*flets!*
Hoi,
‘Ohnee...’
‘Wat?’ Simon grijsde.
‘Ohnee...’ Ik keek naar mijn klasgenoten die na de bel direct de trap af stormden. ‘Ohnee...’ Ik hoorde luid geroep van buiten komen, en niet veel later klonk er vlakbij een dreun. ‘Ok, nu haat ik sneeuw.’ Toen ik omdraaide zag ik vastgekleefde resten van een sneeuwbal op het raam naar beneden glijden. ‘Ik haat sneeuwballengevechten.’
‘Ahzo...’
Het was pauze. Het had al gesneeuwd sinds de start van de lessen. Iedereen kon nauwelijks wachten om sneeuwballen te gaan gooien naar de hogere- en lagerejaars en om sneeuwpoppen te maken. Ik zag het niet zo zitten om buiten bezig te zijn in de sneeuw. Mijn kont deed al pijn als ik alleen al aan sneeuw dacht... Ik besloot dat ik voorlopig binnen pauze zou houden.
Ik zat rustig in de kantine mijn appel te eten, toen ik werd gestoord door luid geroep. ‘Sneeuwballengevééécht!’, schreeuwden een aantal hyperactieve kindjes... Ze renden voorbij, ze konden écht niet wachten. Na een minuut of tien zag ik dat het sneeuwballengevecht niet ophield bij de ingang: de sneeuw werd zelfs naar binnen gegooid.
Ik stond op om naar de wc te gaan. Ik was er bíjna... *flets!*, midden in mijn gezicht... Toen ik was bekomen van de schrik, en zag wie verantwoordelijk was voor die sneeuwbal, werd ik kwaad. Steven... ‘Godverdomme Steven!’ Hij ging lachend naar buiten, verder met z’n sneeuwballengevecht.
Toen ik terugkwam van de wc was het weer raak. *flets!*, op mijn kont deze keer. ‘Auw!’, schreeuwde ik. Ik keek om, en zag Steven weer bij de deuropening staan. ‘Ik zal je krijgen, rotjong!’, en ik stampte naar buiten. Ik nam wat sneeuw, zocht Steven en smeet het naar hem. *flets!*, op zijn achterhoofd. ‘Hey!’, en nu was hij kwaad. Ik kreeg opnieuw een sneeuwbal naar mij gesmeten, maar deze keer kon ik ‘m maar net ontwijken. Ik had ondertussen alweer een nieuwe sneeuwbal klaar... Het gevecht zou duren tot het einde van de pauze. Ik was zeiknat toen ik terug de les in ging. En nu, nu zit ik ziek thuis... Ik had beter moeten weten...
Enfin, ik ga mij even goed inpakken om Djembé uit te laten. Mama en Johan zijn weg, en Simon is even naar Hilke, een klasgenootje... Tot de volgende maar weer...!
Dikke kus,
Dorien.
(©June, 09/02/07)
|