Nog één week
Heey allemaal,
We zijn nu toch echt aan het aftellen. Vera slaapt er al slecht van en ook voor Koen en mij begint het nu echt te kriebelen. Ik kon me tot afgelopen week nog goed concentreren op mijn werk, maar zelfs dat begint nu te verminderen. Van Nadine mag ik alleen nog maar bureau werk doen en voor het eerst van mijn leven vind ik dit niet erg. Ik kan me per dag nog een paar uur concentreren en in die uurtjes werk ik heel hard aan mijn papierwerk. De rest van de dag ben ik bezig met het regelen van van alles en nog wat voor volgende week.
Als we de mensen van het weeshuis mogen geloven is Damian ook heel opgewonden en weet hij dat hij binnenkort mee mag naar België.
Het huis is nu echt overal op voorbereid. Alles is weer kind veilig gemaakt. Bij Vera had ik dat niet allemaal gedaan, die heb ik het eigenlijk gelijk afgeleerd dat ze niet overal aan mocht zitten (behalve de schoonmaakspullen die had ik wel weggezet).
Nu hebben we echt overal aan gedacht.
Gisteren zijn Johan en Simon langs gekomen en die hebben samen met Koen alle grote klussen nog gedaan die gedaan moesten worden. Ze hebben traphekjes geplaatst (ook één voor de keuken), deurklinken omgezet, op alle stopcontacten van die beschermers gezet, kasten verplaatst, scherpe hoeken voorzien van plastic beschermers zodat hij zijn hoofd niet kan stoten en ga zo maar verder. Ondertussen hebben Britt, Dorien, Vera en ik gedaan waar we goed in zijn, winkelen. We hebben nog een stapel kleren gekocht, een heleboel kadootjes en knuffels die we meenemen en Vera kreeg van Dorien een heel mooi armbandje omdat ze nu echt een grote zus wordt. Vera heeft de armband niet meer afgedaan zo trots is ze erop.
Verder deed het team afgelopen week een beetje geheimzinnig, dus ik ben bang dat ze wat van plan zijn. Toen ik Britt op het commissariaat vroeg om op rakker te passen de post te doen die week begon Pasmans ineens van oor tot oor te glunderen. Ik denk dat hij al een week bezig was te bedenken hoe hij de sleutel kreeg en dit vond hij een goed idee.
Gisterenavond laat belde Dorien ineens of ik het goed vond dat zei samen met Britt een weekje in mijn huis mochten komen logeren. Ze zij dat ze eindelijk haar moeder weer eens voor haarzelf wilde hebben en dat kon ik eigenlijk best goed begrijpen. Ik heb dan ook meteen ja gezegt. Vanmorgen hoorde ik op het commissariaat van Britt dat ik Dorien echt super blij had gemaakt en dat ze al een heel schema had gemaakt van alles wat ze samen konden doen. Daarnaast had ik Johan en Simon ook blij gemaakt want die waren ook wel toe aan een mannenweekje. Ze waren woensdag avond bijna het huis uit gegooid na het verlies van jong België tegen jong servie. België heeft helaas verloren maar Britt zei dat Johan en Simon deden of er iemand was overleden zo erg vonden ze het. Dorien en Britt vonden het eigenlijk wel grappig, maar dat viel niet al te goed bij de jongens.
Britt en Dorien moesten eigenlijk zo lachen omdat de heren bleven roepen, dat ze (en hiermee bedoelde ze jong belgie) niet naar Groningen gingen. Toen zeiden ze ineens, nee jong belgie niet, maar jullie wel want wij hebben kaartjes gewonnen.
Dorien had een tijd geleden meegedaan aan een prijsvraag en kaartjes gewonnen voor de finale van het EK onder 21. Zelf vind ze voetbal niks aan, dus heeft ze de kaarten aan Johan en Simon gegeven. Volgens Britt waren ze in de zevende hemel en gelijk maar een Oranje shirt gaan kopen vandaag om dan zaterdag avond jong Nederland aan te moedigen tegen Servie.
Ik spreek jullie volgende week. Misschien wat later omdat we moeten vliegen, maar ik houd jullie op de hoogte
Groetjes Tony
(22-06-2007 Flikkenfan)
|