Telefoon
Het was koud in huis, eigenlijk was het overal koud. Ik had de verwarming lekker hoog gezet, een uur in een warm bad gelegen en mijn warme trui en joggingbroek aangetrokken om nog een uurtje te lezen op de bank. Voordat ik me goed en wel geďnstalleerd had op de bank klonk er het irritante geluid van de telefoon. Even was ik bang dat er weer ergens een lijk in de modder lag en wij dus weer moesten komen opdraven, maar al snel bedacht ik me toen dat ze dan wel op mijn GSM hadden gebeld. Met tegenzin pakte ik op:
“Emma Boon.”
“Met Jan.”
Mijn adem stokte. Van alle mensen waarvan ik hoopte dat ze zouden bellen, of wie ik wilde spreken, was hij de laatste!
“De kinderen liggen al op bed.”
Mijn hoop was om hem af te schrikken op deze manier. Hoe sneller hij zou ophangen hoe beter!
“Jammer, maar het is natuurlijk ook best wel al laat. Dat had ik kunnen weten, maar ik wilde ze graag nog even horen.”
Een echte papa! Aan de andere kant van de wereld en toch nog aan zijn kinderen denken. Ik begon al bijna weer te smelten.
“Het spijt me.”
“Nee joh, dat geeft niets. Nu kan ik eindelijk eens rustig met jouw spreken.”
Ja lap! Als ik ergens niet op zit te wachten is dat het wel!
“Kun je vrij uit spreken of is Bas in de buurt?”
“Hij is niet thuis.”
“Aah bon. Ik moet mijn verontschuldigen aanbieden voor wat er gebeurt is, het had niet mogen gebeuren, jij hebt Bas en we zijn gescheiden.”
“Misschien moeten we het gewoon zien als een vergissing: we hadden seks om vroeger, om het moment, gewoon omdat we zin hadden in elkaar.”
“Ja dat is wel waar maar…”
“Jan, stop met je verontschuldigen! We hebben allebei genoten, de seks was gewoon als in het begin van ons huwelijk. Het was vol passie en dat is iets dat ik niet wil vergeten. En ik vind ook dat niemand dat hoeft te weten.”
Achter mij hoorde ik iets vallen.
Bas was thuisgekomen en toen ik hem aankeek zag aan zijn gezicht dat hij mij gehoord had.
Emma
Linniej 3/10/08
|