Eindelijk
Heey allemaal,
Eindelijk is het zover. We hebben een zoon. Een prachtige zoon. Vera heeft een geweldig broertje. We zijn vreselijk gelukkig en trots.
Ik zal maar eerst iets vertellen over de reis. Nadat ik vrijdag de column had geschreven kwamen Koen en Vera thuis. Vera had op school nog een heel mooi schilderij gemaakt voor Damian. We hebben het nog snel ingepakt en in de auto gelegd. Koen is toen nog even gaan slapen, want ja hij moest een eind rijden en ik ben met Vera nog een laatste cadeautje gaan kopen voor Damian. We hebben een beer gekocht die Vera zelf heeft uitgezocht. Daarna gingen we naar huis waar ondertussen het hele team stond te wachten om ons uit te zwaaien. We kregen van Bruno en Nick zelfs een escorte Gent uit. Vera vond het prachtig.
Eindelijk waren we op weg. De reis duurde ruim 17 uur. Elke 2 uur zijn we gestopt, want ja ik ben toch flik en weet hoe gevaarlijk het is te rijden als je niet fit bent. We zijn één keer gestopt om even onze ogen dicht te doen. Elke 2 uur wisselden we van chauffeur. Vera heeft de hele nacht door geslapen en zich de hele reis keurig gedragen. Ze vertelde steeds hoe spannend ze het vond en hoe leuk dat ze nu een broertje kreeg. Ze had ook nog een aantal praktische vragen. Wat nou als ze hem niet begreep, of als hij haar niet lief vond, of als zij hem niet lief vond, wat dan. We hebben haar uitgelegd dat het altijd even wennen is, maar dat we zeker weten dat ze elkaar aardig zouden vinden.
Na 17 uur kwamen we redelijk gebroken aan in Polen. We zijn gelijk naar ons hotel gereden en hebben daar eerst geslapen. We waren om 18 uur uit Gent vertrokken. We waren dus om 11 uur in Polen en hebben eerst geslapen tot een uur of 15. Daarna zijn we gaan eten. De volgende dag zouden we Damian voor het eerst ontmoeten. We zijn de rest van de dag in het hotel gebleven. Na het avondeten kwam de vrouw van het adoptiebureau die er de volgende dag ook bij zou zijn. Deze heeft met ons nog even de procedure door gesproken. Één van ons moest Vera vasthouden (bij de hand of op de arm) en de ander moest Damian aannemen. En daarna moesten we met hem gaan zitten, zodat hij rustig aan ons kon wennen. Vera moest hem dan een cadeautje geven, zodat hij ook gelijk aan haar kon wennen. We vonden het allemaal een beetje strak geregeld, maar ons werd verzekerd dat het voor hem dan het rustigste was en hij het snelst kon wennen.
Opgewonden en toch nog steeds heel erg moe zijn we toen weer naar bed gegaan. Vera sliep gelijk als een roos. De volgende ochtend waren we allemaal een beetje gespannen. Na het ontbijt werden we opgehaald door de vrouw van het bureau en zijn we met een busje, met nog drie andere Belgische gezinnen, die ook hun kindje gingen ophalen, naar het tehuis gereden.
Daar aangekomen werden we in een kamer gezet. Vera had gelijk een meisje van haar leeftijd gevonden met wie het erg klikte en ze hebben even gespeeld. Na 10 minuutjes hebben we haar bij ons geroepen omdat Damian er zo aan zou komen.
En na nog eens 5 minuten ging de deur open en daar kwamen 4 kinderen aan de hand van 2 vrouwen de deur binnen. Al de regels van de vrouw van het adoptie bureau ten spijt kwam Damian gelijk op ons toe gerend. Niks aannemen, hij herkende ons meteen en liep na Koen toe en zei papa. Koen kon het niet droog houden en toen begon Vera van schrik ook te huilen. Ik heb Vera toen getroost en we zijn rustig gaan zitten. Damian zat bij Koen op schoot als een koning op zijn troon, hij vond alle aandacht prachtig en bleef Koen maar knuffelen. Na 10 minuten zei hij mama, en kroop bij mij op schoot. Daarna wilde Vera hem cadeautjes geven en toen bleef hij Vera maar kusjes geven. Vera vond het een beetje eng, maar Damian vond het prachtig. We dachten dat het bij iedereen wel zo goed ging, maar 2 van de andere kinderen vonden het eerste contact een stuk minder leuk en die liepen ook flink te brullen. Het dochtertje van het gezin, met wie Vera daarvoor met hun andere dochter had gespeeld vond de aandacht ook gelijk prachtig.
Na 3 uur zijn we toen met Damian naar ons hotel gegaan. En tot op dit moment, is het geweldig gegaan.
We blijven nog een week hier in Polen om alles verder te regelen, met het paspoort en alle andere zaken. Gisteren zijn we nog eens terug geweest naar de plek waar Damian was gevonden en waar hij de eerste dagen van zijn leven heeft doorgebracht. We hebben zijn geboorteakte en alles wat verder belangrijk is meegekregen.
Damian vind ondertussen alles geweldig. Hij brabbelt al halve zinnen in het Nederlands en Vera is druk bezig om hem alle namen te leren die ze kent. Nick wil aardig maar Britt met die r is een beetje lastig, ook Vera wil nog niet, het is vela, maar ze neemt er genoegen mee.
Nou hier laat ik het bij voor deze week. Volgende week het laatste deel van onze reis en onze thuiskomst
Groetjes Tony
(Flikkenfan 02-07-07)
|