Meidenavond
‘Nee echt, dat hoeft niet.’ Hanne rolde met haar ogen. ‘Ik red me wel. Tot vanavond. Dáág mama…’ Ze hing op voor ze de reactie kon horen. ‘En nu gaat ‘ie uit, ik heb even geen zin in haar gezeur…’ Ze drukte haar gsm uit en gooide ‘m op de bank. ‘Zo…, waar waren we?’
‘We waren bezig met te beslissen wat we gingen eten…,’ zuchtte Lieselot, die al een hele waslijst met ideeën had.
‘Oja.’
‘Spaghetti?’
‘Of we kunnen frieten halen?’
‘Of pizza…’
‘Of Chinees, ja zo gaan we er niet komen hè! De laatste drie dingen hebben jullie al minstens even veel keer gezegd…’
Ik stond op. ‘Misschien is het een goed idee om eens te kijken wat er nog is, voordat we gaan denken aan dingen die we nog moeten gaan kopen.’
Vijf minuten later stonden we nog altijd voor de voorraad kast. Er klonk een zucht in viervoud. ‘Er is er altijd wel één die iets niet lekker vindt,’ zei ik, waarna alle blikken richting Lien gingen; zij had de helft van alle mogelijke gerechten afgewezen omdat ze het niet lust. ‘Dit is echt hopeloos…,’ zei ze. ‘Misschien moeten we toch maar naar het frietkot gaan.’ Ik stond recht. ‘Nee. Nou zijn we eens een keer op onszelf aangewezen, dan zullen we ook zelf wat maken ook.’
‘Is warm maken ook goed?’, vroeg Hanne, die in de koelkast en het vriesvak had gekeken. Ze toonde ons vier dozen met diepvriespizza’s. Het bleef even stil. ‘Ik ben overtuigd.’
Een uur later hadden we gegeten, afgewassen én onwijs veel lol gemaakt. Zometeen gaan we een film kijken onder het genot van véél chocolade-ijs met slagroom.
Dáág!
Dorien.
(©June, 16/01/09)
|