Auto ongeluk

"Hebben jullie Britt al gezien?" Vroeg Tony aan Sel en Vanneste. "Nog niet gezien, schatje. " Antwoordde Ben speels. "Ongeval op de E 40!" Riep Vanbruane plots, nog voordat Tony Ben brutaal had kunnen antwoorden. Ben en Sel sprongen op hun moto, Raymond en Pasmans namen de combi en Tony ging met de jeep. Sel en Ben waren eerst ter plaatse en ze spraken af dat Ben ging informeren hoe het precies gebeurd was en zo en dat Sel ging kijken naar de toestand van het slachtoffer.
De jeep van Tony stopt. Ze loopt naar Sel toe. Hé Sel wat hebben we? We hebben een ongeval meer niet. Ga jij even kijken bij die auto ik kijk even naar de remsporen. In orde zie je zo zegt ze. Tony buigt zich om door het raampje te kijken.
"Neeen!!!!!" Roept ze plots uit. "Wat is er?" Vroeg Sel verbaasd. Tony zakte huilend neer op de grond. Nu keek ook Sel door het raampje en hij zag...................... Niemand minder dan...........
Tony herstelt zich snel en is weer rustig. Samen met Sel proberen ze de deur van de wagen open te krijgen. Een brandweerman neemt het over van Tony en Sel. Tony loopt achter de wagen langs en vraagt Britt?. Ja Tony mompelt Britt. Blijf wel met mij praten. Van af de achterbank hoort Tony Mama? Dorien zegt Tony kalm. Ben je gewond? vraagt ze. Nee maar hoe is het met mama?Mama is oke kan je er zelf uit?
Ja, antwoordde Dorien. Tony trok de achterdeur open, nam Dorien op en zette haar in de ambulance om even mee te gaan naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Toen begon Tony terug rustig tegen Britt te praten. "Brittje, hoe is het gebeurd?" Vroeg ze. Britt mompelde bijna onverstaanbaar iets, maar Tony kon haar toch horen. "Er reed plots een auto tegen me aan. Ik wou nog uitwijken, maar ik ben tegen het viaduct opgeknald. " Zei Britt heel zachtjes. Dan viel ze in slaap. Ze zei nog eerst : "Als ik wakker word, zit jij wel naast me, he?"
Britt wakker worden praat tegen me! Ik ben te moe. Britt blijf tegen me praten doe het anders voor Dorien. De brandweermannen hebben het dak er af. Ze halen met behulp van de ambulancebroeders Britt eruit. Tony loopt met Dorien aan haar hand mee met Britt. Tony tilt Dorien op en zwaait naar Britt. Britt zwaait zwakjes terug. Tony loopt met Dorien naar Vanbruane.
"En? Wie is het?" Vroeg Vanbruane. Zij wist namelijk nog niet dat het Britt was die in de auto zat. "Het is Britt, Nadine. " Zei Tony half verdrietig. "Wat?!" Riep Vanbruane vragend uit. "Het was Britt!" Riep Tony nu ook uit, alsof Nadine doof was. "Jij gaat nu naar het ziekenhuis, kijken hoe het met haar is, en ik zorg even voor Dorien. " Besloot Vanbruane.
"Ik neem Dorien mee "beslist Tony. "Dan ga ik nu ook mee "zegt Nadine. Samen stappen ze in de jeep en rijden naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen zegt Vanbruane : "Ik ga informeren naar haar toestand, jij wacht hier met Dorien. " Dan liep ze naar de balie en vroeg naar Britt Michiels. "Ze zijn nog bezig haar aan het onderzoeken. " Antwoordde het meisje achter de balie.
Nadine besluit zich van het geen wat haar net is vertelt niets aan te trekken. Ze stapt de eerste de beste onderzoekskamer binnen en treft daar Britt. Hoe maak je het vraagt ze. Het gaat redelijk het ziet er naar uit dat alleen mijn been gebroken is. Mevrouw wilt u nu weggaan vraagt de dokter vriendelijk doch dringend. We zorgen voor Dorein zegt Tony nog.
Na een half uurtje kwam de dokter die Britt onderzocht had, Jan Keizel, op Tony en Vanbruane afgestapt. "Mevrouw Michiels heeft een hersenschudding en een gebroken been. Die hersenschudding vormt een klein probleem. Ze zal zich veel niet meer herrinneren, enkel van een aantal jaren geleden. De persoonlijkste dingen zou ik zo zeggen. " Tony en Vanbruane keken elkaar verschrikt aan. "Mark... " Zei Tony zacht. "Wie?" Vroeg de dokter onbegrijpend. "Nadine!" Begon Tony, zonder zich iets van de dokter aan te trekken. "Nadine! Ze zal zich Marks dood herrinneren!" Riep ze verder uit.
Waarschuwend legt Nadine haar vinger op haar lippen en kijkt schuin naar Dorien. Ze zegt klam ga jij naar Britt en ben er voor haar. Ik zorg dat Dorien nog even onderzocht. Een vriend van mij is hier kinderarts
Toen Dorien onderzocht werd, zei de kinderarts tegen Vanbruane : "Zij heeft veel geluk gehad, tegenover de moeder, ze heeft enkel een lichte hersenschudding, blauwe plekken en een paar gekneusde ribben. " "Oef. " Zei Vanbruane. "Nog verassing die eraan komen?" Vroeg ze nog voor alle zekerheid. "Neen, voorlopig niet. Dorien mag met iemand mee naar huis, want alleen kan ze natuurlijk niet thuis blijven. " Antwoordde de kinderarts. Hij glimlachte even en liep toen weg. Ondertussen bij Britt...
He Tony je bent er. Ja natuurlijk ik heb dat toch belooft. "Wat is er gebeurt"?. "Je bent geraakt door een auto. "Dorien"roept Britt verschrikt uit. "Rustig Dorien is oke ze wordt nu onderzocht". "Ik zal zo eens gaan zien of je haar kan spreken". "Doe dat maar morgen ik wil nu graag gaan slapen. "Zorg jij voor Dorien "mompelt Britt nog. "Ik doe het ik ga nu naar haar toe".
Maar plots zegt Britt iets in haar slaap : "Iris, alsjeblieft! Ga niet dood! Je bent mijn allerbeste vriendin! Alsjeblieft, laat me niet in de steek. " Tony liep terug naar Britt en sprak haar rustig toe. "Rustig maar, Brittje, het is maar een droom. " Ze schudde Britt wakker. "Mmmmmm, Tony, waarom maak je me nu wakker? Ik was zo vredig aan het slapen. " Vroeg Britt slaperig. "Britt, je was niet vredig aan het slapen, je was hardop aan het dromen, iets over een zekere Iris. " Antwoordde Tony.
"wat zeg je "vraagt Britt. "Ik zei dat je iets droomde over een zekere Iris". "Ik ben moe moet slapen"mompelt Britt nog. Als Britt uiteindelijk ligt te slapen doet Tony zachtjes de deur toe. Ze pakt op de gang Dorien op en loopt met hara naar de auto. Samen rijden ze naar Britt's huis.
Midden in de nacht voelt Tony iets zachtjes tegen haar schouder tikken. Tony zegt Dorien zachtjes. "wat is er"vraagt Tony geeuwend. "Ik heb de meneer gezien in de auto". "Ken je die meneer"vraagt Tony onmiddelijk. "Ja die meneer werkte eert bij mij op school'".
Tony schrikt en zit direct rechtop in bed. "Weet je nog hoe die man heet?" Vraagt Tony ineens klaarwakker. Dorien knikt en begint zachtjes te wenen. "Och meissie, kom eens. " Dorien loopt op Tony toe en gaat bij haar op schoot zitten. Tony aait eens over Dorien' haren en troost haar. "Hij heeft mij gezien, daarom is hij doorgereden. Straks komt hij naar hier!?" Snikt Dorien.
"Als jij mij zegt hoe hij heet," Begint Tony op en bemoederlijke toon: "dan pak ik hem op en dan kan hij u niks doen. " Aait Tony nog eens over haar hoofd.
"Beloofd?" Vraagt Dorien verontwaardig. Tony knikt.
"Het is meester Wim. "
"Weet je ook hoe hij verder heet?" Tony veegt de tranen van Dorien weg. "Wim Vermije heet hij. "
Tony geeft Dorien een kus op haar voorhoofd en kijkt nog eens op de klok.
"Gaan we nog slapen of gaan we lekker ontbijten"vraagtze nadat ze gezien heeft dat het al half 6 is. "We gaan lekker ontbijten en dan naar mama". "T'is goed Dorien dan gaan we naar mama maar dan moeten we wel sluipen want eigenlijk mag je haar nog niet zien". "Stomme dokter"constateert Dorien. "Vind ik ook maar mama wil je heel graag zien". "Wil je een croissant of een warm broodje?"
Een croissant, antwoordde Dorien. Na een uurtje hadden ze allebei lekker ontbeten en reed Tony met Dorien naar het ziekenhuis. Tony prutste het slot open en sloop met Dorien naar Britt's kamer. Britt was hardop aan het dromen. Over Mark's dood. Ze huilde. Tony maakte haar voorzichtig wakker. "Mmmmm, wat is er Tony?" Vroeg Britt met betraande ogen. "Britt, je was weer hardop aan het dromen. " Antwoordde Tony. "Maar waar heb je het toch steeds over, over dat dromen, ik droom over koetjes en kalfjes, Tony, kan je me nu nooit eens laten slapen?" Vroeg Britt slaperig. toen pas zag ze Dorien.
"Ah Dorien. " Britt legt haar hand op de wangen van haar dochtertje.
"Mama, dat waren geen koetjes en kalfjes.. " Reageerd Dorien ernstig. Ze is dan nog wel een klein kind, maar soms net een oud wief. Tony kijkt de kleine meid ernstig aan.
"Dorien.. ga maar even wat lekkers halen. " Zegt Tony wijselijk en geeft Dorien 2 euro's. Dorien verlaat de kamer en Tony wijst haar er nog eens op stil te zijn.
Toen Dorien weg was, begon Tony rustig tegen Britt te praten. "Britt, het waren inderdaad geen koetjes en kalfjes waarover je aan het dromen was. Je was aan het dromen over Mark. " Zei Tony zachtjes. "Mark? Waar is Mark?" Vroeg Britt onbegrijpend. "Mark is dood, Britt, weet je dat dan niet meer?" Vroeg Tony. "Dood? Maar... " Begon Britt. "Ik heb net nog gedroomd over de eerste keer dat we elkaar ontmoet hebben. " "Britt, waarom huilde je dan?" "Omdat hij neergestoken werd. " Antwoordde Britt zachtjes. "Kom, Britt, rust nu maar uit. " Zei Tony nog snel, want Dorien kwam de kamer alweer binnengelopen.
Mama wil je ook een hapje? Britt glimlachte zachtjes en schudde haar hoofd. Nee die is helemaal voor jou alleen. Eet maar lekker op. Dorien sprong naast Britt op het bed en smulde van het lekkers dat ze van Tony mocht kopen.

Plots kwam er een dokter binnen...
"Mevrouw Michiels, kan ik U even onder 4 ogen spreken?". "Dorien hoeft niet weg", zei Britt. "Het is verstandiegr als ze toch even de kamer verlaat".
"Ik pas wel even op haar. " Zei Tony en dan nam ze Dorien mee naar buiten. Toen ze buiten waren, begon de dokter. "Mevrouw Michiels, ik moet u mededelen dat er complicaties zijn opgetreden in verband met uw hersenschudding. "
Britt schrikt wakker. Ze maait met haar armen door de lucht en ramt de wekker in een keer van haar nachtkastje af. "Shit!" Vloekt ze als ze het ding wederom in stukken op de grond ziet liggen. Weer in mekaar lijmen dan maar, ze wordt nog eens technisch op die manier. Ze kijkt op haar horloge, daar de wekker nu geen tijd meer aan geeft. "AAAH" Roept ze. Ze heeft zich minstens een uur of twee verslapen. Was ze zo moe dan? Ze kan het zich niet meer herinneren. Ze stormt naar boven om Dorien uit haar bed te plukken. Die ligt ook nog rustig te slapen. Het zandmannetje is zeker te kwistig geweest met het zand in dit huis. "Dorien, komt op... we hebben ons verslapen. " Dorien kijkt slaperig naar haar moeder "Ik heb eng gedroomd. " Mompelt ze en stapt dan uit bed. Britt grijpt naar haar hoofd, wat heeft ze een koppijn... haleluja dat kan er ook nog wel bij, ze kan niet ziek worden nu. Ze haalt de hele keuken overhoop en het medicijnkastje... als is dat laatste wel de laatste plek waar je meot zoeken als je medicijnen nodig hebt, die staan zeker neit waar je ze zou verwachten. Maar goed... slotsom, geen paracetamol. Kreunend neemt ze maar een glas water. Ze pakt haar mobiel en belt Tony "Hé," Roept die bezorgd "Waar zit jij?" "Verslapen," Bromt Britt slaperig. Aan de andere kant barst eht gelach los. "Ja, ja, lach jij maar. " Moppert Britt "Maar ik zit zonder paracetamol. Luister, ik ben nou toch al te laat. Ik moet eerst Dorien nog naar school brengen en dan nog paracetamol gaan halen, ok?" Tony lacht "Vanbruane heeft vergadering met de burgermeerster, ze is er niet, en niemand van ons heeft iets gemerkt OK? Schiet nou maar op. " Britt lacht en haakt snel in. "Gelukkig maar. " Mompelt ze en geeft Dorien die slaperig binnen komt gestommeld in haar pyama een dikke zoen. "Nou meis, kom een beetje opschieten, met een beetje geluk maakt je juf ons niet helemaal af. " Dorien grinnikt "toch wel. " Zegt ze "dat is zo'n... " Britt steekt een vinger in de lucht "Ze is vast een woord wat ik niet wil horen. " Waarschuwt ze. Dorien knikt "Alle woorden die je niet wilt horen. " Beaamt ze. Britt lacht en giet de thee in. "Nou... we zijn toch al te laat. " Zegt ze "Daar helpt toch niets meer aan, ik ga wel even kleren voor je zoeken. "

-einde-

vervolgverhaal van flikken verhalen