Fingers crossed!
Elaba!
Nou, daar zit ik weer. Nog altijd half gehandicapt, maar het gaat al beter. Woensdag zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan. Ze hebben het drukverband eraf gehaald (op de afdeling chirurgie!) en eens naar mijn voet gekeken. Die mensen zagen hetzelfde als ik de afgelopen dagen (ik heb samen met Johan, het drukverband er wel een aantal keren vanaf gehaald, voor te douchen en zo): het was blauw, en nog wat dik.
Vervolgens hebben ze mij doorgestuurd naar de gipskamer. Ik kreeg een soort dun gips om mijn voet, ze noemen dat geloof ik softcast. En dan zo’n rare schoen erbij… En dan waren we weer weg. Dat ging al een stuk vlotter.
Nou, gisteren weer gewoon naar school geweest, een beetje uitproberen wat wel gaat, wat niet. Het lopen ging wel (dat mocht ook, met dat spul om mijn voet), maar het deed ongelofelijk pijn omdat mijn voet niet in een hoek van 90 graden stond als ik ‘m op de vloer zette. Ik kon dus mijn voeten ook niet naast elkaar zetten.
Vanmiddag heeft Johan het ziekenhuis weer gebeld, gezegd wat er aan de hand was en een afspraak gemaakt. Ze hebben dat softcastgedoe er weer af gehaald, geconstateerd dat mijn voet heel wat geslonken was in twee dagen, en weer nieuw erom heen gedaan. Mijn voet staat nu wel wat rechter.
Ik heb beloofd dat ik zou vertellen wat er nou met mama was… Ik moet zeggen, het is niet zo leuk nieuws. Mama heeft een bloeding gehad, zoals de dokters dat altijd zeggen. Met het kindje is voorlopig alles goed, maar mama moet wel in het ziekenhuis blijven. “Rusten moet U, mevrouw Michiels”, drukte de dokter haar op het hart.
Nouja, we zullen wel zien hoe het afloopt. Ik hoop goed! Ondanks dat ik niet zo blij was te horen dat ze zwanger was, zou ik het toch niet zo leuk vinden als het mis gaat…
Kusjes,
Dorien
(©June, 16/09/05)
|