Stress en ruzie
Hoi
Daar ben ik weer voor deze week. Niet dat het een lange wordt, ik heb nogal haast. Om eerlijk te zijn zit ik in mijn nachtdienst en als Pasmans me ziet, dan zal ik dit nog 3 maanden horen en durf ik nog te vrezen voor een schorsing ook.
Tegenover mij zit nog steeds Miss Heks, of Mandy, zoals ik haar de laatste week steeds vaker begin te noemen. Ik begin eindelijk haar goede kanten te zien: Ze doet steeds meer, steeds minder make-up, helaas nog wel steeds dezelfde rare opmerkingen als het gaat over aura’s en rare gebeurtenissen in de toekomst. Dat zal waarschijnlijk een ding zijn die ze nooit zal verleren.
De zaak is dus nog steeds niet opgelost, we zitten echt muur en muur vast. We weten nog steeds niet wie het is, hoe diegene in het schip is gekomen en nog beter waar diegene vandaan is gekomen. We hebben ook veel contact met de politie in Rotterdam, maar ze vrezen dat ze de persoon nooit gaan vinden. De buitenlandse gemeenschappen staan erom bekend dat ze veel doen aan wraakacties van families en hier geen aangifte van doen. Al de mensen dan ook nog eens weinig sociale contacten hebben, dan zullen ze misschien wel nooit gemist worden.
Hier in het team zorgt de zaak ervoor dat iedereen zo’n beetje met zijn handen in het haar zit. We komen gewoon niet verder! Iets dat heel frustrerend werkt!
Tot zover het werk, nog even iets over thuis. Het was ruzie gisteren: ik stond op m’n gemak voor de spiegel, toen ik ook uit mijn make-up tasje pakte en daaruit mijn anticonceptie pil haalde. Je had het gezicht van Jan moeten zien! Hij nam het me dus kwalijk dat ik die nog steeds slik. Ik zou teveel aan mezelf denken! Ik moet 9 maanden met dat kind in me buik doen, dan staat me een pijnlijke bevalling te wachten en daarna ook nog een heleboel slapeloze nachten van het gejank. Dat hoeft van mij niet! Maar zie dat meneer maar eens aan z’n verstand te peuteren…
Ik ga eens patrouille rijden. Tot volgende week!
Groetjes Emma
Linniej 08/02/08
|