Het graf
“Emma, ik wil je iets laten zien.”
Eindelijk praatte hij tegen mij. We zaten al twee volle dagen in een auto, in stilte. Al die tijd hadden we in een zenuwslopende stilte gezeten, elkaar niets zeggend. Ik vond het fijn dat hij eindelijk iets zei.
“Het zou mijn gedrag verklaren”
Ik had de moed niet om te vragen naar welk gedrag. Ik hoopte eigenlijk dat het zou goed komen tussen ons, want de manier waarop het nu ging kon echt niet meer. Hij zat de hele observatie verdiept in zijn boek, al bleef hij al dagen steken op dezelfde pagina. Hij zat tijdenlang in gedachte verzonken. Op een moment liep er zelfs een traan van zijn wang. Toen ik deze van zijn wang probeerde te vegen vluchtte hij de auto uit en keerde pas een half uur later terug.
“Zou je vanavond kunnen?”
Ik knikte
“Ik kom je wel om 8 uur ophalen.”
Ik knikte nogmaals en toen werd het weer stil in de auto.
Hij stond om vijf voor acht voor de deur. Omdat ik totaal geen idee had waar we naar toe gingen had ik het ook moeilijk gevonden te kiezen wat ik moest dragen. Ik had uiteindelijk maar gekozen voor een zwarte broek met een knal blauw tuniek. Toen hij voor de deur stond zag ik dat hij zich ook omgekleed. Hij had gekozen voor een spijkerbroek en een overhemd.
In de auto lagen bloemen en een plakboek. Ik besloot geen vragen te stellen, enkel in te stappen. Er werd weinig gezegd tijdens de rit. Ik had geen idee waar we heen redenen, totdat we stopte voor de begraafplaats. Ik verschoot een beetje, maar dwong mezelf er toe om rustig te blijven.
Hij stapte langzaam uit en vroeg mij om te volgen.
Het was niet ver lopen naar het graf waarvoor hij bleef staan. Op de steen zag ik de naam Leila Redenen staan. Ik wist direct voor wiens zijn graf we zich bevonden: het graf van zijn vrouw.
“Ik kan het niet Emma. Ik zie u zo verschrikkelijk graag, maar ik kan alleen maar denken aan Leila. Die kus. Ik moest alleen maar denken aan haar. En in de afgelopen week heb ik mezelf verschillende keren afgevraagd waarom ik het niet kan. Ik denk dat mijn verdriet nog te veel moet slijten.”
Over zijn gezicht liepen de tranen, iets dat mij ook verschrikkelijk veel verdriet bezorgde. Ik had met mijn stomme kop totaal niet meer aan het verleden gedacht!
“Toen ik voor u kinderen zorgde voelde ik het weer kriebelen, maar op een manier dat ik wist wat ik miste. Ik heb helemaal niets meer van haar! We hadden gewoon eerder moeten beginnen aan kinderen, maar we wilde allebei zo graag een carrière! En nu ben ik helemaal alleen.”
We hebben daar verschrikkelijk lang gestaan, al heb ik wel een besluit genomen. Ik wil op hem wachten, wachten tot hij over zijn verdriet heen is, wachten totdat wij samen kunnen gaan beginnen leven. Ik zie hem graag dus het moet geen moeite worden.
Toen hij de volgende avond bij mij langs kwam hebben we samen een fotoboek door gebladerd, vol met foto’s uit zijn verleden, dus ook van Leila. Hij heeft veel verteld, heel veel. Mijn avond was perfect! Enkel het idee dat ik bij hem mag zijn vond ik al perfect!
Toen de avond ook nog bezegeld werd met een kus, kon mijn avond niet meer stuk.
Emma
Linniej 23/05/08
|