Die vervelende liefde!
Hey!
Allemaal er weer een vermoeide week opzitten? Ik in ieder geval wel, een week binnen zitten, dat komt dus eigenlijk neer op heel veel geeuwen terwijl je op je kont zit, niks anders te doen dan koffie drinken en eten. Het zal me niets verbazen als er een aantal kilo bij is gekomen de afgelopen week.
Mijn bakje met PV’s is gewoon leger dan ooit! Ik heb nog nooit de bodem van dat ding gezien, maar ik ben er dus achter gekomen dat hij bestaat. Uit pure verveling ben ik daarna mijn bureau maar eens gaan uitsoppen: er kwam in totaal een vuilniszak aan afval uit mijn schuiven. Oké misschien had ik iets te veel gehamsterd! Mijn opruimkick sloeg wel direct over naar de rest: alle kaartspelen werden aan de kant gegooid en ze besloten mijn initiatief maar eens te volgen. Het teamlokaal glom aan het eind van de middag.
Er waren veel valentijnsplannen deze week: Pamans ging Dominique verrassen met een romantisch diner, Raymond had een romantische film gehuurd voor die avond en Mandy zou met één van haar gothic vriendjes, er zijn er meerdere, naar één of andere love-housparty gaan. Heel romantisch allemaal, alleen dat laatste leek me verre van dat. Jan had mij gevraag om op tijd thuis te zijn, er stond mij dus ook iets te wachten al ik thuis kwam. En ik had hem nog zo beloofd om op tijd thuis te zijn, er was immers toch niks te doen op het commissariaat. Maar juist die middag moest er zich weer iemand voor de trein gooien! Lekkere timing!
Achteraf kan ik de timing wel begrijpen: Een jonge man had besloten om op Valentijnsdag zijn vriendin ten huwelijk te vragen. Toen hij was thuisgekomen van zijn werk, vond hij haar in bed, met een ander! Op de dag van de liefde, had zijn lief besloten om nu eindelijk maar eens open kaart met hem te gaan spelen, en op wat voor manier! De man had thuis zijn afscheidsbrief geschreven, en heeft er een eind aan gemaakt.
Nog zwaar onder de indruk van dat verhaal, en inmiddels ook dik drie uur te laat thuis, kwam ik aan in een donker huis. Eerst dacht ik nog dat dit deel van de verrassing was, maar na een aantal keer roepen kwam er geen reactie. In eerste instantie dacht ik dat er niemand thuis was, maar uiteindelijk vond ik Jan in de slaapkamer. Hij was kwaad, heel kwaad! Ik was alweer te laat thuis, ik dacht nooit aan ons huwelijk, ik dacht enkel en alleen maar aan mezelf. Dat hij nog een kind wilde dat kon mij niks schelen, hoe hij zich voelde bij mij job, hoe hij steeds kinderoppas moest spelen, hoe hij hele nachten alleen thuis zat, het kon mij zo gezegd allemaal niks schelen. Ik heb meerdere keren geprobeerd om aan zijn verstand te peuteren, dat het wel zo is, maar hij geloofde me niet, en weigerde vooral ook naar mij te luisteren. Ik moest van hem gaan nadenken over het feit wat belangrijker was: hij of mijn job! Ik heb een stomme fout gemaakt door te twijfelen: ik wist niet direct het antwoord. Hij heeft me weggestuurd, en zo stond ik dus op valentijnsavond bij Cat voor de deur. Gelukkig was ze erg gastvrij toen ze zag dat er iets scheelde.
Zal ik eens eerlijk zijn: Ik weet het antwoord op zijn vraag niet. Tuurlijk hou ik van mijn man, maar aan de andere kant, zoals het de laatste tijd gaat. Ik zit vaak liever op het commissariaat dan thuis. Mandy had gelijk, toen ze het had over het feit dat het kind tussen ons in gaat staan.
Zúcht! Ik heb het verpest!
………………
Maar ik wil geen kind!
Nou ik ga weer ergens anders verder met janken, het was zo alweer genoeg depri gedoe voor één week. Ik beloof plechtig om volgende week een vrolijk verhaal te vertellen.
Emma.
Linniej 15/02/08
|