Vertrek
“Goedemorgen.”
Pasmans was té vrolijk.
“Niet nu, Pasmans!”
Ik kon nog niet binnenkomen of er werd al van je verwacht dat je vrolijk was! Ik was gewoon boos, kwaad op mezelf, en vooral, ik walgde van mezelf!
Nadat Bas de woorden “er is geen ons” meer had uitgesproken en was weggegaan, heb ik eerst nog een tijdje zitten huilen. Marie was er zelfs wakker van geworden en had gevraagd of Bas mij niet kon troosten. Ik moest haar nu gaan vertellen, dat ook Bas weg was. Haar oogjes vulden zich ook met tranen, en zo hadden we samen zitten huilen. Ik omdat ik zo stom was geweest om met Jan in bed te duiken, zij omdat ze nu nog een papa kwijt was.
Mijn gedachten gingen weer terug naar die avond en al snel voelde ik dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik veegde ze uit m’n ogen en besloot aan het werk te gaan.
De dag begon zoals gewoonlijk. Behalve… Mijn partner kwam niet opduiken. Het zou toch niet…? Nee! Bas had het wel gehad over een overplaatsing, maar dat zou hij nooit doen. Hij werkte hier te graag.
John kwam binnen en zei ons dat hij een mededeling had. “Bas heeft vorige week zijn overplaatsing aangevraagd en hij heeft hem gekregen. Emma, ik ben al bezig met vervanging….”
John’s woorden drongen niet tot me door. Bas weg? Weg om mij?
“Emma?” John keek me vragend aan.
“Hmmm…?”
“Zijn vervanger zal zich vandaag wel melden….”
Nu pas drong het tot me door. “Ik wil geen vervanging! Ik wil Bas!” riep ik verdrietig.
En zo liep ik weg, een paar verbaasde collega’s achterlatend.
Achter mij hoorde ik ze brommen. “Hij komt zelfs geen afscheid meer nemen!” “Hadden ze hun relatie nou niet even buiten het werk kunnen houden?” “Emma heeft het goed voor elkaar hoor!”
Ze begrepen me allemaal niet! Ik heb spijt, maar dat wil niemand horen of zien! Ook ik vind het erg dat hij weg gaat! Voor hun was het enkel maar een collega, maar voor mij veel meer!
Ik ga hem verdomme missen!
Emma.
Nikkybel & Linniej 24/10/08
|