Eindelijk
Hey!
Eindelijk. Mama en Johan zijn de deur uit (samen blijkbaar), gaan kijken naar een of ander vaag toneelstuk. Vage toneelstukken duren vaak heel lang, en ze zijn net een half uur weg. Tijd genoeg voor mij om even een column te typen. Tenminste…, ik heb er twintig minuten over gedaan om Simon te laten beloven dat ie mama en/of Johan niet belt om te zeggen dat ik nu thuis zit. “Ik zou niet willen dat ze de voorstelling missen”, zei ik met de telefoon in mijn hand. “Als je ze nu belt staat mama hier in geen tijd voor de deur en ketent ze mij vast aan mijn bed, zodat ze zeker is dat ik niet meer ga lopen. Wil je dat op je geweten hebben?” Simon schudde zuchtend zijn hoofd. “Ik doe ’t voor u, niet omdat ik me er goed bij zal voelen”, zei hij, en trok zijn gsm uit zijn zak. “Ge belt niet, hoort ge?” riep ik wanhopig. “Doe voor één keer eens wat ik u vraag te doen.” Hij draaide Johan’s nummer en zette zijn gsm aan zijn oor. “Simon, please…”, smeekte ik. “Ja pa, ik hè”, zei Simon tegen zijn vader. Ik kon ‘m wel wurgen (Simon hè). “Zeg, ik bel u om te vragen hoe laat ge thuis bent.” Ik kon ‘m wel zoenen (Simon hè).
Sorry dat ik gewoon ben weggegaan zonder iets te zeggen tegen jullie. Ik trok ’t gewoon niet meer. Mama met die Robert, Johan met z’n…, z’n…, z’n…, troela… Ze wéten ’t gewoon van elkaar, maar ze zeggen er niets over. … Simon zegt dat mama en Johan weer samen in één huis kunnen wonen zonder al te veel ruzie en samen besloten hebben om in relatie therapie te gaan. Mama vindt het ‘een hele verbetering’, Johan vindt dat ze ’t in ieder geval moeten proberen om er zeker van te zijn dat ze niet direct moeten gaan scheiden. Simon is alleen blij dat ’t nu wat rustiger is hier (“En dat jij niet thuis bent, scheelt ook al een hoop”, zoals hij ’t zelf zegt) en heeft nu een blauw oog.
Simon is nu druk aan het vertellen over de eerste sessie. Mama en Johan waren er vol lof over: “Toen we die kamer binnenliepen, hadden we allebei het gevoel dat we dit niet nodig hadden, want we waren er samen. We willen sámen knokken voor onze relatie, daar hebben we geen therapeut voor nodig.” Twee minuten later hadden ze blijkbaar al ruzie, nog een minuut later had de therapeut zich in de ruzie gemengd, en weer twee minuten later lag die met een kleine dosis valium knock-out op de vloer. Tja…
Nou, ik ga even douchen… ’t Is nodig… Ik kan niks beloven, maar ik hoop dat ik volgende week ook weer een column kan typen… Enfin, we zullen wel zien. :)
Dikke kussen,
Dorien
PS: ik heb mijn voicemail-boodschap weer veranderd. Niet omdat ik niet wil dat mama allerlei berichten inspreekt, maar omdat ik haar zo wil laten weten dat ik geen zin en tijd heb om me met haar bezig te houden. En als ze dat nog niet door had, weet ze het nu vast wel. Want wie heeft er vorige week
ook weer mijn column geschreven? En wie ben ik daar niet dankbaar voor? Inderdaad. [einde boodschap]
(©June, 17/02/06)
|