Stagiaire
Toen ik deze maandag op het commissariaat aankwam kreeg ik de schrik van m’n leven: Aan het bureau tegenover mij, dat ding waar al een jaar iedereen zijn troep op ligt, omdat er toch niemand zat, zit een meisje. Je moet ook eigenlijk niet vragen wat voor meisje: Pikzwart haar, héél duidelijk geverfd, haar ogen waren dik omlijst met zwart oogpotlood, zwarte lippenstift en verder ook alleen maar zwarte kleding. Overduidelijk een gothic dus.
Ik heb helemaal niks tegen mensen die zich anders kleden ofzo, maar een helemaal prettig gevoel geeft het me toch nooit. Ik bedoel: je zal haar ’s nachts maar tegenkomen, je ziet haar niet eens in het donker.
Ik heb me spullen op me bureau gegooid, heb de hand die ze me wilde geven genegeerd en ben direct het bureau van John binnen gestormd. Omdat ik toch geen partner had, mocht ik een stagiaire opleiden! En ik moest het nog zien als een compliment ook, want niet iedereen mocht deze voorbeeldfunctie uitoefenen! Ik wil met haar, deze haar heet trouwens Mandy, niet eens gezien worden op straat! Echt een compliment kun je het niet noemen hoor voor je korps, ze jaagt alle mensen schrik aan op straat!
Maar ik had dus eigenlijk geen keuze: ik moest het kind inwerken. Niet dat het heel veel doet: ze hangt de hele dag aan haar bureau, raakt enkel haar computer aan als haar MSN bel gaat, zúcht kreunt en steunt de godganse dag en zal klokslag 5 uur het commissariaat uitrennen, vast op weg naar één of ander gothic feestje. Gister werd ik op patrouille gestuurd samen met haar: haar uniform lag bij elkaar gepropt in haar locker, en volgens mij had dat ding nog nooit een strijkijzer gezien. Ik heb haar verplicht om haar zwarte nagellak te verwijderen en om haar gezicht make-up vrij te maken.
Maar wat een hel was het zeg om daar naast te lopen: Ze loopt maar een beetje te slenteren, fluisterde de hele weg over slechte aura’s en over slechte toekomst voorspellingen. Daar zit echt ergens een steekje bij los!
Veel steun van me collega’s kon ik ook al niet verwachten: Cat en Michiel hebben niets anders gedaan dan haar de hele week imiteren, waarna ze allebei telkens weer helemaal dubbel lagen van het lachen. Pasmans heeft de hele week lopen zaniken dat ik haar een kans moest geven,de stageperiode duurde toch maar 3 maanden, iedereen moet het leren en ‘zo waren wij vroeger ook’. Nou er is één ding wat ik heel zeker weet, vroeger liep ik er echt niet zo bij! En ik heb me echt nooit zo gedragen als dat zij doet! Gelukkig had ik Raymond nog, bij wie ik af en toe me hart eens kon luchten. Hoe kom ik in 3 maanden met dit kind door?
Ze maakte trouwens ook al rare opmerkingen tegen mij. Ze vroeg wanneer ik voor het laatst met m’n man naar best was geweest! Dat is toch idioot! “Je zou misschien maar beter aan je huwelijk werken, voor je het weet is het voorbij!” dat was letterlijk was ze zei. Oké ons huwelijk is de laatste maanden niet meer wat het geweest was, we hebben de laatste tijd vaak onenigheden, maar ik weet zeker dat het wel zal beteren in de toekomst. Ze maakt me echt bang met haar woorden! Ik bedoel, leven zonder Jan, dat lijkt me echt onmogelijk!
Nou dat waren mijn irritaties voor deze week weer, ik hoop dat ik jullie volgende week met iets vrolijks mag verblijden.
Dikke kus, zonder zwarte lippenstift, van de persoon met volgens kenners een slecht aura:
Emma
Linniej 25/01/08
|