Genoeg!
Hey,
Het dreunt nog altijd door in mijn kop: wii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juu... Mijn oren suizen nog altijd even hard als vanmiddag, en zodra ik eraan terugdenk nog harder. *zucht* Ik weet het, nogal een vage beschrijving. Dan maar kort en duidelijk: het alarm ging vanmiddag af. Heel het gebouw moest worden ontruimd. Waarom? Wist ik ’t maar.
Iedereen was in paniek. Was er brand? Een gaslek? Een bom? Niemand die het kon vertellen. Alleen het alarm maakte al veel lawaai, en het open en dicht slaan van circa zeventig kamers en lokalen maakte het alleen maar erger. ‘Beng! Beng! Beng!’ van de deuren onder het ‘wii-juuuwii-juuu’ van het alarm maakte de paniek vele malen groter.
Als een hoop vliegende pinguïns renden we naar buiten. Mensen gilden, huilden, schopten naar denkbeeldige steentjes uit verveling of scholden de leraren uit voor oliebol. Ik had het idee alsof ik de enige was die gek werd van dat ge-wii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juu van het alarm. Al het geluid om mij heen van mijn lotgenoten maakten het er ook niet veel beter op. Ik stond in een massa mensen, en niemand voelde hetzelfde als ik, niemand ergerde zich aan hetzelfde als ik deed, niemand begreep mij, niemand. “Genoeg!” hoorde ik iemand schreeuwen.
Het was muisstil. Beng! Iedereen was weer terug. Iedereen was geschrokken. Ik was geschrokken. Het ‘wii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juuwii-juu’ bereikte geleidelijk weer mijn trommelvlies. Hier en daar begonnen mensen te fluisteren over ‘dat stille kind dat d’r mond eens open deed’. Alle ogen die ik kon zien, waren op mij gericht. Pas toen besefte ik dat ík het genoeg vond, dat ík geschreeuwd had.
Ik heb keelpijn. Ik kan merken dat ik lang niet meer gezongen heb, dat ik me sinds ik hier zit niet meer gelukkig heb gevoeld. Dit hele internaat is één groot zwart, somber gat. Je word in een soort negatieve spiraal getrokken, je bent gedoemd om erin weg te zakken en er nooit meer uit te komen. Ik denk dat ik me veel beter zou voelen als ik gewoon naar huis kon…
…
Ik denk dat ik ’t maar gewoon een weekendje probeer…
Dorien
(©June, 10/03/06)
|