeft niet, ik kan het niet aanzien dat jij…
- Britt:
Ja, ik wou dat mijn collega's hem konden grijpen.
- Karel:
Dat zal nog wel gebeuren, weet jij toevallig waar Johan verblijft, dan zou
je naar het politiebureau kunnen bellen en vragen of ze hem oppakken.
- Britt:
Maar als hij hen te slim af is, dan zal er mij wat zwaaien.
- Karel:
Hij zal hen niet te slim af zijn, Britt!
- Britt:
Nee, sorry, dat durf ik niet riskeren, vroeg of laat zal hij wel boeten.
- Britt
geeuwt even en kijkt naar Karel.
- Karel:
Ben je moe? Zal ik je maar even laten slapen?
- Britt:
Ja, alsjeblieft (een beetje beschaamd)
- Karel:
Tuurlijk, voor jou wil ik dat graag doen, als er iets is, ik zit daar!
- Karel
wijst naar een deur aan de andere kant van de gang.
- Britt:
Oké dank je!
- Karel:
Slaapwel Britt.
- Karel
laat Britt gerust en hij beslist zelf ook even te gaan liggen, maar dan
blijft hij maar piekeren over Britt, zo'n vrouw, die verdient het niet van
zo behandelt te worden! Uiteindelijk valt ook hij in slaap en als hij wakker
wordt is het al 9 uur.
- Hij
gaat naar de kamer van Britt en wekt haar.
- Karel:
Britt, het is al 9 uur, over een uur komt Johan je halen.
- Britt
wordt stilaan wakker en ze is goed uitgerust.
- Karel:
Wacht even, ik ben zo terug…
- Karel
gaat even naar beneden en komt daarna terug met het ontbijt.
- Karel:
Voilŕ, ontbijt op bed.
- Britt:
O Karel, dat had je niet moeten doen. (blij)
- Als
ze allebei gegeten hebben is het al half tien en dus kleedt Britt zich maar
vlug aan voordat Johan komt.
- Om
10 uur...
- Johan:
Hey lieverd. :) Kom je mee?
- Britt:
Ja... Dag Karel... en bedankt. (glimlachend)
-
- Johan
grijpt Britt bij haar bovenarm en sleurt haar mee naar buiten...
- Onderweg...
- Johan:
Waarom zei je bedankt tegen Karel?
- Britt:
Ah, dat, euh..
- Johan:
WAAROM BRITT?
- Britt:
Voor de leuke nacht. (liegend)
- Johan
lacht tevreden...
- Britt:
Waar gaan we heen?
- Johan:
Hier in Leuven ken ik nog een vriend... Ik heb hem gebeld en hij is wel geďnteresseerd
in je. (glimlachend/vriendelijk)
- Britt:
Oké... (mompelend)
- Daar
aangekomen wordt Britt harder dan normaal aangepakt... Omdat Johan iets
vermoedt over haar en Karel... vraagt
hij aan zijn vriend (Thomas) of hij ook even mag blijven zodat hij Britt kan
uithoren.
- Thomas: Tuurlijk. Moet ik iets speciaals doen?
- Johan:
Haar goed aanpakken. (lachend)
- Thomas:
Begrepen vriend.... (glimlachend)
- Terwijl
Thomas hard bij Britt bezig is, vraagt Johan haar uit over haar nacht, en
zonder dat ze het zelf beseft komt alles eruit...... Hoe lief Karel voor
haar was, dat hij haar naar Gent heeft gebracht naar het commissariaat, dat
hij haar niets verkeerds heeft gedaan, en zo...
- Johan:
Waarom heb je daarstraks gelogen tegen mij, lieverd? (vriendelijk, maar op
het punt om uit te barsten)
- Britt:
Sorry Johan, ik was bang!
- Johan:
Bang!? (zich inhoudend)
- Britt: Hmhmm..
- Opeens
beseft Britt wat ze allemaal gezegd heeft en barst in tranen uit.
- Johan:
Waarom begin je nu te wenen!? (boos)
- Johan
geeft haar een klap in haar gezicht en Britt probeert zich te verweren en
daarom krijgt ze er nog een tweede.
- Thomas:
Allé, doe meer je best, je kunt beter n**ken! (kwaad/nog ruwer)
- Britt
schreeuwt het uit van pijn en kan zich gewoon niet meer inhouden...
- Tot
plots de deur ingestampt wordt, en niemand minder dan Karel in de
deuropening staat...
- Britt: Karel! (uitroepend)
- Karel
komt op Thomas af en sleurt hem van Britt af!
- Karel:
Hoe durf je…. (kwaad)
- Thomas:
Laat me gerust! Ik ben nu bezig, jij mag straks oké!?
- Karel
trekt zich niks van Thomas aan en richt zich tot Britt.
- Karel:
Kleed je maar aan meisje, wij gaan hier weg. (vriendelijk)
- Thomas
probeert Karel en Britt nog tegen te houden maar Karel is te sterk. Dan
verlaten Britt en Karel het huis.
- Britt:
Waar gaan we naartoe?
- Karel:
Ergens waar ze je niet zullen gaan zoeken.
- Britt:
Waar dan??
- Karel:
Bij jou thuis. Als je dat goed vindt natuurlijk.
- Britt:
Ja, oké... (wat twijfelend)
- Karel
glimlacht vriendelijk en zet zijn hand even op Britt's knie, maar die trekt
zich geschrokken terug...
- Karel:
Sorry Britt, ik bedoelde hier niets mee hoor..
- Britt
reageert niet maar vertrouwt Karel nu toch niet meer zo goed.
- Karel:
Scheelt er wat?
- Britt:
Nee hoor…. (zacht)
- Opeens
schrikt Britt heel erg.
- Karel:
Gaat het?
- Britt
wijst naar buiten en dan ziet Karel het ook, Johan rijdt langs hen.
- Aan
het rode licht gebaart Johan dat Britt moet overstappen in zijn auto... Hij
toont heel kwaad zijn mes...
- Britt
schudt heftig haar hoofd, maar Johan wordt razend en Britt durft niet anders
dan over te stappen...
- Karel:
Hier blijven. (kwaad)
- Karel
trekt Britt weer binnen en rijdt door het rode licht weg...
- Britt:
Laat me los, je doet me pijn! (schreeuwend van angst)
- Karel
vergrendelt de deuren zodat Britt nergens heen kan, en hij rijd veel te hard
totdat hij een sirene hoort en een politiewagen langs hem komt rijden...
Karel vertraagt. Dan ziet Britt dat het Tony is.
- Britt: Karel, laat me eruit, het is Tony..
- Karel:
Gebaar dat we naar jou thuis rijden.
- Britt:
Oké...
- Britt
doet wat haar gevraagd werd. Tony knikt en rijdt achter hen aan...
- Bij
haar thuis aangekomen zien ze Johan's auto niet staan, dus stapt Britt snel
uit en rent alleen heel snel naar haar appartement, omdat ze zo'n schrik
heeft...
- Ze
gaat binnen en doet de deur op slot... Iets wat ze beter niet had kunnen
doen...
- Johan
(achter haar): Dag lieverd...
- Britt
schrikt heel erg en wil terug naar buiten lopen maar de deur is gesloten en
ze krijgt hem niet op tijd terug open want Johan heeft haar al vast.
- Johan:
Waar denk jij heen te gaan? We kunnen het hier zo gezellig maken! Ik heb
mijn videocamera bij hoor.
- Britt
zegt niks en wil haar al beginnen uit te kleden maar dan klopt Tony op de
deur.
- Johan:
Laat maar zitten meisje, ik ben bij haar, alles is goed nu.
- Tony:
Johan? Laat haar met rust!
- Johan
(fluisterend in Britt's oor): Zeg dat alles in orde is, of...
- Johan
laat zijn mes naar Britt's keel glijden...
- Britt:
Tony? Alles is in orde, ga maar weg!
- Tony:
Neen, Britt, ik ga niet weg! Kom naar buiten!
- Johan
duwt iets harder op het mes...
- Britt:
Tony! Ga alsjeblieft weg, het is in orde!
- Tony:
Echt?
- Britt:
Ja, echt! Ik bel je nog wel!
- Tony:
Oké... Tot later!!! (zuchtend)
- Tony
gaat weer weg, maar Karel vertrouwt het niet en blijft stil naast de deur
zitten...
- Johan:
Goed zo, liefje... Kleed je nu maar uit... We gaan een video maken voor in
mijn collectie, waar de klanten uit kunnen kiezen... (glimlachend
/vriendelijk terwijl hij het mes weghaalt)
- Karel
heeft dit gehoord en gaat vlug kijken of Tony nog buiten staat, Tony rijdt
net weg maar Karel kan haar nog tegenhouden.
- Karel:
Johan heeft haar gedwongen van dat te zeggen...
- Tony
roept versterking en gaat ook stil naast de deur zitten.
- Johan:
Komaan meisje, je kunt toch wel beter dan dit!
- Britt:
Sorry Johan…
- Johan:
Britt! Je zal me gvd tegoei n**ken of....
- Britt: J...a... (bevend)
- Britt
doet nog meer haar best en kijkt af en toe angstig in de camera, maar Johan
begint haar uit volle macht te zoenen en geeft haar bijna geen kans om
tegoei te ademen...
- Britt:
Johan, oh Johan (kreunend van pijn)
- Tony
weet dat het zo niet verder kan maar ze weet ook dat ze Johan niet alleen
aankan, maar Britt is haar vriendin..
- Tony
beslist van er zelf voor te gaan.
- Ze
trapt de deur in ..
- Tony:
Halt, politie!
-
- Johan
probeert nog vlug zijn kleren bijeen te pakken en door het raam te vluchten
maar Tony is hem te vlug af.
- Britt
kruipt helemaal in elkaar en houdt haar armen voor zich geslagen, alsof ze
schrik heeft dat ze weeral slaag gaat krijgen...
- Karel:
Rustig Britt, rustig. (vriendelijk/geruststellend)
- Britt
wordt kwaad van angst: RUSTIG!!!
- Karel
knikt en wil haar vast pakken,
- Britt:
BLIJF VAN ME AF!!
- Karel
pakt Britt bij haar schouders en schudt haar hard doorheen...
- Britt:
Laat me los! (snikkend)
- Karel:
Ze zijn nu met Johan bezig. Als hem iets overkwam moest ik jou overnemen.
Meekomen, of anders...
- Karel
toont een mes...
- Britt
knikt en gaat mee, ze rijden ver weg, waar niemand hen kan vinden...
- Britt
is bang dat ze met hem moet vrijen maar dat gebeurd niet. Hij zit alleen
maar naast haar en verliest haar geen moment uit het oog. Britt snapt er
niets meer van; het ene moment was hij vriendelijk en hielp hij haar en nu
weer dit...
- Karel:
Als je je vragen moest stellen: Johan heeft me ingehuurd, om te zien of je
hem echt trouw was... Blijkbaar dus niet... (gemeen)
- Britt:
Alles was opgezet spel! (het eindelijk begrijpend)
- Karel:
Goed zo, liefje... Ik moest van Johan met zijn handeltje doorgaan, en jou
dus verhuren aan zijn klanten... Ene Mark heeft weer naar je gevraagd. Ik
breng je nu naar hem toe.
- Britt
(denkend): Da’s die man die me naar Tony heeft gereden...
- Daar
aangekomen... blijkt ook Mark gewoon met haar te willen doorgaan maar hij is
niet zo hardhandig als andere mannen. Het kan Britt allemaal niks meer
schelen en ze laat hem gewoon doen. Achteraf is ze weer helemaal over haar
toeren en huilt verschrikkelijk.
- Karel:
Wil jij wel es ophouden met janken? H**r! Kijk me aan als ik tegen je praat!
(schreeuwend tegen Britt)
- Karel
neemt Britt's hoofd ruw in zijn handen en geeft haar een paar kletsen in
zijn gezicht.
- Karel
is mogelijk NOG ruwer dan Johan ooit geweest is...
- Al
snel ligt Britt bewusteloos op de grond. Karel is buiten zinnen en blijft
erop schelden en slaan...
- Tot
één van zijn klanten hem van Britt afhaalt, hem omver gooit, Britt opraapt
en haar meeneemt...
-
- ...
-
- Wanneer
Britt weer bij bewustzijn komt, kijkt ze recht in het gezicht van een
vriendelijk uitziende en knappe man, Jonas.
- Britt
schreeuwt het uit, maar merkt dan dat ze helemaal niet vastligt of zoiets,
maar dat ze in een heel mooi bed met zijde lakens ligt...
- Britt:
Waar... Waar ben ik? (verwonderd/bang)
- Jonas:
Rustig, meisje. Ik ben Jonas, en ik heb je geholpen weg te geraken van die
bruut van een Karel.
- Britt:
Nu wil je zeker een beloning? (zuchtend)
- Britt
maakt zich al klaar om zich uit te kleden, maar...
- Jonas:
Ho ho, nee dat is niet de bedoeling.
- Britt:
Ben je niet omgekocht door Johan dan?
- Jonas
schudt zijn hoofd: Nee joh. Ik zal niks met je doen.
- Britt
kijkt hem aan en voelt voor het eerst geen echte angst voor hem, maar toch
blijft ze wantrouwend. Ze had zich tenslotte ook vergist in Karel...
- Jonas:
Zal ik een dokter voor je bellen, Britt? (vriendelijk)
- Britt:
NEEN! Neen, alstublieft... (smekend)
- Jonas:
Rustig maar, dan bel ik niet. Het is wat JIJ wilt. (glimlachend)
-
- Britt
twijfelt even, maar...
- Britt:
Bel Mihriban Ates maar...
(zacht)
- Jonas:
hHb je een nummer bij je toevallig.
- Britt
schudt haar hoofd: Telefoonboek...
- Jonas
knikt en gaat op zoek naar een telefoonboek. Al snel heeft hij haar aan de
lijn en Britt maakt uit zijn woorden op dat ze gelijk terecht kunnen.
- Britt
(als hij ophangt): We kunnen gelijk komen?
- Jonas
knikt.
- Britt:
Johan..
- Jonas:
Johan kan je hier niet vinden. We zitten in de rijkste buurt van Gent, hier
zal hij je echt niet komen zoeken, meisje.
(glimlachend/geruststellend/vriendelijk)
- Britt:
Zeker? (toch wat twijfelend)
- Jonas:
Heel zeker. (glimlachend)
- Britt:
Oké dan... (zuchtend)
-
- Aangekomen
in het ziekenhuis, bij Mihriban in
het kantoortje...
- Mihriban
: Britt, wil je nog eens vertellen wat er gebeurd is?
- Britt
schudt haar hoofd.
- Jonas:
Toe nu Britt, anders gaat het door.
- Britt:
Neen, ik wil het niet. Wil je Tony bellen?
- Mihriban
: Ga je het vertellen als Tony er is?
- Britt:
Ik zal zien (stil)
- Mihriban
: Ik zal haar bellen.
- Als
Tony aangekomen is, vertelt Britt het hele verhaal opnieuw...
- Mihriban
besluit haar te onderzoeken op SOA's en op eventuele zwangerschap...
- Britt:
Moet ik... moet ik mijn kleren uit?
- Mihriban
knikt: Het duurt maar even Britt.
- Britt
is echt heel bang en Mihriban ziet dit...
- Mihriban
: Rustig maar Britt, ik doe je niks. Wil je dat Tony erbij blijft?
- Britt:
Neen (fluisterend).
- Mihriban
: Het is echt maar heel eventjes, ik doe je niks...
- Britt:
Ik... Ik du...
- Mihriban
: Britt, kom op. (vriendelijk)
- Britt:
Ik durf nie! (snikkend)
- Mihriban
: Britt, doe nou niet flauw. (streng)
- Britt
schrikt van Mihriban 's strenge toon in haar stem, en schiet bijna uit de
kleren...
- Mihriban
: Flinke meid, leg je hier maar ff neer. (glimlachend)
- Britt
staat haast te beven op haar benen en komt met moeite tot aan de bank waarop
ze moet gaan liggen...
- Mihriban
zet zich naast haar neer op een krukje en duwt Britt's benen wat uit
elkaar... Britt begeeft het bijna van spanning en als Mihriban
haar vanonder aanraakt, springt ze recht en verstopt ze zich achter
de kapstok...
- Mihriban
probeert snel na te denken want zo heeft het natuurlijk geen zin.
- Mihriban
: Wil je echt niet wachten tot Tony er is?
- Britt:
Help me, Mihriban ... Ik heb zo'n bang. (snikkend)
- Mihriban
: Rustig maar Britt, ik doe je echt niets.
- Britt
zucht even en kijkt bang naar Mihriban .
- Mihriban
: Wil je echt niet even op Tony wachten?
- Britt:
Ik weet het niet.
- Mihriban
: Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Onderzoek me maar... (zuchtend)
- Mihriban
: Echt? (terwijl ze een deken rond Britt slaat)
- Britt:
Ja, dan is het sneller voorbij... (zuchtend)
- Dus
onderzoekt Mihriban ... Daarna...
-
- Mihriban
: Deed het pijn?
- Britt:
Niet echt. (beschaamd om haar lichaam)
- Mihriban
: Je hoeft helemaal niet beschaamd te zijn, Britt. (vriendelijk)
- Britt:
Hmmmmm
- Dan
komt Tony binnen.
- Tony:
Hoi Britt, hoi Mihriban .
- Mihriban
: Dag Tony
- Britt:
Hey Tony! (blij dat ze haar ziet)
- Tony:
Gaat het Britt?
- Tony:
En? Hoe was het onderzoek (tot Mihriban )
- Mihriban
: Goed, niet waar Britt?
- Britt:
Ja, het ging wel. (zacht)
- Tony:
Wanneer hebben we de uitslag?
- Mihriban
: Als ik er spoed opzet, morgenmiddag. Zal ik bellen dan?
- Tony:
Das goed. (glimlachend)
- Britt
begint haar jas al aan te doen. Ondertussen vraagt Tony aan Mihriban
: "Zou ik met haar naar een psychologe gaan?"
- Mihriban
: Dat lijkt mij nog steeds het beste, ja. Ze moet hiermee geholpen worden,
en dat kunnen wij niet, Tony.
- Tony:
Weet jij een goede?
- Mihriban
: Ine Luyten is een hele goede, vind ik.
- Tony:
Bel jij haar?
- Mihriban
: Oké. Zal ik een afspraak maken voor morgenmiddag? Nadat jullie zijn
langsgekomen voor de uitslag?
- Tony:
Da’s goed. Tot morgen. (glimlachend)
- De
volgende middag, weer in Mihriban 's kantoortje...
- Mihriban
: Ik heb de uitslag gekregen...
- Tony:
En?
- Mihriban
: Ze heeft geen SOA, maar...
- Tony:
Maar?
- Mihriban
: Ze is zwanger. (zacht)
- Britt
begint te huilen.
- Britt:
NEEN! Dat wil ik niet!!!!
- Tony:
Weet je van wie?
- Britt:
Hoe moet ik dat nu weten?!
- Mihriban
: Rustig Britt, je kan altijd abortus laten plegen, maar denk daar eerst
eens heel goed over na. Ik heb voor jullie een afspraak gemaakt, jullie
kunnen nu gaan.
- Britt:
Een afspraak? (bang)
- Tony:
Rustig Britt, Mihriban heeft
een afspraak gemaakt bij een psychologe.
- Britt:
Neen, niet doen!
- Tony:
Britt, dat is het beste, wij kunnen je niet helpen, en je kunt toch moeilijk
je hele leven hiermee blijven zitten?
- Mihriban
: Ga nu maar Britt, het is een hele lieve, Tony blijft bij je. Ze zullen je
echt niks doen. Je gaat gewoon een keer praten, en daarna zie je maar of je
nog terugkomt of niet. Maar nu MOET je
gaan.
- Tegen
haar zin gaat Britt dan maar mee naar Ine.
- Als
ze binnenkomen wil Ine haar een hand geven, maar Britt schrikt en deinst
terug.
- Tony:
Rustig Britt...
- Ine:
Ga maar zitten, ik kom zo, even met je vriendin praten.
- Britt
gaat wantrouwig zitten en Ine praat even met Tony.
- Ine:
Ik heb van mijn collega telefoon gekregen of ik haar kon helpen, wat is
precies het probleem?
- Tony:
Wel, eerste mishandelde en verkrachtte haar vriend haar, en toen dwong hij
haar te vrijen met andere mannen, zo is het een hele tijd doorgegaan. Op een
gegeven moment was er een vriendelijke man, en die heeft haar naar mij
gebracht, toen zijn we naar Mihriban gegaan,
maar haar vriend kwam toen binnen, en toen hebben we haar niet meer
teruggezien. Wat er toen gebeurd is weet ik niet, maar gisteren belde
Mihriban mij, om te vragen of
ik kon komen, Britt was bij haar. Ik ben toen vliegensvlug naar het
ziekenhuis gereden, en daarna heb ik haar meegenomen naar huis, en vandaag
zijn we teruggekomen. Dat is het zo ongeveer, wat ik weet tenminste...
- Ine:
Oké, ik neem aan dat ze ongeveer niemand meer vertrouwt?
- Tony:
Neen, bijna niemand. Het duurt een hele tijd voor dat ze je zal vertrouwen,
vrees ik...
- Ine:
We zullen eens proberen, komt u mee?
- Ine
gaat Tony voor en ze zetten zich aan een bureautje. Tony langs Britt, en Ine
tegenover hun. Britt beeft van de schrik.
- Tony:
Rustig Britt, ze doet je niks, en ik ook niet, dat weet je.
- Britt:
Dat zeiden ze allemaal...
- Ine:
Wel, Britt. Ik ben Ine, Ine Luyten. Ik ben psychologe en heb veel ervaring
met slachtoffers van seksueel geweld. Mihriban
heeft me gisteren opgebeld en gevraagd om jou te zien. Zij is erg
bezorgd om je. Zou jij me willen vertellen wat er is gebeurt?
- Britt:
(bijna agressief) Nee.
- Ine:
Rustig maar Britt. Jij geeft aan waar je aan toe bent.
- Britt;
Ik wil rust.
- Tony:
Britt, laat ze je toch helpen, daar is ze toch voor?
- Britt;
Niemand wil me helpen. Iedereen wil altijd alles van me hebben. Op het werk,
Johan, die Karel, allemaal, en het
wordt steeds erger. Ik dacht dat ik Johan kon vertrouwen en dan nu, dan doet
hij zoiets...
- Ine
heeft gelijk in de gaten dat het Britt zo hoog zit dat die begint te
vertellen en voorlopig waarschijnlijk ook niet meer zal stoppen.
- Ine:
Britt, kom even hier zitten, hier op deze stoel, die zit wat gemakkelijker.
- Britt
verzet zich al pratende van de ene naar de andere stoel en blijft maar
praten en praten en praten.
- Tony
wordt er stil van en voelt zich misselijk worden als ze hoort wat Johan en
die andere mannen Britt allemaal hebben aangedaan.
- Ine
is nu naast Britt komen zitten en heeft heel voorzichtig haar hand op die
van Britt gelegd. Ze weet dat Britt op een punt komt dat ze gaat breken en
dan wil ze er voor haar kunnen zijn.
- Maar
Britt vertelt nog steeds over de verschrikkelijke praktijken die die mannen
hanteerden om haar ondergeschikt te maken. Het was niet meer alleen een
potje vrijen om aan hun behoeftes te voldoen, nee, ze werd compleet
gemarteld, ze moest hele vernederende handelingen verrichten; ze werd aan
een hondenriem gelegd en moest door de kamer kruipen; urenlang moest ze heel
stil staan met haar neus tegen de muur gedrukt; maar het ergste waren toch
wel die forse en zeer pijnlijke penetraties die Johan steeds weer uitvoerde
op Britt. Eerst alleen vrijen, toen Britt nemen samen met een vriend, daarna
begon hij
- "speeltjes"
te gebruiken, maar op gegeven moment nam hij gewoon alles wat hem voor
handen kwam, van handstoffers tot soeplepel, van bierfles tot vaas. Alles
verdween bij Britt naar binnen en hij had er heel hard bij gelachen. Hoe
meer Britt huilde van de pijn, hoe harder en ruwer hij haar binnendrong.
- Als
alle gruwelijkheden zijn opgenoemd stop Britt met praten en kijkt door haar
met tranen gevulde ogen star en recht voor zich uit. Ze lijkt geen contact
te hebben met Ine of Tony, en Ine vind dit een enge gedachte.
- Zachtjes
wrijft ze over Britt's handen.
- Ine:
Britt? Kun je me horen? Zeg eens wat?
- Britt
kijkt alleen waar het geluid vandaan komt maar verder reageert ze niet.
- Tony
stapt nu ook dichter bij en legt haar handen bij Britt op de schouders, maar
hiervan schrikt Britt zo heftig dat ze heel hard begint te roepen en begint
te vechten met Tony, die enkele rake klappen oploopt. Tony weet dat dit een
schrikreactie is en neemt het Britt niet kwalijk maar ze MOET wel
terugvechten om weerstand te bieden aan Britt zodat die haar angst en haar
boosheid er letterlijk uit kan slaan.
- Ine
probeert te voorkomen dat Britt zich bezeerd. Omdat ze behalve haar privé-praktijk
ook een kamer in het ziekenhuis heeft, waar ze nu zijn, heeft ze een
psychiater opgeroepen om Britt eventueel een injectie te geven met een
kalmeringsmiddel. Maar na een goed kwartier stevig vechten valt Britt
uitgeput op de grond en rolt helemaal in elkaar en begint heel hard te
huilen. En nog steeds zit Tony bijna bovenop haar, om haar te beschermen en
om haar te laten weten dat ze er niet alleen voor staat.
- Tony
gaat achter Britt zitten en trekt haar tegen haar buik en borst aan wat
omhoog zodat ze wat tegen Tony aanhangt en dan pas lijkt ze wat rustiger te
worden. Totdat ze bloeddruppels ziet en weer van nieuws begint te krijsen.
- Wat
ze had gezien waren de bloeddruppels die uit Tony's bloedneus waren gelopen.
- Ine:
Kalm maar Britt, dat is niet jou bloed. Tony heeft een bloedneus. Ik zal
haar een doekje doen. Rustig maar. Zal het weer een beetje gaan?
- Britt
kijkt angstig, maar beduidend minder gevangen dan zojuist naar Ine en laat
zich door hun naar een bank begeleiden waar ze op wordt gelegd en een deken
over krijgt. Britt is echt kapot.
- Ine:
Rust maar wat uit, Britt. (vriendelijk glimlachend)
- Ine
en Tony gaan, een beetje verwijderd van Britt, aan Ine's bureau zitten.
Plotseling wordt er op de deur geklopt. Britt's schrikt recht en kijkt met
bange ogen naar Ine...
- Ine:
Binnen.
- 2
vrouwen van midden twintig komen Ine's bureau ingelopen.
- Ine:
Ah, Sylvia en Sofie. Ik verwachtte jullie iets vroeger. (lachend)
- Sylvia:
Sorry Ine, er is van alles tussengekomen. Eerst meneer Poelman die ons wil
spreken, dan een leerling die problemen had, serieuze problemen. Maar nu
zijn we hier. (glimlachend)
- Britt
staart bang naar deze 2 onbekende vrouwen.
- Ine:
Britt, je hoeft geen schrik te hebben. Sylvia Geuvens en Sofie Verstraeten
zijn, net als ik, psychologen. Ze komen je ook helpen, want dit kan ik niet
alleen Britt.
- Britt:
Moet ik alles opnieuw vertellen dan? (geschrokken)
- Sofie:
Neen, Britt, dat hoef je niet. Je mag dat, als je wil, maar Ine mag ons ook
alles vertellen. Wat wil jij? (vriendelijk)
- Britt:
Niet nog een keer...
- Sylvia:
Moet Ine het ons vertellen?
- Britt:
Ja... (zacht/twijfelend)
- Sofie:
He, Britt? Daar hoef je je echt niet voor te schamen, hoor. (glimlachend)
- Sylvia:
Sofie heeft gelijk. Probeer wat te slapen, oké?
- Britt:
Oké...
- Britt
legt zich, nu wat geruster, neer en valt na een paar minuten in een diepe
slaap.
- Ine
vertelt alles wat Britt gezegd heeft aan Sylvia en Sofie. Ze maken, samen
met Tony, een afspraak voor een gesprek voor de volgende dag. Alleen Ine,
Sofie, Sylvia en Britt zullen er zijn, en ze willen zien hoe Britt op hun
drieën reageert, als er geen steun is...
-
- Dus,
de volgende dag...…brengt Tony Britt tot aan de deur en blijft dan staan.
- Britt:
Ga je niet mee?
- Tony:
Ik denk dat jij dit ook heel goed alleen kan.
- Britt:
Nee... nee dat kan ik niet
- Tony:
Jawel Britt, je zult zien dat je het wel kan, probeer het maar.
- Britt:
Neen Tony, laat me nu niet alleen, dat kan ik niet! (huilend/ zich aan Tony
vastklampend)
- Tony:
Rustig Britt, laat me eens even los, wil je?
- Britt:
Je laat me in de steek! Net als iedereen! (boos)
- Op
dat moment gaat de deur open.
- Sylvia:
Ah Britt, kom je binnen? (vriendelijk)
- Britt:
Alleen als Tony meekomt.
- Britt
kijkt Tony smekend aan.
- Sylvia:
Tony heeft wat anders te doen, kom nu maar.
- Britt:
Neen. (zacht)
- Sylvia:
Jawel, je komt nu mee naar binnen, zonder Tony (streng).
- Britt
weet niet hoe snel ze binnen moet zijn. Als ze binnen is ziet ze Sofie en
Ine ook staan, en ze wil zich omdraaien, maar daar staat Sylvia, dus loopt
ze maar heel voorzichtig door.
- Ine:
Hoi Britt (vriendelijk)
- Maar
Britt is verschrikkelijk bang en zwijgt.
- Sofie:
Hallo Britt, alles goed?
- Britt
blijft zwijgen...
- Sylvia:
Britt, je hoeft niet bang te zijn, dat weet je, gaat het wat?
- Britt:
Tony... (zacht)
- Ine:
Tony heeft even wat te doen, maar wij zijn er toch... ik weet dat het
moeilijk is om ons te vertrouwen, maar probeer het even, ...
- Britt
zwijgt…..
- Ine:
Britt, Tony wacht op je in de wachtkamer. Wij willen jou ook graag een keer
alleen zien, maar je moet echt geen bang van ons hebben. Ik denk dat je wat
teveel van Tony afhankelijk bent, en ik wil heel graag dat jij gaat ervaren
dat JIJ ook belangrijk bent, en dat je er VOOR JEZELF mag zijn.
- Britt;
Maar dat is niet zo. Johan die...
- Sofie:
Wat is er met Johan?
- Britt;
Die zei dat eerst ook. En toen ik hem vertrouwde heeft hij me…...toen
heeft hij...
- En
weeral begint ze te huilen en te roepen. Het lijkt wel of ze herbelevingen
heeft. Ze kijkt heel wild en heel angstig naar de drie andere vrouwen in de
kamer.
- Britt;
Jij, jij was er ook bij (tegen Sylvia)
- Sylvia:
Britt, je weet dat dat niet waar is. Ik denk dat jij dat in jou angst nu zo
ziet, en zo beleefd. Maar als je komt zitten zullen we samen met elkaar
praten wat al die toestanden met je hebben gedaan. Met je gevoel van
eigenwaarde en je zelfvertrouwen.
- Britt;
Laat me niet lachen. Wat weten jullie nou van eigenwaarde.
- Ine:
Zeg ons maar dan Britt, wat jij aan eigenwaarde hebt. Kom maar even hier
zitten en neem rustig je tijd.
- De
stem en de non-verbale houding van Ine maken dat Britt gaat zitten en rustig
probeert te vertellen hoe ze zich voelt.
- En
weer geeft Britt aan zich slecht en heel vies te voelen. EN vernedert. EN
mishandelt.
- Ine:
Goed Britt, zeg het maar. Geef het maar een naam, alleen zo kun je loskomen
van dat enorme trauma wat je hebt opgelopen. Goed zo.
- Britt;
En toen Johan me ook nog aan zijn vrienden ging uitlenen... Hij leende me
niet eens uit, hij vroeg er geld voor. Ik moest voor hem zelfs de hoer
spelen. Het was zo vernederend.
- Sylvia;
En toen ben jij elk gevoel voor zelfwaardering verloren.
- Britt;
(verlegen) Ja.
- Sylvia:
En je wilt je heel graag weer zeker en veilig voelen?
- Britt;
Zal ik dat ooit nog kunnen?
- Sofie;
Daar willen wij je mee helpen Britt. Wij hebben dit gesprek met zijn drieën
gedaan, zodat wij alledrie weten hoe jij je voelt. Het is een heel zwaar
trauma wat je te verwerken hebt, en het kan ons soms ook teveel worden om
met jou te doorleven en doorwerken, maar we zullen er altijd voor je zijn.
Is Ine er niet, dan kan Sylvia of ik het van haar overnemen, of omgekeerd,
maar dan hoef je in elk geval niet elke keer opnieuw alles te vertellen. Wij
weten nu hoe jij je moet voelen.
- Britt:
(spottend) Oh ja? Heb je het soms ook meegemaakt? Hč? Door je eigen vent
verhuurt te worden en vernederd?
- Sylvia:
....Britt, we bedoelen, dat we begrijpen dat jij je heel erg rot voelt. En
we zijn alledrie speciaal geschoold om slachtoffers van seksueel geweld te
helpen. Wij hebben veel ervaring in het begeleiden van vrouwen die dit is
overkomen.
- Britt;
Wil je zeggen dat Johan…..
- Sofie:
Niet Johan, maar er lopen meer van zulke mannen rond, maar die zijn vaak zo
intimiderend naar hun vrouwen dat die geen aangifte durven doen .
- Britt;
En nu moet ik als voorbeeld dienen? Mooi niet. Ik heb al genoeg ellende met
Johan. Als ik aangifte ga doen...
- Ine:
Britt, rustig maar. We vragen je niet om aangifte te gaan doen. Dat is aan
jou of je dat wilt, en zo ja, op een tijd dat jij dat aan kan en aandurft.
Wij zijn nu hier om JOU te helpen. Ik hoop dat je ons wilt leren vertrouwen,
maar het is steeds wat JIJ aangeeft wat je aankan. Oké?
- Britt;
Echt? Jullie zijn er allemaal voor MIJ? Dat kan niet. Daar moet wat achter
zitten.
- Ine;
Wat zou daar volgens jou achter moeten zitten Britt?
- Britt:
Nou, dat jullie ook voor hem werken.
- Ine
keek Britt vriendelijk lachend aan en stak haar vriendschappelijk een hand
toe, en zonder dat Britt er erg in had reikte ze naar de hand van Ine en nam
die aan. Ze voelde de warmte en de goed bedoelingen binnenstromen en boog
toen beschaamd haar hoofd naar benenden.
- Sylvia:
Britt? Kijk mij es aan? (vriendelijk)
- Britt:
Neen. (zacht)
- Sylvia:
Britt, kijk mij aan? (nog steeds vriendelijk)
- Britt
kijkt Sylvia een paar seconden in de ogen en perst er dan een hele zwakke
glimlach uit... Sylvia knikt, tevreden glimlachend.
- Maar
van die glimlach schrikt Britt, en ze slaat direct haar ogen neer.
- Sofie:
Britt? Waarom schrik je nu? (vriendelijk)
- Britt:
Gewoon...
- Ine:
Voor alles is een reden Britt.
- Britt
zwijgt, maar begint stilletjes terug te huilen.
- Ine:
Rustig Britt, je moet het niet vertellen. Je vertelt alleen wat jij wilt.
- Britt:
Echt? Echt waar?
- Ine:
Echt, echt waar. (glimlachend) Wil je vertellen waarom je zo schrok?
(vriendelijk)
- Britt:
Omdat... Omdat... Je lachte net als... als een van die mannen... (zacht)
- Sylvia:
Zet die mannen uit je hoofd Britt, wij zijn die mannen niet, die mannen
kunnen je niks meer doen.
- Britt:
Dat kan jij niet weten! Die mannen kunnen hier elk moment binnenkomen!
(schreeuwend)
- Sofie:
Rustig Britt, die mannen zullen dat niet doen. Johan is opgepakt, hij kan je
niks meer doen.
- Britt:
Hij niet nee. (zacht)
- Sylvia:
Wie dan wel? (vriendelijk)
- Britt:
Niemand... (zacht)
- Sylvia:
Wel iemand Britt, en jij gaat me wel nu vertellen wie dat die iemand is.
(streng)
- Britt
schrik hiervan, begint te huilen, wendt haar gezicht af en zwijgt.
- Sylvia:
Wel, komt er nog wat van?
- Britt:
LAAT ME MET RUST!
- Sylvia:
Neen, ik laat je niet met rust, ik wil je helpen, net als Ine en Sofie. Ik
wil weten wie die iemand is, zodat de politie hem kan oppakken, en jij geen
schrik meer hoeft te hebben.
- Britt:
Hij was zo lief voor me (huilend).
- Sylvia:
Wie Britt?
- Britt:
Niemand! (roepend)
- Sofie:
Britt? (vriendelijk)
- Britt: Karel... (heel zacht)
- Ine:
Wie zeg je?
- Britt:
Niks, laat maar... (zuchtend)
- Ine:
Britt, we willen je gewoon helpen.
- Britt:
Karel (zuchtend)
- Ine:
Over hem heb je nog niets verteld! Wat heeft hij dan gedaan?
- Britt:
Ik wou het niet zeggen, hij was zo lief, maar… (dan begint ze terug zacht
te snikken)
- Ine:
Rustig maar, je zei?...
- Britt:
Hij was ingehuurd door Johan. (zuchtend)
- Sylvia
schudt zacht haar hoofd en neemt Britt's handen in haar eigen handen...
-
- Sylvia:
Britt, wij willen je alleen maar helpen.
- Britt: Hmmmm, dat zeg je me nu wel, maar ik vertrouwde Karel ook, en toen...
- Sylvia:
Vertel het maar rustig..
- Britt:
Oké, ik vertrouwde hem, hij heeft me eens naar het politiebureau gebracht,
hij heeft bijbetaald voor me, zodat ik een nachtje kon uitrusten, gewoon
slapen, en daarna, was hij even vals en op hetzelfde uit als alle anderen.
- Daarom
dat ik het nu moeilijk heb met iemand te vertrouwen, zie je?
- Sofie:
Dat snappen we beter dan je denkt, Britt. (glimlachend)
- Plots
wordt er op de deur geklopt. Britt schrikt, maar beseft bijna onmiddellijk
dat ze bij 3 mensen zit die ze best wel kan vertrouwen. Ze kijkt naar Sylvia,
die de deur opendoet voor Mihriban ...
- Mihriban
: Hoi, is Britt Michiels hier?
- Sylvia:
Ja hoor, komt u binnen.
- Mihriban
: Dank je. Ik ben de dokter van Britt. Hoi Britt, ik kwam even vragen of je
abortus wou plegen...
- Sylvia,
Sofie en Ine kijken heel verbaasd naar Mihriban .
- Sofie:
Is Britt...
- Mihriban
: Ja, Britt is zwanger, heeft ze dat niet verteld?
- Ine:
Nee, dat heeft ze niet. Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Ik wilde er niet meer aan denken. (zacht)
- Sylvia
legt een hand op Britt's schouder en vraagt: "Wat wil je met de baby
doen, Britt?"
- Maar
Britt kan geen antwoord geven. Paniek heeft zich weer meester van haar
gemaakt en ze stormt langs Mihriban naar
buiten en wil vluchten maar rent pardoes bij Tony in de armen. Tony, haar
steun en toeverlaat, die geduldig had zitten wachten tot ze klaar zou zijn
bij de psychologen.
- Tony: Brittje, wat is er? Wat hebben ze gedaan?
- Britt;
WEG, ik moet hier weg. Help me.
- Dan
staat Ine ook al naast Britt en legt zachtjes een hand op haar schouder.
- Ine:
Britt, zou je nog even mee willen komen? Ik heb de indruk dat je op dit
moment helemaal overstuur bent en ik vind het niet verstanding om je zo te
laten gaan. Ik zal Sofie en Sylvia vragen of ze weg gaan en dan kan jij nog
even met Tony en mij hier blijven en weer wat op rust komen.
- Britt;
Mihriban .
- Ine;
Ja, die is er ook nog. Moet ze blijven of moet zij ook weg?
- Britt;
Weg.
- Tony
slaat haar armen om Britt heen terwijl Ine alle andere vrouwen uit haar
kantoor laat komen en dan de deur uitnodigend opent voor Britt en Tony.
- Britt:
Ik praat liever met Sofie. (plotseling zeggend)
- Tony
kijkt haar verbaasd aan en kijkt dan vragend naar Ine...
- Ine:
Britt, ik denk dat we op dit moment maar even gewoon niet verder moeten
praten over al die vreselijke dingen. Jij hebt nu je rust verdiend. Ga
lekker even op de bank liggen en als je weer wat op rust bent ga dan maar
lekker met Tony naar huis en dan zien we je over twee dagen om verder te
praten. Oké?
- Britt;
Maar ik moest toch alles gaan zeggen?
- Ine;
Ja, dat is ook wel de bedoeling, maar je kunt gewoon niet alles in een keer
kwijt raken. Je zou er ....Ik denk dat het gewoon teveel is in een keer.
Laat het langzaam loskomen. Als jij weer naar huis gaat moet je wel
voldoende van je af gepraat hebben, en niet nog helemaal in de zorgen
zitten. Dat zou je niet aankunnen alleen thuis.
- Britt;
Is goed (neerkijkend naar haar voeten)
- Tony:
Britt, wil je hier even gaan rusten of zal ik je nu naar huis brengen?
- Britt;
Ik durf niet naar huis. Wat als hij er is?
- Tony:
Ze hebben Johan opgepakt. Hij komt niet naar je huis.
- Britt;
Tony, ik ben bang. Het doet pijn.
- Ine:
Britt, jij moet kiezen. Wil je liever nu met Sofie praten?
- Britt:
Ja, nu, alleen met Sofie.
- Ine;
Oké. Kom je Tony? (vriendelijk)
- Ine
en Tony gaan weg, en Sofie komt binnen. Ze zet zich naast Britt neer en
kijkt haar vragend aan...
- Sofie:
Jij wilde alleen mij spreken? Waarom? (vriendelijk)
- Britt:
Jij zei dat je wist hoe ik me voelde. Hoe kon jij dat weten?
- Sofie:
Ik heb veel ervaring met slachtoffers van seksueel geweld.
- Britt;
Ja, maar de manier waarop je het zei?
- Sofie;
Nee Britt, ik ben gelukkig zelf nooit een slachtoffer geweest. Misschien is
dat wel een gebrek dat ik me niet zo goed in kan leven, maar langs de andere
kant, ik ben de Goden dankbaar dat het mij nooit is overkomen, als ik zie
hoe sommige slachtoffers er aan toe zijn. Maar daarvoor zitten we hier niet
te praten. Wij zijn er voor jou. Om jou je trauma te laten verwerken, opdat
jij weer baas in je eigen leven kan zijn. Jij hoeft voor niemand onder te
doen, ook niet voor je eigen vriend of man, dat is heel belangrijk om te
weten en te begrijpen, maar nog belangrijker om dat ook na te leven. Begrijp
je dat Britt?
- Britt
keek wazig voor zich uit. Haar gedachten waren afgedreven naar een tijd
terug, toen ze het nog fijn had met Johan samen. Het leek al weer zo ver
weg.
- Ineens
voelde ze weer een stekende pijn in haar buik en ze klapte bijna voorover
uit de stoel. Sofie kon haar net vastnemen.
- Sofie;
Britt, zal het gaan?
- Britt;
Pijn. Ik voel ze weer in me. AAAUUWW !!! Laat me los, ga van me vandaan. H E
L P ! !
- Sofie
riep de gang op naar Ine die acuut moest komen helpen, want Britt was
opnieuw in een herbeleving geschoten. Ze moesten haar samen in
"bedwang" houden om te voorkomen dat ze in haar angst gevaarlijke
dingen zou doen.
- Tony
kwam ook binnen en ging op haar knieën naast Britt zitten en legde een hand
tegen Britt haar wang en de andere op haar borstkas.
- Sofie
keek geschrokken en verbaasd naar Tony: Niet doen, daar is ze juist heel
bang van.
- Tony:
Ik help haar met ademhalen, dan gaat ze zo rustiger worden.
- Ine:
Goed Tony, help haar maar om rustig te worden. Je doet het heel goed. Kijk
eens, Britt begint al rustiger te ademen. Nog eventjes, en ze is weer bij
ons. Dank je Tony voor je hulp.
- Als
Britt zich heeft hervonden ligt ze weer helemaal opgerold op de vloer en Ine
heeft de deken al weer over haar heen gedrapeerd en Tony zit heel dicht bij
haar en Britt knijpt angstig in Tony's hand.
- Sofie
zit huilend in een hoekje. Ze was ongelofelijk geschrokken van Britt's
reactie...
- Ine:
Çava Sofie?
- Sofie:
Het gaat wel. Ik ben alleen geschrokken, denk ik. (terwijl ze haar tranen
wegveegt, weer rustiger ademhaalt en rechtstaat)
- Ine:
Gelukkig. (glimlachend)
- Sofie
gaat weer naar Britt toe...
- Sofie:
Gaat het, Britt? (vriendelijk)
- Britt:
Ja... Ja, het gaat wel weer... Dank je... (zuchtend/zacht)
- Tony
legt het hoofd van Britt tegen zich aan en geeft haar een zoentje in haar
haren.
- Sofie
staat met verbazing te kijken dat Britt die intimiteit kan toelaten. Ine
knikt haar toe om samen de kamer te verlaten en verteld haar op de gang dat
Tony en Britt al heel lang hele goede vriendinnen zijn en dat Britt al veel
had meegemaakt en dat Tony er altijd onvoorwaardelijk voor haar was geweest.
- Sofie;
Is ze dan niet teveel afhankelijk van Tony geworden?
- Ine;
Nee, wees daar maar niet bang voor. Ik heb vernomen dat Britt een hele ferme
stevige persoonlijkheid heeft, maar dat ze de laatste tijd zoveel had
meegemaakt dat ze het gewoon niet meer kon bolwerken. Het is logisch dat je
dan bij je allerbeste vriendin uitkomt om haar steun te vragen. Ik vind het
heel goed dat er in elk geval nog één iemand is op wie Britt durft te
vertrouwen. Kom, laten we ze op weg helpen en dan een vervolgafspraak maken
voor begin volgende week. En je weet dat je in zulke crisissituaties altijd
moet zorgen dat er contactnummers beschikbaar zijn voor de cliënte?
- Sofie:
Je bedoelt dat ze ons ook in het weekeinde zou mogen bellen?
- Ine;
Ja, dat komt er nu eenmaal bij in dit vak.
-
- Als
ze terug komen in de kamer zien ze dat Tony Britt inmiddels recht heeft
geholpen en dat ze nu net haar jas aandoet.
- Tony:
Bedankt Ine, en jij ook Sofie, maar ik denk inderdaad dat het goed is dat
Britt nu even een paar dagen rust kan krijgen. Maandag weer?
- Ine;
Ja, als het kan voor de middag, zo ongeveer elf uur? Maar als het niet goed
gaat in het weekeinde wil ik ook dat je me belt. We moeten je niet zo in de
kou laten staan Britt. Jij mag gerust om hulp vragen. Jij mag er ook zijn.
-
- Tony
wil met Britt naar haar huis rijden maar Britt is stervens zenuwachtig en
wil niet eens uit de auto komen als ze toekomen.
- Tony:
Britt, ik denk dat je nu toch echt wel je huis in moet. Ik ga met je mee, en
ik laat je niet alleen. Heel het weekend niet. Ik wil je hierbij helpen. Wij
gaan dit samen doen.
- Met
lood in de schoenen neemt Britt de trap naar boven en het kost haar zeker
vijf minuten voor ze de deur open heeft. Ze durft haast niet over de drempel
te stappen maar Tony geeft haar een klein duwtje in de rug.
- Tony:
Kom leg je jas even af en doe wat makkelijks aan dan zal ik even een kop
thee maken voor ons.
- Britt;
Dat moet je niet zeggen. Zo begon Johan ook altijd als we samen thuis
kwamen.
- Tony:
Sorry Britt, dat wist ik niet.
- Britt:
Ik ga me even douchen.
- Maar
het duurde en duurde en Britt kwam maar niet terug uit de douche. Na twintig
minuten begint Tony toch wel ongerust te worden en gaat eens kijken hoe het
met Britt is en ziet dan dat die helemaal in elkaar gedoken onder de hete
douche gehurkt zit.
- Haar
rug is vuurrood van het hete water en haar make-up was helemaal uitgespoeld
over haar gezicht.
- Tony
draait snel het water uit, grijpt een handdoek en legt dat over Britt heen.
- Tony:
Britt? Wat is er gebeurd? (bezorgd)
- Britt
huivert en kan niets meer zeggen.
- Tony:
Britt??? Gaat het?
- Tony
zorgt dat Britt opstaat en doet haar even een badjas aan, dan gaan ze samen
in de zetel zitten.
- Tony:
Britt? Wat is er gebeurd? (bezorgd/vriendelijk)
- Britt
zucht even, maar herpakt zich dan weer terug.
- Britt:
Ik zag Johan en Karel weer voor me staan... (zuchtend)
- Britt
staat recht, loopt weer naar de badkamer en kleedt zich aan...
- Tony
(denkend): Ik bel of Sofie, of Sylvia of Ine, maar één van de drie moet nu
komen.
- Dus
belt ze naar Ine, maar die neemt niet op, net zoals Sylvia, die ook niet
thuis is...
- Tony
(denkend) : Duimen maar dat Sofie thuis is...
- En
inderdaad, Sofie neemt op!
- Sofie:
Hallo, met Sofie.
- Tony:
Hey Sofie, Tony hier.
- Sofie:
Hoi, er scheelt toch niks met Britt (ongerust)
- Tony: Euhm.. kun je a.u.b even komen, dan vertel ik het je zo.
- Sofie:
Ik ben al weg, tot seffens.
- Tony:
Dag.
- Tony
haakt in. Rustig wacht Tony op Sofie totdat de bel gaat, Britt krimpt ineen
van schrik en dan doet Tony open voor Sofie.
- Tony
vertelt alles zacht aan Sofie, zodat Britt niks kan horen...
- Britt:
Wat zitten jullie daar te fluisteren over mij? (wantrouwig)
- Sofie:
Britt? Kom eens hier?
- Britt:
Waarom zou ik naar jou komen? (nog steeds wantrouwig)
- Sofie:
Wil jij mij vertellen wat er gebeurde, wat je voelde toen je thuis kwam en
wilde gaan douchen?
- Britt;
Nee, ik ga het niet nog eens vertellen. Jullie praten toch al steeds over
mij.
- Tony:
Britt, kom je hier bij ons zitten alsjeblieft?
- Britt;
Ik ben bang van jullie. Jullie zijn met Johan onder één hoedje aan het
spelen.
- Sofie;
Nee Britt. Dat doen we niet. Wij zijn hier voor jou.
- Voorzichtig
loopt Tony op Britt toe en steekt haar handen uit om haar uit te nodigen.
- Britt
voelt zich verward. Enerzijds heeft ze wel heel erg de behoefte aan
geborgenheid en ze weet dat Tony haar die kan geven, maar langs de andere
kant is ze ook heel erg bang.
- Ze
twijfelt, en als Tony dichterbij komt schiet ze ineens weg en vlucht de trap
op.
- Tony:
Britt, toe kom nou. Je weet toch dat wij je willen helpen?
- Dan
staat Britt stil halverwege de trap en draait zich om. Voor haar ogen spelen
allemaal vreemde beelden af en ineens, zonder aanleiding valt ze van de trap
af naar beneden en komt met een klap op de grond te liggen.
- Sofie:
BRITT!!
- Tony
schiet op haar af en voelt of er een polsslag is. Dan tilt ze een ooglid op
om te zien of Britt reageert op het licht.
- Ze
neemt haar hand en klopt daar op maar er komt eerst geen reactie. Als ze
zachtjes in het gezicht tikt opent Britt zelf haar ogen.
- Britt; Aauuww, wat is er gebeurd? Wat doe jij hier Tony? Wie is dat?
- Tony:
Weet je dan niet meer Britt? Jij bent van de trap gevallen. Heb je pijn
gedaan?
- Britt; Aauw.
- Tony:
(ongerust) Waar doet het pijn Britt? Kan je bewegen?
- Tony
en Sofie helpen Britt recht te gaan zitten. Eerst is ze wat duizelig maar
dat gaat snel over. Bij het op gaan staan steunt ze op haar hand maar zakt
er gelijk door. Haar pols doet erg pijn en die is ook al dik geworden. Ze
kan wel gelukkig nog haar vingers bewegen dus mogelijk is er niets gebroken.
Tony helpt Britt naar het aanrecht om de hand onder de koude kraan te
spoelen zodat die straks niet nog dikker gaat worden.
- Nadat
ze een drukverband heeft aangelegd zet ze Britt op de bank maar door alle
commotie is ze vergeten wat er nou eigenlijk aan de hand was.
- Sofie
wacht nog een poosje af en probeert ondertussen Britt te observeren, maar ze
merkt niet echt vreemd gedrag of extreme angsten op. Daarop overlegt ze met
Tony dat ze weer weg zal gaan, maar dat ze heus terug op mag bellen als er
weer wat is.
- Ofwel
het nog maar half zeven is, maakt Britt een hele vermoeide indruk en Tony
stelt voor dat ze alleen maar even wat bouillon zal gaan maken met toast en
dat Britt daarna maar lekker in bed moet gaan kruipen.
- En
zo geschied. Tony gaat zeker elk half uur kijken en stelt dan tevreden vast
dat Britt eindelijk in een welverdiende slaap is gevallen.
-
-
- ***
-
- De
volgende ochtend heeft Britt moeite met wakker worden. Ze hoort allerlei
geluiden maar ze kan ze niet plaatsen.
- Ook
heeft ze weer die nare pijnen in haar onderbuik en ze krimpt helemaal in
elkaar bij de gedachte dat Johan weer in het huis is binnengedrongen en haar
vannacht in haar slaap weer heeft mishandeld. Huilend, en woelend en badend
in het zweet ligt ze heel onrustig in bed.
- En
dan schrikt ze heel erg als ze Johan inderdaad de slaapkamer in ziet lopen
met een dienblad met een uitgebreid ontbijt bij zich. De hele kamer was
bezaaid met rozenblaadjes en er stonden wel drie vazen met zeker 30 rode
rozen.
- Johan
zette het dienblad op de stoel en boog zich voorover naar Britt en gaf haar
heel teder een zoentje op haar mond.
- Uit
de zak van zijn ochtendjas haalde hij een heel klein doosje en reikte dat
aan Britt: Voor mijn allerliefste Valentijntje. Britt, ik ben zo blij met
je, ik wil je dat graag laten blijken door dit kleine geschenkje.
- Maar
Britt schiet in paniek, ze denkt dat Johan weer wat van haar wil en ze wil
de dekens afgooien maar klapt weeral dubbel van de pijn.
- Johan;
(geschrokken) Britt wat is er? Heb je pijn?
- Britt;
Ga weg, jij wilt me verkrachten.
- Johan:
Britt, doe niet zo mal. Ik ga je niet verkrachten. Hoe kom je daarbij?
- Britt;
Dat heb je meer al gedaan, jij en die zogenaamde vrienden.
- Johan:
Britt, je hebt gedroomd. Kom, wordt eens wakker. Je bent hier thuis, veilig
en wel, de kinderen zijn in de kamer de boel aan het versieren. Kom nu, je
maakt me bang als je zulke dingen zegt.
- Britt
kan het niet vatten wat Johan allemaal uitlegt.
- Johan:
Britt, is er wat?
- Britt;
Ik heb zo'n pijn. Jullie hebben van alles met me gedaan.
- Johan:
Britt, ik heb niets met je gedaan. Niets dan, wat we anders ook niet doen hč?
We hebben gevreeën, en dat vond je nochtans heel fijn zei je zelf?
- Britt
kijkt hem in totaal verwarring aan.
- Dan
wil Johan haar omhelzen en tegen zich aan houden maar opnieuw begint Britt
heftig te krijsen, nu van de pijn. Die is zo erg dat ze er van begint te
spugen.Johan is er niet meer gerust op en belt gelijk voor de weekendarts
die gelukkig nog niet aan zijn spreekuur was begonnen en dus heel snel kan
komen.
- Britt
blijkt hoge koortsen te hebben en ligt helemaal te ijlen. Elke aanraking
doet haar vreselijke pijn, of dat nu is om de bloeddruk te meten of dat de
dokter probeert haar buik te palperen.
- Arts:
Ik vertrouw het niet. Kan ze zwanger zijn?
- Johan:
Wij hebben het heel voorzichtig gedaan. We hadden besloten geen kinderen
meer te nemen, maar ik weet het niet.
- Arts:
Dan stuur ik jullie nu naar het ziekenhuis naar de gynaecoloog. Dit moet dan
goed worden uitgezocht.
- Johan:
Wat is er dan?
- De
arts wenkt Johan mee buiten de slaapkamer.
- Arts;
Ik vermoed een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, of een dreigende
miskraam. In beide gevallen is het een serieuze zaak, daarom dat ik jullie
doorstuur. Zorg goed voor haar. Ze zal heel angstig zijn en ze heeft heel
veel pijn, maar daar kan ik nu niets tegen geven helaas. Als ze op het
ziekenhuis komt, moeten ze goed kunnen onderzoeken. Als ik de pijn wegneem
zal het moeilijker zijn om een goede diagnose te geven.
- Johan
is geschokt als hij dit hoort.
- Binnen
een kwartier is de ambulance ter plaatse en wordt Britt met loeiende sirene
en zwaailichten naar het AZ Sint Lucas gebracht en gelijk meegenomen naar de
onderzoeksafdeling. Johan moet in de wachtkamer plaatsnemen en het doet hem
zeer aan het hart als hij Britt huilend en kermend van de pijn ziet worden
weggebracht.
- Wachten
is nooit prettig, en al helemaal niet als je je eigen vrouw in zoveel pijn
ziet. Na een uur heeft Johan nog niets gehoord en nu zit hij met
voorovergebogen hoofd met zijn gedachten bij Britt naar zijn voeten te
staren.
- Ineens
voelt hij en hand op zijn schouder en kijkt verbaasd in het gezicht van
Tony.
- Johan:
Tony?
- Tony:
Ja, Simon had me gebeld dat Britt acuut naar het ziekenhuis moest. Wat is er
gebeurt?
- Johan:
Dat weet ik nog niet. Ze werd wakker en sprak zulke verwarde dingen.
Dat ik haar verkracht zou hebben en dat mijn vrienden… ..Oh, Tony,
hoe komt ze daar bij? En ze had zo een pijn. Het was niet om aan te zien. Ze
was heel angstig en toen heb ik de weekend dokter gevraagd.
- Tony:
En wat zei die? Je bent ingestuurd naar het ziekenhuis. Was het zo ernstig?
- Johan:
Hij dacht aan een dreigende miskraam of misschien een, hoe noemde hij dat
ook weer? Oh, ja, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
- Tony
krijgt zelf krampen in haar buik als ze dat hoort.
- Tony:
Johan, jullie zouden toch geen kinderen meer nemen?
- Johan:
Nee dat zouden we ook niet. Maar we zijn niet van steen hč? We zijn heel
gek met elkaar. En we hebben een gelukkig leven, ook in bed.
- Tony:
Is er misschien toch een keer…..
- Johan:
Nee, meestal vrijen we met een condoom. Britt wilde wel de pil slikken maar
die hormoonrommel zag ik niet zo zitten. Ik zei dat ik dan wel een operatie
wil laten doen maar dat duurt en dat duurt. Ik hoop echt niet dat het dat is
Tony. Ze zal kwaad op me zijn als ik haar zwanger heb gemaakt.
- Tony
sloeg haar armen om Johan heen en streelde eens door zijn haren.
- Tony:
Johan, u moet niet zulke dingen zeggen. Britt is heel blij en heel gelukkig
samen met je. Dat zie ik elke ochtend weer als ze op het commissariaat
binnenkomt. Ze straalt van geluk en blijdschap als ze het over je heeft, of
als ze aan je denkt, of als ze naar huis gaat. Ze straalt eigenlijk altijd
sinds jullie samen zijn.
- Johan:
Waar blijven die dokters nou?
- En
alsof ze het gehoord hebben komt er net een aanlopen.
- Arts:
Meneer Van Lancker? Komt u even mee?
- Johan:
Dit is de vriendin van mijn vrouw, zij mag ook mee komen. Wat is er met
Britt? Gaat het goed komen?
- Arts:
Wel, we hebben een spoedoperatie moeten uitvoeren. Uw vrouw had een
buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Een bevrucht eitje had zich ingenesteld
in de eileider. Die is zo gaan zwellen dat hij is gaan ontsteken en dat gaf
die klachten.
- Johan:
Hoever was die zwangerschap?
- Arts:
Niet ver, hooguit vier of vijf weken.
- Johan:
Maar ze gaat goed komen?
- Arts:
We hebben de eileider en een eierstok moeten verwijderen. Er was al necrose
opgetreden. Dat wil zeggen dat er weefselversterf was. Ook heeft ze tijdens
de operatie heel veel bloed verloren. Maar nu is alles weer onder controle.
U mag naar haar toe, maar ze is nog erg suf, we hebben vrij veel medicatie
moeten geven. Uw vrouw heeft een hele hoge pijndrempel maar dit was echt
niet meer te houden.
- Dan
lopen Johan en Tony samen naar de afdeling waar Britt heen is gebracht.
- Johan:
Ach, kijk haar liggen. Helemaal ziek en alleen. En ze lijkt zo klein en zo
kwetsbaar als ze daar zo ligt.
- Tony:
Ga naar haar toe Johan en zeg haar dat je er voor haar bent.
- Als
Johan Britt haar hand opneemt schrikt die wakker en raakt weer in paniek. Ze
begint weeral die onzin uit te kramen die ze die ochtend ook had.
- Johan
kijkt verschrikt naar Tony die ook snel dichterbij komt.
- Tony:
Britt, wat is er? Je lijkt zo bang van Johan?
- Britt;
Hij heeft het gedaan. Hij heeft me verkracht....
- Hijgend
en puffend ligt Brit tin bed.
- Tony:
Britt, rustig maar. Je bent ziek geworden. Je bent nu in het ziekenhuis en
Johan heeft je hier gebracht. Hij zou jou toch niets doen?
- Britt;
Jawel, hij en zijn vrienden. Ze hebben... AAAUUUUWWWW
- En
weer ligt ze te gillen van de pijn.
- Snel
komt er een zuster die de wond komt inspecteren en schrikt als ze zie dat
het bed al behoorlijk rood kleurt. Ze duwt Johan en Tony aan de kant en
trekt het bed weer van de kamer af. Britt had een nabloeding gekregen en
moest terug naar de operatiekamer. En weer moesten Johan en Tony onrustig
wachten op nieuwe berichten.
-
- Na
anderhalf uur komt de arts weer naar hen toegelopen...
- Dokter:
Alles is weer in orde. U kunt weer naar haar toegaan als u wil.
(glimlachend)
- Johan
en Tony kijken elkaar kort aan en lopen naar de deur. Bij de drempel lijkt
Johan even te aarzelen...
- Tony:
Wat is er Johan?
- Johan:
Zou jij eerst willen gaan? Ik ben bang dat ze angstig is van mij en dat ze
weer heel onrustig wordt en weer pijn krijgt. Wil jij haar vragen wat ze nou
bedoelde met die dingen die ze zei?
- Tony:
Ik ga wel even bij haar zien.
- Als
Tony bij het bed komt moet ze even flink slikken. Britt ligt bijna zonder
kleur in haar gezicht in het grote ziekenhuisbed. Ze maakt een hele
kwetsbare indruk. In haar arm steekt een infuusnaald waardoor bloed wordt
toegediend. Ze had een nabloeding gehad en dus was ze weer veel bloed
verloren.
- Zachtjes
neemt Tony de hand van Britt op die heel moeizaam haar ogen opent en gelijk
al weer een schrikreactie laat zien.
- Tony:
Rustig maar Britt. Alles gaat goed komen.
- Britt;
Wat is er gebeurd? Het ging allemaal zo snel.
- Tony
schuift een stoel bij en gaat rustig naast Britt zitten en begint te
vertellen. Ze ziet dat Britt probeert het te volgen, maar dat haar dat erg
moeilijk afgaat.
- Tony:
Jij hebt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad. Je kreeg zulke
heftige buikpijnen dat Johan de dokter heeft gebeld.
- Britt;
Johan? Die mag niet komen, die heeft mij verkracht. Hij heeft mij pijn
gedaan.
- Tony:
Britt, ik denk dat je door de pijn heel angstige dromen hebt gehad. Je hebt
ook tegen Johan gezegd dat hij je pijn heeft gedaan, maar hij weet niet wat
je bedoelde. Hij is ziek van ongerustheid.
- Britt;
Maar ik heb toch gevoeld, hoe hij en die vrienden van hem...
- Tony:
Rustig Britt, denk om je ademhaling. De dokter vertelde van de pijnen die
jij had. Je hebt het waarschijnlijk heel erg gevoeld, daar van onder is het
niet? Het kan best dat die pijn je dromen zo erg heeft beďnvloed dat je
denkt dat Johan dat gedaan heeft.
- Britt;
Maar ik voelde toch echt dat ze me met twee tegelijk hebben genomen. En toen
deed hij ook een fles binnen, en ... en .. ook een handstoffer.
- Tony: Brittje, rustig. De dokters hebben je helemaal heel goed onderzocht en er is
niets gevonden wat wijst op ruwe en gewelddadige penetratie.
- Britt;
Dus ik heb het allemaal maar lopen verzinnen?
- Tony:
Waarschijnlijk heb jij het in je dromen als waar beleefd.
- Britt;
Maar jij was er ook. Jij hebt me geholpen. En ook die psychologe, die Ine.
En later kwamen er nog twee omdat het allemaal te erg was voor een.
- Tony:
Lieve Britt. Je maakt je heel erg druk en moe nu, en er is iemand hier die
je heel graag wil zien.
- Britt;
(beschaamt) Johan?
- Tony:
Ja, hij wilde je vanmorgen verrassen met een uitgebreid ontbijt op bed omdat
het Valentijnsdag is en dan ineens word jij zo ziek. Zou hij binnen mogen
komen?
- Britt;
Wil jij dan wel bij mij blijven? Als hij toch heel boos doet tegen mij...
- Tony:
Hij gaat niet boos doen, maar ik denk dat je hem wel moet vertellen dat het
misschien een droom is geweest?
- Dan
komt Johan heel voorzichtig de kamer in maar blijft een eindje bij het bed
weg staan.
- Britt;
Zie maar dat het wel zo is, anders kwam hij toch wel dichter bij?
- Tony:
Britt, Johan wil je niet bang maken, maar als hij dichter bij mag komen?
- En
nu stapt Johan heel langzaam dichterbij en probeert Brit teen hand te geven.
- Johan: Hey, meisje van mij. Gaat het? Heb je nog veel pijn?
- Britt
kijkt angstig naar Tony die haar een bemoedigend knipoogje geeft.
- Daarop
haalt Johan weer het doosje uit zijn jaszak. Dat had hij vlug bij zich
gestoken voor ze vertrokken.
- Hij
maakt het open en houd het Britt voor. Dan krijgt Britt tranen in haar ogen
en laat Tony's hand los en steekt twee handen uit naar Johan, die ze
zachtjes maar heel lief aanneemt en ze voorzichtig kust.
- Johan: Brittje, ik zou je nooit, maar dan ook nooit een haar
durven krenken. Jij bent mijn Godgeschenk. Ik zou je nooit meer kwijt
willen. Dat ga ik toch niet op het spel zetten? Ik weet dat je heel ziek
bent en dat je heel veel pijn hebt, maar wordt alsjeblieft weer snel beter
want ik mis je nu al.
- Britt
wil hogerop gaan zitten om Johan een zoen te geven maar haar buik doet
teveel pijn en dus buigt Johan naar haar toe om haar te zoenen.
- Met
een tevreden glimlach ligt Britt nu in bed en Johan schuift haar een hele
mooie ring om haar vinger en kust nogmaals haar hand.
- Johan:
Om te bewijzen dat ik van je houd en voor altijd bij je wil blijven
- Britt;
Dank je Johan. Ik heb dit niet verdiend na wat ik over jou gedacht heb.
- Johan:
Ik schrok heel erg van wat je zei maar ik kon niet geloven dat dat echt zo
was, maar de dokter en Tony hebben het me uitgelegd. Ik ben niet boos op u.
- Britt
zucht nog eens en valt weer in slaap.
- Samen
met Tony loopt Johan het ziekenhuis uit en buiten zucht hij een paar keer
flink diep in.
- Tony:
Zie maar dat het wel goed gaat komen?
- Johan;
Dat weten we nog niet. Ik bedoel, na wat ze nu heeft meegemaakt. Die
operatie en die pijn. Zullen we nog gewoon...je weet wel?
- Tony:
Johan, geef haar even de tijd om bij te komen van die operatie.
- Johan:
Sorry Tony, zo bedoelde ik het ook niet. Ik ga maandag gelijk naar de dokter
om die operatie gedaan te krijgen, dan hoeven we geen bang meer te hebben
dat zoiets verschrikkelijks weer kan gebeuren.
- Tony:
Johan, Britt heeft met u een lot uit de loterij. Jij bent heel goed voor
haar.
- Johan:
Vind je echt?
- Tony:
Ja Johan, echt.
- Johan:
Ik hoop dat Britt dat ook vindt...
- Tony:
Vast wel Johan, heb je haar ogen net goed bekeken? Die smacht er al weer
naar om thuis bij u te zijn.
- Johan:
Zeker, Tony? (zuchtend)
- Tony:
Zeker ! In al die tijd dat ik haar ken heb ik haar nog nooit zo gelukkig
gezien als bij jou.
- Johan:
….
- Tony:
Laat haar nooit in de steek of je krijgt met mij te maken hč?
- Johan:
In de steek laten? Nooit! Wij gaan samen oud worden en onze kleinkinderen
zien opgroeien. Ik zie het al zo voor me elke winter samen naar de Provence
voor onze reuma en verkalkte botten. We gaan het er van nemen!
- Tony:
Ik hoop dat je daarvoor niet zo lang moet wachten
- Johan:
Dat doen we niet, wees maar gerust. Nu ga ik toch maar eens zien voor een
afspraak bij mijn dokter... tjee dat ook dit weer ons moest overkomen hč?
- Tony:
Het komt wel goed Johan.
-
- Die
week werkte Tony veel op zichzelf, en af en toe sprong ze bij als Raymond of
Pasmans wat hadden.
- Britt
knapt langzaam op en mag die vrijdag gelukkig al weer het ziekenhuis
verlaten. De volgende week zal ze voor na-controle naar de dokter moeten om
de hechtingen te laten verwijderen.
- Maar
eenmaal thuis begint het al weer te kriebelen en wil ze het liefst zo snel
mogelijk aan het werk, maar Johan belet haar dat, en eerlijk gezegd, moet
Britt toegeven dat haar conditie nou niet zodanig is dat ze het een hele dag
vol kan houden om op en actief te zijn.
- Ze
wil haar plicht als moeder en echtgenote niet verzaken en staat dus elke
ochtend om zeven uur op en zorgt dat de ontbijttafel is gedekt en de
lunchtrommels klaar staan, en als iedereen is vertrokken is ze weer al zo
moe dat ze dan al weer even een uurtje terug gaat op bed. Ook 's middags
gaat ze nog weer op bed. Die operatie en dat bloedverlies hadden een
behoorlijke aanslag op Britt gepleegd, maar nu begon ze dan toch gelukkig
een beetje uit het dal te klimmen.
- Tony
kwam die maandag op visite en nam haar mee om even een stukje te gaan
wandelen. Britt genoot ervan om weer even buiten te zijn, maar na een
kwartiertje al was ze heel moe.
- Tony:
Wel, dan gaan we toch even zitten. Kopje thee?
- Britt;
Is goed.
- Tony:
Hoe is het nu met dat dromen Britt? Ben je er al uit waar dat vandaan kwam?
- Britt;
Nee, maar ik was er wel heel erg bang van. En dan Johan... Hij heeft zo
moeten afzien met mij.
- Tony
pakt Britt haar hand en geeft er een kneepje in en Britt kijkt haar dankbaar
aan.
- Britt:
Ik wil er wel met Johan over praten maar die lijkt zo afstandelijk.
- Tony:
Toch zou ik het wel doen Britt. Laat dit niet tussen jullie in komen staan.
Jullie zijn gek op elkaar, jullie kunnen niet zonder elkaar. Dan laat je
zo'n stom misverstand, zo'n nare droom, toch niet het geluk kapot maken?
- Britt
zit nu stilletjes te huilen en drukt haar handen op haar buik om die wat te
ondersteunen.
- Tony
loopt in het restaurant even weg om een glaasje water voor Britt te halen,
maar belt gelijk ook naar Johan met de vraag of hij ook kan komen. Het raakt
haar heel erg dat Britt na al die ellenden van die zwangerschap nu ook nog
eens angstig is voor de reacties van Johan.
- Nadat
ze nog even hebben zitten praten komt Johan binnen stappen en hij begroet
Britt met een liefdevol zoentje. Tony ziet dat het goed zit en neemt zelf
afscheid om Johan en Britt de privacy te geven die ze nu nodig hebben.
- Britt;
Moet jij niet werken?
- Johan;
Jawel, maar ik wil niet, en ik kan niet.
- Britt;
Wat is er Johan? (helemaal Britt: bezorgd om de ander en zichzelf
wegcijferend)
- Johan: Brittje, ik zie je zo graag, maar na die operatie heb ik het gevoel dat er
iets niet lekker zit tussen ons. Ik zou graag willen dat we er over konden
praten.
- Britt:
Maar ik wil u geen pijn doen.
- Johan:
Britt, jij bent degenen die pijn heeft. Praat met mij, alleen dan kunnen we
de misverstanden zien en uit de weg ruimen.
- Johan
ziet op naar het gezicht van Britt en ziet dat ze vreselijk moe is. Daarop
neemt hij de rekening op, betaald en gaat samen met Britt naar huis waar ze
rustiger kunnen praten, en waar Britt, indien ze wil gewoon in bed kan
kruipen.
- Britt
kleedt zich bij thuiskomst ook gelijk in haar pyjama en gaat in bed liggen,
maar ze wil niet gaan slapen. Ze doet haar best om wakker te blijven en
vraagt of Johan bij haar wil komen liggen.
- En
dan begint ze te praten over die dromen die ze vorige week had. Die angstige
dromen waarin ze zo vreselijk en absoluut mensonterend mishandeld was.
- Johan;
Hoe kwam het Britt dat je dacht dat ik je dat aan zou doen?
- Britt;
Ik denk dat ik bang was dat ik je kwijt zou raken. Maar ik wil je niet
kwijt. Ik wil voor altijd bij je blijven. Ik ben Mark ook al verloren. Ik
zou niet meer kunnen leven als ik jou ook zou moeten loslaten.
- Johan
legt een vinger onder Britt haar kin en tilt haar hoofd ietsjes op zodat hij
in haar ogen kan kijken.
- Hij
wil haar vertellen dat hij dat nooit zal doen, dat hij altijd bij haar wil
zijn en voor altijd van haar zal blijven houden, maar als hij de ogen van
Britt ziet, vergeet hij zijn woorden. Hij smelt van verliefdheid bij het
zien van zijn lieve vrouw en voorzichtig kust hij haar op de mond.
- En
Britt merkt dat ze dit gemist heeft. Alleen omdat ze in haar gedachten bang
was van Johan. Maar nu is het bespreekbaar en lijkt het ineens niet meer een
probleem. Ze antwoord zijn zoenen en in de kortste keren liggen ze heftig
zoenend in bed. Johan raakt helemaal opgewonden en ook Britt is dol van
verliefdheid.
- Beiden
beginnen ze zich te ontkleden, en ofwel Britt nog wel wat hinder heeft van
het litteken beginnen ze toch elkaar te betasten, en te strelen en Britt wil
zelfs al met Johan vrijen, maar dat wil hij nu nog niet.
- Even
merkt hij een lichte angst weer over Britt heen komen.
- Johan:
Liefje, ik denk dat het nu nog wat te vroeg is, na die operatie en zo. Je
hebt ja de hechtingen er nog in zitten. Als je woensdag naar de dokter gaat,
ga ik met je mee en dan vragen we wanneer of dat weer kan. Trouwens…
- Britt;
Ja?
- Johan:
Ik heb vanmorgen ook de dokter gezien voor mijn operatie.
- Britt;
Operatie? (heel bang ineens) Johan, wat scheelt er u? Ben je ziek?
- Johan:
Nee, Britt, je weet wel, die sterilisatie. Ik wil niet dat dit wat jij nu
hebt gehad ooit nog weer kan gebeuren. Wij hadden toch samen besloten om
geen kinderen meer te nemen? Nou, ik heb besloten om me te laten
steriliseren maar dat duurde zolang. Maar nu dit is misgegaan heb ik de
dokter gezegd dat hij haast moest maken.
- Britt;
En dat doe je allemaal voor ij?
- Johan:
Voor ons. Ik wil nog heel lang samen met je zijn en dan kan, en wil ik je
gezondheid niet op het spel zetten. Maar ik zou binnen drie weken geholpen
kunnen worden. Het is maar een dagopname, dus je zult me echt niet lang
kwijt zijn. En als de operatie geweest is en jij bent ook weer helemaal
gezond ....
- Britt
begrijpt de intenties van zijn woorden en begint hem gelijk weer heftig te
zoenen en te strelen en Johan doet gelijk met haar.
- Zo
blijven ze nog een hele tijd samen in bed liggen maar uiteindelijk valt
Britt blij en oververmoeid in slaap.
- Even
nog wordt ze wakker als Johan weer uit bed gaat en kijkt hem lief lachend
aan.
- Johan:
Maar jij en ik, Britt Michiels, gaan onze Valentijnsdag echt nog eens heel
goed overdoen. Daar zal ik voor zorgen. Een Valentijnsdag om NOOIT te
vergeten.
- Britt;
Maar ik geloof niet, dat ik deze ook makkelijk zal vergeten.
- Johan:
Oh, maar daar zal ik je wel bij helpen hoor, met alle plezier.
- En
met een glimlach valt Brittt weer in slaap.
- Als
ze weer wakker wordt, ruikt ze iets heel lekkers, en ziet dan dat Johan aan
het koken is ... voor haar!!!
- Wanneer
ze beneden komt ziet ze een enorm ontbijt staan.
- Maar
Johan ziet ze nergens...
- Als
ze naar de tafel loopt ziet ze dat er een briefje op het bord ligt:
-
- Lieve
Britt,
-
- Ik
heb een ontbijtje voor je gemaakt opdat je weer snel beter zult worden.
- Ik
wou graag samen met je ontbijten maar ik werd door de dokter gebeld dat als
ik snel zou komen, dat hij de operatie vandaag al kon doen.
- Ik
zie je vanavond!
-
- Heel
veel liefs,
-
- Johan
-
-
-
- Na
het lezen van deze brief verschijnt er een glimlach op het gezicht van Britt
- Ze
zet zich aan tafel en begint genietend van Johan's ontbijtje te snoepen. Wat
later komen ook de kinderen beneden en ze eten samen hun ontbijt. Nadat ze
gedaan hebben ruimen de kinderen de boel op en doen samen de afwas.
- Dorien:
Mama, zullen we een spelletje gaan doen?
- Britt;
Moeten jullie niet naar school?
- Simon:
Nee, papa heeft de school gebeld dat hij er niet is om voor u te zorgen en
dat wij een dagje vrij mogen zijn om bij u te blijven.
- Britt;
Goed excuus. Wat willen we spelen dan?
- Simon: Triviant.
- Dorien:
Monopoly.
- Britt;
Oh, jongens zo moeilijk.
- Beiden:
Ah. Jij bent toch heel knap, dat kun jij toch wel?
- Britt;
Oké, een spel, maar als ik moe wordt moet ik wel even gaan liggen, oké?
- Dorien:
Maar welk spel doen we dan?
- Britt;
Overleg dat even samen, ik ga even mijn tanden poetsen en ben er zo weer.
- Maar
al wat er komt: geen Britt. Die had bij het zien van haar bed even willen
rusten en was al weer in slaap gevallen. Tegen half elf werd ze verschrikt
weer wakker. Ze moest zich heel goed oriënteren waar ze was. Even kwamen
ook de spookbeelden van die nare dromen weer boven, maar toen ze de kinderen
hoorde stelde haar dat wel weer gerust. Ze kleedde zich aan en ging naar de
kamer waar de kids braaf in een boek zaten te lezen.
- Britt;
Sorry, jongens, ik was zo moe dat ik in slaap ben gevallen.
- Dorien:
Geeft niet. Je zult je slaap wel nodig hebben. Wij hebben al overlegd dat we
geen spel gaan doen. Jij mag lekker op de bank gaan liggen en dan gaan we om
beurten jou voorlezen.
- Britt;
Voor mij? Doen jullie dat voor mij?
- Simon:
En voor ons. We moeten voor taal een stuk in het Engels of in het Frans
voorlezen in de klas en we kunnen best nog wel wat oefenen, en omdat jij
zoveel weet kun jij ons zeggen of we het goed doen.
- Britt;
Ik ben benieuwd. Laat maar eens horen.
- Het
Frans vond Dorien wat lastig, maar het Engels ging haar vrij vlot af.
- Simon
leek een taalknobbel te hebben (en een rekenknobbel) en hij las vlot voor
wat ze hadden opgekregen van school.
- En
nog voor ze klaar waren lag Britt met een glimlach op haar gezicht al weer
te slapen.
- Dorien
wilde graag dicht bij Britt zijn en ging vlak naast haar liggen en sloeg
haar arm over Britt heen.
- Simon
begon te trekken met kussens uit stoelen en van de bedden en hij bouwde een
tweede bank naast die waar Britt op lag en ging toen hij klaar was daar ook
op liggen en zo lagen ze lekker met zijn drieën op de
"vernieuwde" bank te slapen.
- Zelfs
nog om drie uur, toen Johan terug thuis kwam.
- De
operatie was vlot verlopen. Het was wat gevoelig maar er was geen redden om
in het ziekenhuis te blijven en dus had hij een taxi naar huis genomen en
trof daar in opperste rust zijn gezinnetje aan.
- Met
een brede glimlach op zijn gezicht nam hij dit schouwspel in zich op.
- Vlug
haalde hij de digitale camera tevoorschijn en maakte een paar foto's van dit
tafereeltje.
- Omdat
iedereen vast leek te slapen ging hij even op de computer bezig en ging de
foto's downloaden en afdrukken zodat hij ze straks mooi kon gaan verrassen
als ze wakker zouden worden.
- Tegen
een uur of 4 schrok Britt wakker, ze moest lachen om de hele constructie die
de kinderen opgebouwd hadden. Ze probeerde zachtjes op te staan zonder ze te
wekken.En liep toen heel zachtjes naar Johan toe, die nu aan de keukentafel
zat te genieten van de fotokes die hij zojuist had afgedrukt.
- Ze
ging achter hem staan en legde haar handen op zijn ogen, waar hij in eerste
instantie heel erg van schrok, maar al gauw voelde hij dat het de lieve,
zachte handen van Britt waren en voorzichtig nam hij haar arm en leidde haar
naar zijn rechterzijde en nam haar toen lief op zijn schoot.
- Even
was hij vergeten dat hij vandaag die operatie had gehad, maar toen Britt
ging zitten voelde hij het wel weer. Zijn gezicht vertrok even en Britt
schrok.
- Britt;
Sorry, Johan, ik wilde je geen pijn doen.
- Johan:
Ik u ook niet, lief.
- Britt:
Kom even mee naar de slaapkamer, de kinderen liggen nu nog zo lekker te
slapen.
- Op
de slaapkamer deed Johan verslag hoe de ingreep was verlopen. Britt wilde
graag zien of het er eng uit zag, maar het enige wat ze zag waren links en
rechts vier heel kleine hechtinkjes en een kleine bloeduitstorting.
- Johan:
Alles gaat nu goed komen met ons Britt. Straks kunnen we weer veilig vrijen,
zonder bang te hebben dat jij zwanger word en misschien ziek gaat worden. Ik
vind dat wij nu wel eens het geluk aan onze kant mogen hebben.
- Britt;
Helemaal mee eens, meester Van Lancker. Ik zal u laten zien wat ik bedoel.
- En
vlug begon ze zich te ontkleden en ging nakend onder het dekbed liggen.
- Johan
keek even achterom om te zien en horen of de kinderen niet reeds al in
aantocht waren en begon zich toen ook uit te kleden en kroop lekker dicht
tegen Brit aan en ze lagen heerlijk warm en cosy in elkaars armen in bed,
gewoon, zomaar van elkaars te genieten.
- Britt
was wel moe, maar getrooste zich de moeite om wakker te blijven. Ze vond het
zo fijn dat ze nu weer lekker tegen Johan aan kon liggen zonder bang te
worden van hem. En Johan? Die was zo blij, hij kon zijn gezicht niet meer in
de plooi houden. Een glimlach was niet voldoende: hij lachte van oor tot oor
en ineens zomaar, begon hij hardop te lachen.
- Maar
toen werd Brit toch wel weer bang. Ze was zo moe dat ze merkte dat haar
gedachten weer probeerden een loopje met haar te nemen en toen Johan ook nog
begon te lachen werd ze weer heel angstig.
- Ze
kroop heel diep weg onder het dekbed en hield haar armen beschermend over
haar hoofd.
- Johan: Brittje, wat is er? Jij bent ineens zo angstig. Heb ik je pijn gedaan of
iets verkeerds gezegd?
- Britt;
Jij gaat me toch wel doen hč?
- Johan:
Britt, ik ga niets doen wat jij niet wilt. Hoe komt het dat je nu weer zo
angstig bent?
- Britt;
Ga weg. Jij gaat me pijn doen. Die andere mannen moeten ook weg.
- Johan:
Er zijn geen andere mannen. Kom eens bij me Britt. Ik wil je graag
vasthouden en je beschermen.
- Britt
durfde zich niet te verroeren en lag stokstijf in bed.
- Johan
legde heel voorzichtig zijn hand tegen Britt haar wang en streelde haar.
Britt kreeg tranen in haar ogen maar durfde nog niets te zeggen of zich te
verroeren.
- Haar
angsten maakten dat ze irreële gedachten kreeg waarin ze Johan weer als
boeman zag. Ze wist dat die gedachten niet reëel waren maar ze kon ze niet
blokken, dus ze was erg in strijd met haar gedachten en haar gevoelens.
- Johan
werd er ongerust op en pakte toch Britt weer heel dicht tegen zich aan en
begon haar te strelen en zachte zoentjes te geven. Hij sprak haar kalmerend
toe, en probeerde haar gerust te stellen.
- Na
een paar minuten sloeg dat aan en werd Britt wat rustiger, echter haar ogen
stonden nog wijd open van angst en ze had haar mond vol met speeksel.
Langzaam droop het speeksel uit haar mond en ze begon te hoesten omdat ze
zich er bijna in verslikte.
- Snel
zette Johan haar rechtop zodat ze makkelijker kon ademen.
- Toen
ze gedaan had met hoesten was ze wat wakkerder en besefte ze wat er gebeurt
was en vloog Johan om zijn hals.
- Britt;
Sorry Johan dat ik het weer heb gedaan. Ik was weer zo bang. Ik heb dat
steeds als ik moe ben of als ik net wakker word. Heb ik u pijn gedaan?
- Johan:
Ik was geschrokken. Ik was bang dat je van nieuws weer zo diep angstig was
geworden.
- Britt;
Help me Johan. Zo kan het toch niet?
- Als
we nu eerst eens laten onderzoeken waarom jij nog steeds zo moe bent? Ik wil
er voor je zijn. Ik ga met je mee. En hier in huis zullen we je zo goed
mogelijk sparen. Jullie lagen er trouwens net lekker bij, zo met elkaars op
de bank.
- Britt;
Hu? Wat bedoel je?
- Johan
pakte de foto's van het nachtkastje en liet ze Britt zien, die nu ook een
glimlach op haar gezicht kreeg.
- Britt;
Johan, wanneer heb je die gemaakt?
- Johan:
Net, toen ik thuis kwam. Het zag er zo lief uit.
- Britt
begon spontaan weer om Johan innig te zoenen toen de slaapkamerdeur ineens
open ging en Simon en Dorien met hun duffe hoofden binnen kwamen.
- Simon:
Mogen wij er even bij komen liggen?
- Johan;
Kom maar op. Dit huishouden is toch al ontregeld. Kom maar, dan maken we er
allemaal maar een luie dag van.
- De
kinderen kropen bij hun in bed en samen lagen ze nog in bed tot een uur of
zes toen Johan het toch wel tijd vond worden om voor een maaltijd te zorgen.
- Ofwel
Britt zich moe bleef voelen, was ze nu niet meer angstig, maar ze had met
Johan afgesproken de andere morgen maar even bij de dokter langs te gaan.
Haar gezin hielp waar ze konden, om te voorkomen dat Britt te snel
(over-)vermoeid zou raken.
- De
volgende morgen:
-
- Johan:
Opstaan Dorien.
- Dorien:
Waarom kom jij me wekken? Mama doet dat altijd.
- Johan:
Je mama lag zo lekker te slapen dat ik haat maar even heb laten liggen. En
nu er uit!
- Dorien:
Oké oké, ik kom al hoor.
- Na
het ontbijt brengt Johan de kinderen naar school toe. Als hij weer thuis
komt kruipt hij nog even lekker tegen zijn Britt aan.
- Wanneer
Britt een kwartiertje later wakker wordt en merkt dat Johan naast haar ligt,
rent ze zo snel ze kan naar de badkamer. Zodra ze de deur achter zich op
slot heeft gedaan zakt ze huilend in elkaar. Johan wordt hier wakker van en
loopt naar de badkamer.
- Johan:
Rustig maar, je hebt het maar gedroomd.
- Britt:
Ga weg!
- Johan:
Oké, ik ga zo weg maar ik kom over een uurtje terug om te kijken hoe het
dan met je gaat. Goed?
-
- Een
uur later: ...
- …...is
het helemaal stil geworden op de badkamer. Dat wil zeggen: Britt lijkt niet
meer te huilen en ze reageert niet als Johan op de deur klopt.
- Ook
niet als hij nog harder op de deur begint te bonken. Hij wordt er ongerust
op en begint aan de deurklink te rammelen, maar nog geen reactie van Britt.
- Daarop
besluit hij, met de truc van Simon, om de klink te verwijderen zodat hij de
slot-as kan draaien en zich een toegang kan verschaffen tot de badkamer.
- Daar
ziet hij Britt liggen, vreemd onderuit gezakt half tegen de douchebak en met
haar benen op een vreemde manier half onder zich.
- Hij
speurt rond of hij iets ziet wat hem kan vertellen wat er is gebeurd, maar
hij ziet geen bloed, geen glasscherven en ook nergens medicijnen of lege
doosjes.
- Voorzichtig
tikt hij Britt in het gezicht, die maar heel zwakjes reageert. Dan probeert
hij haar op te nemen maar dan begint Britt te kermen.
- Johan:
Britt? Zeg eens wat? Heb je pijn? Wat is er gebeurd?
- Britt; Mmmm. Pijn.
- Johan:
Waar heb je pijn Britt?
- Britt;
Hoofd. Been.
- Johan:
Wil ik je heel voorzichtig opnemen en je op bed leggen, dan bel ik een
dokter.
- Bij
het horen van het woord dokter schrikt Britt ineens wakker en kijkt weer met
angstige ogen naar Johan.
- Britt;
Niet doen. Ze gaan me pijn doen. Johan moet mij helpen.
- Johan:
Rustig Britt, ik ben Johan. Waar ben je zo bang van?
- Britt;
Ze gaan weer komen.
- Johan
knielt nu naast Britt neer en neemt heel voorzichtig haar hoofd vast en
voelt een dikke buil op haar achterhoofd.
- Johan;
Ben je uitgegleden of gevallen Britt en heb je je hoofd gestoten?
- Britt;
Ik denk het. Aaauuw.
- Johan:
Kalm maar. Ik ga voor je zorgen. Wat is er met je been?
- Britt:
Dat doet..aaaauww ..ook heel erg pijn.
- Johan:
Ik ga je toch overeind helpen Britt, hier kan je niet blijven liggen. Je
bent al helemaal koud geworden.
- Britt;
Ik wil niet weer naar het ziekenhuis.
- Johan;
We zouden de dokter nog gaan zien omdat je steeds zo moe was. Ik ga met je
mee en als het even kan dan neem ik je ook weer mee naar huis.
- Britt;
Dank je Johan, je bent zo lief voor mij.
-
- Met
enige moeite gelukt het om Britt in de been te krijgen. Ze had vooral last
van kramp omdat ze een hele tijd in een lastige houding had gelegen en haar
heup deed pijn, maar met hulp van Johan kon ze zich wel aankleden en daarna
vertrokken ze naar de arts van Britt ter na-controle na de operatie die ze
had gehad.
- Bij
het vorige bezoek was er al een bloedonderzoek aangevraagd en nog maar net
binnen had de arts zijn diagnose al rond: een te laag hemoglobinegehalte,
waardoor het bloed te weinig zuurstof op kon nemen en ze steeds zo moe was.
En mogelijk was ze daar ook duizelig van en had ze daarom vanmorgen die
wegraking gehad.
- Johan:
En wat kan u doen voor mijn vrouw?
- Arts:
Het snelste en het beste is een bloedtransfusie.
- Britt;
Maar ik wil niet in het ziekenhuis blijven (huilend)
- Arts;
Maar we kennen nog geen thuiszorg voor bloedtransfusie. Het is in
ontwikkeling, maar daar heeft u nog niets aan. We zullen u kort op moeten
nemen.
- Johan:
Kan dat dan dat ze 's morgens komt en ik haar 's middags of 's avonds weer
op kom halen?
- Arts:
Dat denk ik dat we wel kunnen regelen.
- Britt (Johan's hand grijpend en hem verdrietig aankijkend) Ik wil niet weer..
- Johan:
Weet je Britt, als ze het nu kunnen doen, dan ben je ook snel weer in orde
en dan neem ik je gelijk mee. Ik ga wat werk op halen en blijf dan bij je,
oké?
- Britt;
Kom je echt wel weer dan?
- Johan:
Je weet toch dat ik niet zonder je kan? De zuster komt je zo halen. Ik ga
gauw naar huis en zal de school laten weten dat de kinderen over moeten
blijven tussen de middag en dan ben ik zo snel mogelijk weer bij je terug.
-
- Als
Johan terugkomt, is er nog iemand bij hem. Het is de psychologe van het
ziekenhuis.
- Britt
kijkt wat wantrouwend naar dat voor haar vreemde gezicht.
- Britt:
Wie bent u? Wat komt u doen?
- De
psychologe: Mijn naam is Mirke Vandenbroek en ik zou graag eens met u willen
spreken over wat er laatst met u is gebeurt.
- Britt: HUh? Waar hebt u het over? Met mij is er niets gebeurt.
- Mirke:
Uw man heeft mij gebeld om te vragen of ik met u wou praten over de dromen
die u hebt.
- Britt:
Nou, ik vind dat helemaal niet nodig! Maar als hij het graag wil, dan zal ik
met u gaan praten.
- Mirke:
Britt, JIJ moet het ook willen. (vriendelijk)
- Britt:
Ik vind het niet nodig, maar om Johan een plezier te doen... (zacht)
- Mirke:
Dus ik kan er van uitgaan dat JIJ het ook wilt?
- Britt:
Ja, goed hoor
- Mirke:
Oké, dan wil ik graag een afspraak maken want hier doe ik dat niet graag.
- Britt:
Oké, over 3 dagen mag ik waarschijnlijk weer naar huis. Over vier dagen om
een uur of tien?
- Mirke:
Dat is goed, dan geef ik je mijn kaartje, dan weet je waar je me kunt
vinden. Tot ziens. En Mirke gaat weer weg.
-
- Even
later komt Johan de kamer van Britt binnen.
- Britt:
Zozo, jij weet ook wel hoe je mij moet aanpakken zeg.
- Johan:
Sorry lief, maar ik kon het niet aanzien dat je zo angstig bent. Je bent nu
toch niet boos op me hč?
- Britt:
Nee natuurlijk niet.
- Johan
geeft Britt een innige zoen
-
- Drie
dagen later wordt Britt ontslagen uit het ziekenhuis. Bij thuiskomst is het
hele huis door Dorien en Simon volgehangen met slingers.
- De
kinderen zelf zijn er niet, en ook Johan ziet ze niet. Verbaasd loopt ze
door het huis heen om alle pracht en praal te bekijken. Wanneer ze terug
komt in de huiskamer ziet ze Johan op de bank zitten. Beiden glimlachen en
een fijne nacht volgt.
- Ze
vrijen (nog) niet met elkaar maar knuffelen en strelen wel dat het een lieve
lust is.
- Blij
maar vermoeid vallen ze in elkaars armen in slaap, maar tegen een uur of
vier begint Britt weer te dromen over die mannen die haar willen verkrachten
en pijn willen doen. Ze ligt heel onrustig te draaien en te roepen, waarop
Johan besluit om haar wakker te maken.
- Johan:
Hé, liefje, ben je weer aan het dromen?
- Gelukkig
is Britt snel echt wakker, en beseft ze dat Johan er is om haar te helpen.
Huilend valt ze hem om de hals.
- Britt:
Johan, ik droomde weer. Ik word er nog steeds zo bang van. Help me. We
moeten echt met die Mirke gaan praten. Wil jij met me meegaan?
- Johan:
Voor jou altijd Britt. Ik zou ook graag willen dat jij die nare gedachten
kwijt bent die jou steeds zo angstig maken. Kom nu maar lekker bij me liggen
. Ik zal je beschermen.
- En
na een potje huilen, valt Britt van nieuws in slaap tegen Johan zijn sterke
borstkas.
-
- Als
ze anderdaags naar de praktijk van Mirke gaan is Britt erg nerveus. Nu het
dichterbij komt vraagt ze zich af of het wel echt nodig is, maar het
antwoord weet ze zelf ook wel. Ze is bang dat ze nare herinneringen uit haar
verleden weer boven moet halen. Dingen die ze zo graag niet meer zou willen
weten en niet meer zou willen voelen; dat is wat haar angstig maakt.
- Normaliter
is het de gewoonte om een nieuwe cliënt individueel te spreken maar omdat
Britt zo angstig is, mag Johan bij dit gesprek aanwezig blijven.
- Wat
Mirke echter niet verwacht had, was dat de problematiek en de angsten van
Britt zo hoog zaten dat gelijk al in het eerste gesprek tot de kern van de
zaak komt.
- In
haar jeugd bleek ze door een verre neef misbruikt te zijn, en tegen het
einde van haar middelbare schooltijd was ze verkracht geweest toen ze een
avondje met vriendinnen uit was geweest. Daarbij was ze ook zo vernederd en
gepijnigd, en de pijnen die ze nu had gehad door haar buitenbaarmoederlijke
zwangerschap leken er zoveel op, nu kwamen al die oude angsten weer boven.
Ze dacht dat ze het al verwerkt had, maar in feite had ze het alleen maar
naar de achtergrond gedrongen en zat ze al jaren in de ontkenning.
- Mogelijk
ook daarom dat het in het begin van haar huwelijk met Mark niet zo lekker
had gelopen op seksueel gebied. Ze had moeite gehad om hem toe te laten, en
nog deed het haar heel lang pijn als ze wilden vrijen. Op gegeven moment
echter had haar liefde voor hem en het verlangen naar een kind, haar in
staat gesteld die gevoelens van angst buiten te sluiten.
- Maar
nu waren die angsten weer volop aanwezig.
- Johan
schoof zijn stoel dichterbij om Britt te laten weten dat hij er voor haar
was.
- Mirke
bekeek dat en zag dat Britt niet huiverde voor hem.
- Mirke:
Wel Britt, ik zie dat je geen angst heb voor je man. Is dat echt zo?
- Britt;
In mijn dromen was ik wel bang van hem, maar telkens was hij er ook om mij
te helpen. Hij is zo lief en zo goed voor mij. Ik weet zeker dat hij zoiets
niet zou doen. Alleen toen ik nog zo moe was van die bloedarmoede...toen
droomde ik zo veel en dan dacht ik dat hij de aanvoerder was van die groep
mannen.
- Mirke:
Ben je, toen je zeventien was, door een groep mannen lastig gevallen?
- Britt:
Niet alleen lastig gevallen.
- Hortend
stotend verteld Britt tot in de details wat die jongens toen met haar gedaan
hadden. Zes grote, sterke jongens. En allemaal wilden ze een stukje. Om
beurten hielden drie jongens haar vast terwijl de anderen haar betastten,
beknepen, een ruw binnen drongen. Keer op keer, de een na de ander. Terwijl
Britt dit verteld wordt ze er weer misselijk van en begint ze weer over te
geven.
- Gelukkig
stond er een afvalbakje in de buurt, dat Johan haar snel aanreikte.
- Mirke
had verwacht dat dit voor Britt teken was om te stoppen met vertellen, maar
ze bleef maar doorgaan.
- Na
die verkrachting had ze niet naar huis durven gaan en had ze haar ouders
gebeld dat ze bij een vriendin zou blijven slapen en de andere ochtend was
ze naar een opvanghuis gegaan waar jonge meisje terecht konden als ze
verkracht waren, of erger nog, ongewenst zwanger waren geraakt. Daar had een
arts haar onderzocht en geconstateerd dat ze niet zwanger was maar haar
verwondingen waren behoorlijk erg. En als Britt eraan terugdenkt, was de
arts ook bepaald niet begaan met meisjes die in de problemen waren geraakt.
Ze hoort hem nog zo tegen haar uitvaren dat ze zelf misschien wel
voorzichtiger had moeten zijn, en dat het misschien wel haar eigen schuld
was.
- En
terwijl ze zich dit herinnerd lijken ineens haar de ogen open te gaan.
- Dit
was het: haar was steeds maar voorgehouden dat het haar eigen schuld was. Ze
durfde er niet over te praten thuis. Pas nadat haar vader was overleden had
ze het aan haar moeder durven vertellen. Die was erg geschokt toen ze het
hoorde, maar ze bleef Britt onvoorwaardelijk steunen. Zij was het geweest
die als eerste in de gaten had waarom Britt zo'n moeite had gehad om zwanger
te worden. Zij had overduidelijk begrepen wat die miskraam voor Britt
betekende toen ze eindelijk na drie jaar wel zwanger was geworden.
- Maar
eenmaal Dorien was geboren leken de angsten weer over te zijn. Tot nu toe
dan.
- En
nu was Britt uitverteld. Hier lag de hele basis van haar angsten op tafel.
Ze zag er moe en uitgeput uit, en dat was heel begrijpelijk.
- Mirke
wist even niet goed wat met Britt te beginnen, dus stelde ze voor dat Britt,
als ze wilde, wekelijks voor een gesprek mocht komen om haar angsten te
leren hanteren en zo mogelijk de zaken uit het verleden te leren een plekje
te geven.
- Britt
keek vragend naar Johan, die haar een bemoedigend kneepje in de hand gaf en
haar dichter naar zich toe trok en haar een zacht kusje gaf op haar mooie
lippen.
- Door
haar tranen heen kon Britt een lachje laten zien. Ze wist gewoon heel zeker
dat het goed zou komen met Johan en haar. De liefde van en voor Johan was
diep en oprecht.
-
- Toen
ze weer buiten stonden haalde Britt een paar keer heel diep adem.
- Johan;
Gaat het weer een beetje Britt?
- Britt;
Ja Johan, met jou aan mijn zijde voel ik me veilig en vertrouwd.
- Johan:
Echt Britt, ik had nooit verwacht dat achter dat lieve gezicht van jou
zoveel verdriet schuil ging. Van Mark wist ik, van zijn dood. Maar verder
was het allemaal onbekend voor mij. Vond je het eng om te vertellen waar ik
bij was?
- Britt;
Ik ben zo blij dat jij het nu ook weet. Eindelijk kan ik het loslaten. Ik
had nooit verwacht dat het er na al die jaren nog zo erg inzat. Johan, ik
ben heel erg blij met u. Laten we naar huis gaan. Ik wil u even voor mezelf
hebben, helemaal voor mij alleen. Ik heb wat goed te maken met je.
- Johan:
Lieverd, je weet dat je niet moet, als je niet wil, OK?
- Britt:
Dat weet ik. Maar ik wil het zo graag, Johan. (zacht glimlachend, met een
ondeugende blik in haar ogen)
- Maar
van die "inhaalwedstrijd" waar Britt zo'n behoefte aan had kwam
niet veel terecht.
- Eenmaal
thuis viel ze als een blok in slaap. En ze sliep voor het eerst in tijden
een heerlijke droomloze slaap.
- Johan
kon niet meer, dan in een zetel naast het bed zitten en genieten van de rust
die Britt nu uitstraalde. En Britt was door al die slapeloze nachten en al
die nare dromen zo ontzettend vermoeid geweest, dat ze heel de dag door
bleef slapen.
- Johan
wekte haar om zes uur om te vragen of ze ook wat wilde eten, maar nadien
kroop ze weer in bed en sliep aan een stuk verder de nacht door. En gelukkig
weer zonder dromen.
- En
omdat het weekend was hoefde niemand er anderdaags vroeg uit en kon iedereen
lekker uitslapen.
- Johan
had de kinderen gevraagd of ze, als hij en Britt nog niet wakker zouden
zijn, voor een ontbijtje op bed wilden zorgen. En hij had Simon gevraagd om
de bestelling van de bloemist aan te willen nemen als die zou komen.
- Klokslag
tien uur werd er gebeld en werd er een vaas met 32 dieprode rozen bezorgd,
keurig opgemaakt op een kristallen vaas, en aan elke roos zat een
Valentijnskaartje met de naam van Johan erop. Voor de kinderen had hij ook
bloemen laten afleveren die ze Britt konden geven, en hij had gevraagd om
een box met rozenblaadjes die Simon zou verdelen op het ontbijtblad en
uitstrooien in de slaapkamer.
- Gezellig
waren Simon en Dorien in de keuken bezig toen Johan even een kijkje kwam
nemen en tevreden de kinderen een dikke knuffel gaf: Jullie zijn geweldig.
- Dorien:
Is mama nu weer beter?
- Johan:
Ze is heel goed op weg. Ze had nog zoveel oud verdriet en dat heeft ze
gisteren eindelijk verteld. Daarom ook dat ze zo moe was, maar ik denk dat
we er samen wel uit zullen komen. Zie ik jullie zo? Dan ga ik vast naar haar
terug.
-
- Wat
later kwamen de kinderen de slaapkamer binnen en begon Britt net een beetje
wakker te worden. Met een duffe
kop keek ze naar Johan die breed lachend naar haar toegedraaid lag.
- Britt;
Goedemorgen. Heb ik iets gemist?
- Johan;
Ik hoop het niet.
- Britt;
Heb jij iets gemist?
- Johan:
Wel, je had nog wat voor mij, maar je bent als een blok in slaap gevallen,
maar ik denk dat ik het wel tegoed zal houden?
- Britt
leunde naar hem toe en gaf hem een zoentje op zijn mond.
- Simon:
Pardon, maar komt het gelegen dat ik jullie een ontbijtje breng?
- Daarop
begonnen hij en Dorien de rozenblaadjes over Britt en het bed uit te
strooien.
- Britt;
Jeetje, wat is dit?
- Johan;
We zouden Valentijnsdag nog inhalen. Weet je nog?
- Britt;
Maar Johan...ik ben verrast. Geweldig. Wat mooi hebben jullie dat gedaan.
- Britt
trok de kinderen bij zich in bed en ze namen gezamenlijk het ontbijt en
praatten erin en eruit. Britt voelde zich echt een heel stuk beter nu. Haar
bloedarmoede was zo goed als hersteld. Ze slikte nog wat ijzer en vitamine
tabletten, maar het zag er goed uit. Maar het allerbelangrijkste was toch
wel dat Britt de bron van haar angsten en haar dromen had gevonden en er nu
mee aan het werk kon. Ze voelde zich zo opgelucht dat ze het eindelijk had
kunnen delen met Johan, en hij had zoveel begrip voor haar. Hij moest wel
dolblij met haar zijn, dat hij ondanks haar verleden zoveel om haar gaf.
Even moest Britt slikken toen ze weer dacht aan de woorden van die dokter
uit dat opvanghuis dat ze het zelf zou hebben uitgelokt.
- Johan
merkte haar stilte en gaf haar een kneepje in haar hand. Britt zuchtte eens
diep en maakte nog het restje sinaasappelsap op en wilde toen uit bed komen.
- Simon:
Nee, blij lekker liggen. Wij doen de afwas wel. Het is nu nog een beetje
jullie Valentijnsdag. Geniet ervan (gniffelend).
-
- Toen
de kinderen weer weg waren draaide Britt zich naar Johan toe, en begon
langzaam met haar handen over zijn lijf te gaan. Hij raakte opgewonden, en
ook Britt had nu heel veel zin om lekker met Johan te vrijen.
- En
zo, na weken van angst en onzekerheid en pijn, kwamen ze er dan eindelijk
toe, om elkaar op fysieke wijze hun liefde te betuigen.
- Britt
genoot van elke centimeter van Johan, en hij echt niet minder van haar. Ze
waren dolverliefd, genoten intens van elkaars en beleefden hele fijne
hoogtepunten. En nu eens viel Britt niet gelijk in slaap, maar bleef lekker
met Johan genieten van de mooie dingen van het leven.
- Eindelijk.
Eindelijk had Britt de rust gevonden in haar leven. De rust die ze al zo
lang zocht. Alles leek nu op zijn plaats te vallen. Ofwel ze al
verschrikkelijke dingen had meegemaakt in haar jonge leven, had ze het
gevoel dat er nu voor haar ook eindelijk een periode van rust en voorspoed
aan zou breken.
- Ze
sprak nog eens met Johan over hun liefde, en over hun keuze om geen kinderen
meer te nemen. Over Dorien en Simon, en ook als Mark ter sprake kwam kon
Britt hier, zonder al te emotioneel te worden, over spreken.
- Johan
was blij en tevreden, dat Britt nu die rust had gevonden.
- Nu
begon hij Britt te strelen en te liefkozen en weer vreeën ze er lekker op
los, en weer genoten ze tot in elke vezel.
- Britt
was blij. Britt was gelukkig. Zielsgelukkig. Dit mocht van haar eeuwig
blijven duren.
- Dit
was wel een heel bijzondere Valentijn geweest.
-
-
- E I
N D E
-
- Van
de club: flikken verhalen
|