Sprookje zonder happy ending
Hij zat nog steeds tegenover me in het zonnetje. Met zijn rechterhand schonk hij nog wat wijn bij in mijn glas, terwijl hij ondertussen ook een poging deed om het vlees te keren. Ik genoot van die aanblik: iemand die voor mij zorgde, een lekkere gespierde vent, iemand met zowel een geweldige uiterlijk als een geweldig innerlijk. Dit was niet een vent die je na één nacht je bed uit zou schoppen, nee dit was voor een zeer lange tijd, als het al niet voor eeuwig zou zijn.
Wanneer hij iets vertelde keek ik hem telkens diep in zijn ogen of was ik gefascineerd door zijn lippen. Hij had mooie ogen, diep groen van kleur en in zijn ogen kon ik haast mijn eigen weerspiegeling zien. Ik ging totaal in hem op, maar kreeg geen woord mee van wat hij tegen mij zei. Zijn mond was perfect, perfect om te zoenen in mijn ogen.
Ik stond op en liep langzaam naar hem toe. Waarschijnlijk werd hij zenuwachtig van mijn gedrag want ook hij stond op. Met een vloeiende beweging legde ik mijn arm in zijn nek, terwijl ik zijn arm rond mijn middel plaatste. Ik ging recht op mijn doel af en drukte een zoen op zijn mond. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar ik wilde niet praten, niet zeggen, enkel van deze zoen genieten. Ik maakte van de situatie gebruik om mijn tong in zijn mond te krijgen. Een paar seconde later voelde ik ook zijn tong in mijn mond. Onze tongen strengelde zich ineen. Dit was wat je noemt, magisch.
Toch hield het sprookje op. Hij maakte zich los uit onze positie en sprinten de tuin uit. Ik heb geprobeerd om hem achterna te gaan, maar ik kwam niet ver op mijn teenslippers. Het enigste wat ik kon doen was luisteren naar zijn auto die met piepende banden wegreed. Hij wilde zo snel mogelijk bij mij vandaan. Was de kus dan zo slecht geweest?
Het hele weekend heb ik liggen malen en opgezien tegen dinsdag, nog een geluk dat we maandag vrij hadden, omdat het Pinksteren was. Hij hield zich afstandig, zei niet meer dan nodig, was totaal niet zo relaxt als anders, zat uren voor zich uit te staren aan zijn bureau en wilde totaal niet met mij praten. Hij ruilde zelfs als we patrouille moesten lopen! Hij had Cat zo ver gekregen om met mij de stad in te trekken, terwijl hij samen met Michiel ergens anders patrouille liep.
Met Cat heb ik weinig over gesproken. Ik heb haar natuurlijk niet verteld over de kus, en haar wijsgemaakt dat we een meningsverschil hadden dat moet worden opgelost. Gelukkig vroeg ze niet verder.
Marie sloeg deze middag een spijker op zijn kop:
“Mama, wanneer komt Bas weer eens met ons spelen?”
“Ik weet het niet”
Emma
Linniej 16/05/08
|