Een heel verhaal
Hello!
Hier Dorien De Bondt, dochter van Britt Michiels. Ik ga jullie op de hoogte houden van mijn leventje, elke week laat ik wat van me horen. Ik hoop dat jullie dat op prijs stellen.
Hopelijk wordt en blijft het de komende weken anders dan dat het de afgelopen maanden was. Met school heb ik het heel druk gehad, en ook tijdens de verhuis kwam ik tijd te kort. Het heeft ook niet zo lekker gelopen thuis. Normaal gezien kon ik er altijd wel met Simon over praten, maar die doet de laatste tijd zo raar. En veel zin in mijn gezeur heeft die waarschijnlijk ook niet meer… Maargoed. Ik ga alles wat ik hier nou samengevat heb even uitwerken.
Sinds Johan en mama vorig jaar getrouwd zijn is alles veranderd. Eerst was het allemaal nog heel gezellig en zo, maar nu begint het gewoon vervelend te worden. Mama kiest altijd maar de kant van Johan, als ik met hem een discussie heb. Het gaat heel vaak over het feit dat Johan mij ineens begint te zeggen wat ik wel en niet moet doen, op de manier zoals vaders dat doen. Sinds die wegloopactie van mij is dat alleen maar erger geworden. Maar ik ben niet de enige die ruzie maakt, want mama heeft zelf ook vaak bonje met Johan. Of Johan eerder met mama. In de tijd dat die Robert Nieuwman hier nog was, vertrouwde Johan mama niet helemaal. Volgens mij dacht hij dat zij iets met die Nieuwman had. Hihi, volgens mij was dat ook wel een beetje zo. Nouja, niet echt iets, maar volgens mij waren ze wel verliefd op elkaar, en hebben ze ook minimaal één keer gezoend. Op de Sint-Michielshelling, toen we gingen varen met heel het team. Johan heeft het niet gezien, maar ik dus wel. Maar goed, toen Robert Nieuwman weer uit het veld was verdwenen, werd het even wat rustiger. Mama moest de zaak Feiremans nog wel afronden door af en toe eens bij de onderzoeksrechter te verschijnen om wat dingen op te helderen, maar dat was allemaal niet zo erg. Die zaak is na ongeveer twee weken volledig gesloten en Feiremans en die madam waarvan ik nu even de naam kwijt ben zijn veroordeeld.
Na The Case Nieuwman was het dus rustiger, en kreeg mama weer normale zaken. ‘Normale’ als in: normale moorden, normale diefstallen, normale inbraken. Dat het ‘normale’ leven weer terugkwam had als gevolg dat er minder ruzie was thuis. Mama was vaker thuis, dan verbeterde de situatie nog wel het meeste. We hadden minder vaak discussies, we lachten af en toe weer wat met elkaar, en zelfs Simon leek weer een beetje de oude te worden. En zo ging het eigenlijk maanden goed. We voelden ons allemaal prettig in ons nieuwe huis (overigens een grote, luxe villa), we hadden het leuk met mekaar. No worries. Maar op een dag belde die Robert Nieuwman op. Eerst kreeg ik ‘m aan de lijn, hij was heel vriendelijk enzo. Hij zei dat hij, toen hij nog in Gent was, van mama heel veel had gehoord over mij, en hij dacht dat ik wel een toffe was. Nou, hij belde dus eigenlijk voor mama. Ze was eerst nogal verbaasd toen ze hoorde wie er aan de andere kant van de lijn hing, maar uiteindelijk hebben ze toch een goed half uur gepraat. Een half uur, want toen Johan thuis kwam en hij doorhad met wie mama zat te bellen, moest mama het gesprek direct afronden en eens een verklaring geven. Johan vermoedde direct dat er weer iets was.
En toen begon het dus allemaal weer. De discussies, de ruzies, de wegloopacties, … Alles begon weer van vooraf aan. Ik kwam weer in contact met Dyllan en de rest van de bende, en het zou niet lang duren of we zouden naar de politie gebracht worden wegens diefstal. Amai, amai, amai, wat zijn we daar met onze neus op de feiten gedrukt zeg! En natuurlijk was het bij mijn verhoor mijn bloedeigen moeder die voor mijn (pijnlijke) neus zat. Ik weet niet letterlijk meer wat ze allemaal geroepen heeft, maar het was niet veel positiefs. Na een kwartier op mij schelden gaf ze voorzichtig toe dat het ook wel een beetje haar schuld en die van Johan was. Mede dankzij mama kwam er geen zaak. We hebben alle spullen teruggegeven aan de winkelier samen met onze nederige excuses, en we zijn een waarschuwing rijker. Het is dus allemaal goed afgelopen. Mama en Johan zijn erop gaan letten wat ze mekaar allemaal naar het hoofd zouden slingeren. Daar kon ik mee leven.
Simon is nog altijd wat teruggetrokken. Ik durf hem eigenlijk niet te vragen wat er met hem is… Volgens mij ben ik ook de enige die überhaupt aan hem denkt, want mama en Johan zien niet dat hij ergens mee zit. Of ze doen alsof ze het niet zien, dat kan ook nog. Ik zal het ‘m binnenkort eens gaan vragen. Als ik de moed op kan brengen en het goede moment daar is. Maar nou even niet, want nu zitten we met de examens. Te erg voor woorden gewoon. We zijn nog maar halfweg en ik ben het nou al zat. Beter nog: ik was het al zat toen we begonnen met blokken. Maar ik was en ben zeker niet de enige.
Nou, ik heb wel weer genoeg verteld voor deze keer. De volgende keer zal ik wel weer zo’n lang verhaal hebben… Veel leesvoer in aantocht, dus. Bereid je al maar voor!
Heel veel kusjes,
Dorien
(©June) (17-6-05)
|