En tante Joke - reprise
Hoi,
Toen ik en Djembé zaterdag terugkwamen van flyball had mama een geweldige mededeling. Ze kleedde het een beetje leuk in, in de hoop dat ik niet kwaad zou worden. ‘Ahh, ben je daar weer,’ zei ze, waarna ze me vakkundig in de bank duwde. Vervolgens gaf ze me een bord wafels en een glas cola. ‘Je zult wel trek hebben...’ Nou, eigenlijk niet, maar wafels gaan er altijd in. Het bleef stil, ik denk vooral vanwege het feit dat ik aan het eten was.
Vanuit het niets zei mijn moeder: ‘Tante Joke komt morgen.’ Ik was druk aan het kauwen, maar ik hoorde dat ze iets zei, en ik hoopte dat ik dat verkeerd verstaan had. ‘Wablief?’, Vroeg ik met een volle mond. ‘Tante Joke komt morgen naar hier,’ zei mama opnieuw, ‘ze heeft eindelijk wat tijd.’ Ik schudde mijn hoofd, waarna mijn moeder mij kwaad aankeek. Ik wist niet waarom, totdat ze naar de vloer wees: kruimels. Wafelkruimels. Ik kauwde snel verder en slikte alles wat ik in mijn mond had, door. ‘Kan ze niet een andere keer komen?’, vroeg ik, ‘Als ik er niet ben ofzo?’ Ik stond op. ‘En hoe lang blijft ze?’ ‘Nee,’ antwoorden mijn moeder, ‘En ze blijft een week.’ Ik viel bijna om van verbazing. ‘Een wéék? En jij vind het niet nodig om dat met mij te overleggen? ... Weet Johan het eigenlijk al?’ Ze schudde haar hoofd. ‘Oh mijn God!’, zei ik luid.
Ik hoorde Djembé blaffen, en het kwam steeds dichterbij tot het vlakbij mij ineens stopte. Toen ik naar beneden keek, zag ik overal stukken wafel liggen. Ik kon Djembé er nog net van weerhouden om ervan te beginnen eten. ‘Kom Djembé,’ zei ik, ‘we gaan een rondje lopen. Dan kan mama deze troep ondertussen opkuisen. Misschien overlegt ze ‘t de volgende keer wel.’
Ik was zó kwaad hè, zó kwaad... Ze weet dat ik tante Joke niet graag heb. Ze was er altijd, altijd, maar toen papa stierf moest ze ineens verhuizen naar Limburg. En ze was niet eens op zijn begrafenis! Ik ben haar dat altijd blijven verwijten. Ik vond het best dat ze in Limburg zat. Dan moest ik haar tenminste niet zien.
De rest van de week heb ik niks meer tegen zowel mama als tante Joke gezegd, behalve het hoogst noodzakelijke. Want ik had er echt geen zin in. Ik snap niet dat mama er zo makkelijk over doet...
Nouja, ik ga maar weer eens wandelen met Djembé. ‘t Is droog nu, dus nu kan het even...
Dikke kus,
Dorien.
(©June, 12/01/07)
|