Zwijgzaam
Tussen onze bureaus hing een stilte, een irritante stilte. Waar we normaal hele verhalen vertelde tijdens het typen van pv’s, zeiden we nu al dagen niets. Als hij me nu verrot zou schelden, zou huilen of me desnoods een klap verkopen, alles was beter dan dit helemaal niets zeggen.
De stilte werd verbroken door de melding van een verdwijning van een politicus. Het team werd opgeroepen om de eerste vaststellingen te doen. Binnen een mum van tijd was iedereen vertrokken en in plaats van bij Bas in te stappen besloot ik met Raymond en Pasmans mee te gaan. Er was weer een verbaasde blik te zien in de ogen van de heren, maar ze zwegen.
“Hebben jullie ruzie?” polste Raymond voorzichtig.
“Nee was dat het maar.”
Beide keken ze verbaasd op.
“Hij heeft me betrapt toen ik met Jan aan de telefoon zat.”
“Met een telefoongesprek is toch niets mis?”
“Wel als je het hebt over het feit dat je twee weken eerder het bed met elkaar gedeeld hebt.”
De blik van Pasmans zei genoeg: Ik was een hoer, ik had iemand bedrogen, was niet trouw. Zijn gezicht stond duidelijk vol walging. Raymond keek begrijpend, hij had natuurlijk ook al het één en ander op zijn geweten met Carla. En misschien zag hij ook dat ik mij rot voelde want hij sprak de woorden: “Sommige gevoelens zijn niet te onderdrukken.” Hij had gelijk: Ik had mijn gevoel voor Jan niet kunnen onderdrukken, maar ik had het Bas op zijn minst kunnen vertellen.
Op het bureau van de politicus vonden we bloed, waardoor er dus sprake was van een onrustwekkende verdwijning. Bas en ik werden geacht het opsporingsbevel op te stellen en zijn boekhouding door te lichten. Om zo min mogelijk met elkaar te maken te krijgen, stelde hij het opsporingsbevel op, en zorgde ik voor de boekhouding.
Terwijl ik bezig was werd mijn aandacht gevestigd op het feit dat Bas bij John naar binnen ging en hem iets overhandigde. Ze voerde een kort gesprek en je zag John zijn gebruikelijke ‘bon’ knikken. Vrij snel daarna was Bas terug buiten en ik kon niets anders dan hem aanstaren. Hij voelde mijn vragende blik en sprak eindelijk tegen mij.
“Ik heb mijn overplaatsing aangevraagd naar een ander commissariaat.”
Emma
Linniej 10/10/08
|