Vrijdag
Hoihoi,
Ik schrijf deze column vanuit mijn veilige kamer. Ben vandaag niet naar school geweest, ben een beetje bijgelovig. Of wantrouwig, dat kan ook. Ik heb nogal nare ervaringen met vrijdag de dertiende. Van platte banden via slechte punten tot een afgebroken huissleutel terwijl het keihard regent… Enfin, ik ga het er verder niet over hebben. Vandaag was ik gewoon ziek, last van mijn ‘vrijdag de dertiende’-allergie. Mama had hier Godzijdank begrip voor!
Omdat ik thuis was heb ik veel gelegenheid gehad mama en Johan af te luisteren. De dag begon al goed: ze hadden vanochtend al ruzie *kuch* een discussie. Johan had in mama’s agenda gezien dat ze een lunchafspraak had met Nieuwman. “Wat maakt dat nu uit Johan?” zei mama rustig. “’t Is gewoon om te babbelen. Je moet daar niets achter zoeken.” “Ik vertrouw hem niet, Britt,” zei Johan. “Dorien en Simon vertelden mij dat hij de laatste tijd heel veel contact gezocht heeft.” “En daarom vertrouw je heb niet?” vroeg mama verbaasd. “Hij wil gewoon al tijden iets afspreken, ik heb alleen nooit tijd. En sinds wanneer kijk jij in mijn agenda om mij te controleren?” Daar wist Johan geen antwoord op.
Toen Johan naar zijn werk was, bleek dat mama helemaal geen lunchafspraak had met Nieuwman. Nee, hij zat ineens in de huiskamer. “Je vertelt niks aan Johan, hoor!” zei mama tegen mij. “Ik ben in staat je twee jaar niets meer aan geld te geven.” Ze wéét dat ik elke maand net niet in ’t rood sta (op de bank hè), en ze betaalt mijn telefoonrekening… “En blijf vooral boven.” Dat heb ik niet gedaan. Ik dééd alsof ik naar boven liep en op mijn kamer muziek ging luisteren. Uiteindelijk heb ik de hele tijd onderaan de trap gezeten, zonder dat ze het gemerkt hebben.
Maar goed, Nieuwman zat dus ineens in onze living. Ze hadden het over Nieuwman zijn vrouw, dat ‘de zaak’ opnieuw was opengegooid. Een of andere ijverig agentje wilde de dader alsnog vinden. “Ik probeer niet te hopen dat ze de dader alsnog vinden”, zei Nieuwman. “Ze hebben dat dossier al twee keer eerder heropend, en allebei de keren werd ik niets wijzer. Ik probeer het te vergeten…” “Ge hebt de perfecte afleiding gevonden, hè?” grinnikte mama. “Hoe lang blijf je nog?” “Ik ben nog vrij tot de negenentwintigste vrij”, was Nieuwman’s antwoord. “Desnoods ga ik pas op dertig januari terug naar Nederland. Mijn baas zal niet blij zijn, maar ‘alles voor het meisje’ is zijn favoriete zin. Hij komt er wel overheen.” Mama lachte, op een manier zoals ik haar nog nooit had horen doen. Ik schrok me dood toen ik ineens voetstappen mijn kant op hoorde komen; dacht serieus dat ze me zou betrappen. Gelukkig bleef ze in de living… Ze de gordijnen gingen dicht, een romantisch muziekje ging aan. Enfin, moet ik verder gaan?
Ik ben echt wel flink verschoten van het gedrag van mijn moeder. Dat ze verliefd is, OK, maar moet ze Johan dan zo aan het lijntje houden, zeggen dat er niets is tussen haar en Nieuwman? En dan nog wat er nu is gebeurd… Ik zou het eigenlijk niet willen zeggen, maar ze gedraagt zich als een hoer…
Ik ga maar slapen, alles even verwerken, etc. Tot volgende week…
Dikke kussen,
Dorien
(©June, 13/01/06)
|