Gesprek
“Bas, we moeten echt eens praten.”
Voor het eerst sinds lange tijd keek hij me weer eens echt aan. Hij keek geïrriteerd, zoals hij eigenlijk al de hele week keek.
“Dat lijkt me inderdaad wel een goed idee.”
“Wanneer heb je tijd?”
“Zullen we dat vanavond doen? Het lijkt me niet iets waar iedereen bij hoeft te zijn.”
“Bij mij?”
“Ik zal er rond een uur of half 9 zijn.”
Zenuwachtig had ik voor de spiegel gestaan: Ik moest er mooi uitzien, maar ook niet zo mooi dat hij dacht dat ik me speciaal voor hem helemaal had opgedoft. Uiteindelijk koos ik voor een simpel zwart shirtje op een strakke spijkerbroek. De kinderen lagen ook al snel in bed, waardoor ik nog even snel de tijd had om de meeste troep op te ruimen.
Ik schrok eigenlijk toen ik de bel hoorde, hij gebruikte zijn sleutel niet! Hij zag er lief uit, zoals hij stond te wachten in de kou. Ook hij had zijn werkkloffie geruild voor een spijkerbroek en een overhemd.
“Ik wist niet zo goed of ik nu wel of niet m’n sleutel moest gebruiken.”
“Het had gemogen maar dit is ook goed.”
Ik merkte aan mijn stem dat ik zenuwachtig was. Ik vond deze man nog steeds leuk en wilde hem misschien niet kwijt?
“Wil je koffie?’’
“Emma, zeg wat je te zeggen hebt.”
Hij was duidelijk boos!
“Euhm… ik wilde zeggen, dat het me spijt. Ik had nooit iets met Jan mogen uitspoken, omdat wij al samen waren, en het spijt me ook dat ik al die tijd niets tegen je heb gezegd en gelogen heb.”
“Je hebt geen spijt Emma. Je was duidelijk aan de telefoon met Jan. Het voelde goed voor jouw op dat moment, en dat geeft alleen maar aan dat jullie altijd van elkaar zijn blijven houden. Jouw gevoelens voor Jan zijn altijd sterker dan je gevoelens voor mij, omdat hij simpelweg de vader van je kinderen is!”
Ik slikte. Hij had gelijk, maar waarom klonk dat zo verschrikkelijk fout?!
“Emma, misschien is het maar goed dat het nu gebeurd is en niet over 10 jaar. Ik ga gewoon weer terug naar m’n oude huis en jij kan hier gewoon verder leven met Marie en Juul.”
“En hoe zit het dan tussen ons?”
“Ons bestaat niet meer Emma.”
“En wij als vrienden?”
“Misschien ooit, maar nu even liever niet.”
Hij stond op, haalde de sleutel van zijn sleutelbos en ging stilletjes weg.
Waarom was ik zo dom geweest?
Emma
Linniej 17/10/08
|