Envelop
Hoi,
Ik zat zaterdagavond in mijn kamer te leren voor mijn examens toen ik ineens schrok van een fel licht dat mijn kamer in kwam. ‘Wat de...,’ siste ik, waarna ik opstond en mijn gordijn opzijschoof en naar buiten keek. Tegenover mij zag ik een reusachtige boom, versierd met een hele lange slinger aan lichtjes. Er vlak naast stond de overbuurman trots naar zijn boom te kijken. Versteeg, de zak... Ik kon mijn bureaulamp uit doen, ik kon nu alles net zo goed lezen met enkel het licht van zijn boom.
Toen ik beneden kwam, vroeg mijn moeder waarom ik zo chagrijnig keek. ‘Awel,’ begon ik, ‘die sympathieke overbuurman, die klootzak van een Versteeg, heeft een joekel van een boom in zijn tuin gezet, met lampjes overal. Ik kon het licht in mijn kamer uitdoen, ik kon de teksten in mijn boeken door zijn versiering nog even goed lezen.’ Johan keek naar buiten. ‘’t Is inderdaad wel een beetje over de top, ja...’ ‘Een béétje?’, vroeg ik kwaad. ‘Ik heb er last van!’ Johan lachte. ‘Je begint steeds meer op je moeder te lijken.’ Mama keek hem kwaad aan. ‘Een beetje toch...,’ zei Johan zacht. ‘Een béétje?’, zei mama op dezelfde manier als ik dat een paar tellen eerder gedaan had. Ik moest moeite doen om mijn lach in te houden.
Woendag vond ik een uitnodiging voor Het Grote Van Lanker Kerstdiner 2006 in de brievenbus. ‘Dus tante Valérie heeft het echt gedaan,’ zei ik toen ik de omslag goed bestudeerde. ‘Wat?’, vroeg Johan, die niet wist waar ik het over had (hij had de uitnodiging ook nog niet gezien). ‘Ze heeft een foto van jou op de envelop laten drukken.’ Johan stond in no-time recht. ‘Welke foto?’, vroeg hij luid. ‘Jeweetwel,’ grinnikte ik, ‘die grappige.’ Hij kwam naar mij toegelopen en trok de envelop uit m’n handen. ‘Merde!’, siste hij toen hij de foto zag. Hij ging direct naar de telefoon en belde tante Valérie op. ‘Val, wat heb je in hémelsnaam gedaan?!’, riep hij luid. ‘Die foto! Ik dacht dat je die had weggegooid.’ Hij was heel kwaad zeg maar, en tante kreeg alles over haar heen. ... Wat hij niet weet, is dat ze de foto maar op één omslag heeft laten drukken.
Donderdag ging ik na school even naar de Hema om een aantal nieuwe pennen te kopen. Ik had die dag een pen moeten weggooien omdat ‘ie niet meer schreef. Gelukkig had ik nog wel een paar andere pennen bij, maar ik wil het risico niet lopen dat ik straks zonder pennen kwam te zitten. Ik wou alles snelsnel doen, want ik moest nog even de stof voor vandaag doorkijken, maar uiteindelijk ben ik bijna een uur in het winkelcentrum geweest. En het was niet eens mijn schuld! Ik was blijkbaar de duizendste klant van min vijf euro in die week. Ik moest op de foto met de madam achter de kassa en de beheerder van de toko hier in Gent. Oja, ik kreeg ook nog een taart mee. Ik mocht kiezen: slagroom-, vruchten- of notentaart. ‘Kan ik ze niet allemaal nemen?’, vroeg ik; ik glimlachte toen de Hema-man mij verbaasd aankeek. ‘Doe maar de notentaart, in een tasje alstublieft.’ Ik ben daarna snel naar huis gegaan. Eenmaal daar heb ik een grote punt van de taart gesneden en het samen met een glas cola mee naar boven genomen. Dan kon ik eten tijdens het leren. Ik heb Djembé even weg moeten houden, anders had hij alles opgegeten. Ik heb ‘m een héél klein stukje gegeven, en daar was ie wel blij om denk ik...
Djembé is een schat, echt waar. Hij lijkt alles te begrijpen. Als ik verdrietig ben, komt hij naast mij zitten piepen. Als ik boos ben, blaft hij luid zodat ik me goed kan afreageren. Als ik blij ben, loopt hij heen en weer door het huis, zijn staart vrolijk heen en weer zwaaiend. Hij lijkt ook precies te weten wat ik allemaal heb meegemaakt zonder dat ik ‘t ‘m ooit verteld heb.
Want er is zoveel gebeurt dit jaar...
Kus,
Dorien.
(©June, 15/12/06)
|