Back to normal life
Hey!
We zijn weer terug in het normale leven. Er liggen geen seriemoordenaars met een fascinatie voor rood haar meer op de stoep, de bewaking is terug weg, ik ga weer gewoon elke dag naar me werk, de kinderen zijn terug thuis en ik ben niet langer bang in mijn eigen huis. Allemaal dingen waar ik heel erg blij mee ben, behalve één ding. Ook Bas is weer wat spullen aan het terug slepen naar zijn eigen appartement.
Het is in al die weken zo vanzelfsprekend geworden dat hij er was, dat ik toch wel schrok toen hij zijn spullen uit de kast begon te trekken. We hebben al die weken samen in bed gelegen, dus waarom nu niet meer? Hij vond nu al gaan samenwonen een te grote stap, een stap die hij niet aankan. Ik weet dat ik me daar bij neer moet leggen, maar het is wel moeilijk. Het bed is zo koud ’s avonds en ik ben totaal niet meer gewend dat ik het twee persoonsbed voor mijzelf heb. De eerste nacht heb ik hem gebeld, dat ik hem miste. Ik belde hem duidelijk wakker en het eerste wat hij vroeg was of we een zaak hadden. Mijn gevoel zit duidelijk dieper dan dat van hem.
Ik vind het wel heerlijk om de kinderen weer thuis te hebben. Omdat mijn kinderen niet hoefde te weten dat er een idiote moordenaar achter me aanzat, had Jan ze verteld dat ik het heel druk had met werken en dat ze daarom zolang bij papa logeerde. Het eerste wat Marie vroeg toen ze terug thuis waren, was of ik de komende tijd vrij had. Helaas dat niet, maar ik heb wel afgesproken met John, dat ik de komende tijd nog wat tijd heb in te halen met mijn kinderen, en daar ging hij mee akkoord, het is toch niet zo druk op het commissariaat. Alle crimineeltjes liggen waarschijnlijk met hun kont op een zonnig eiland.
Zoveel tijd met mijn kinderen heb ik trouwens ook niet, over twee weken vertrekken zij met Jan naar Turkije. Ze gaan daar twee weken lang van zon, zee en strand genieten. Zelf ga ik niet meer weg. Door alle drukte van de laatste tijd is het er totaal bij ingeschoten om nog te boeken en ik ben al lang blij dat ik nu eindelijk weer eens de rust in huis heb teruggevonden.
Ik vind het ook weer fijn om op het commissariaat te zijn. Tuurlijk ben ik daar al die tijd wel geweest, maar ik mocht nooit echt meewerken aan een zaak of wat dan ook, ik zat daar gewoon de hele dag te zitten. Op zich zitten we nu nog de hele dag te zitten, het hoogte punt van de week was een vermist hondje, dat zegt waarschijnlijk al genoeg. Maar gelukkig ben ik nu niet de enigste die niets aan het doen is, we zitten allemaal te wachten op werk, en dit zorgt voor een gezellige sfeer met z’n alle.
Nou dat was het wel weer zo’n beetje. Niet veel interessants maar na de laatste weken vin dik dat helemaal zo erg nog niet.
Groetjes Emma
Linniej 18/07/08
|