Soep
‘Ik weet het niet hoor…’
Lieselot wierp een blik in de richting van Lien en Hanne, die een geanimeerd gesprek voerden over de capriolen van onze docent Engels, terwijl zij met mij probeerde te praten.
‘Waarom niet? Als je het niet probeert weet je zeker dat je er niet binnen komt.’
Ik zuchtte. ‘Weet je hè, ik zou daar zo uit de toon vallen… Ik heb dans- en zangles met mensen die drie keer zoveel talent hebben als ik en die niet door die selectie komen. Ik ben wel gek als ik er zelfs maar te lang over nadenk.’
Terwijl ze luisterde, maande Lieselot de andere twee tot stilte, omdat het duidelijk was dat ze me amper kon verstaan met het gegil van Hanne en Lien in haar oor.
‘Wat?’, vroeg Hanne licht geïrriteerd, terwijl ze een snee stokbrood in haar kom soep doopte. Lieselot knikte in mijn richting. ‘Mevrouw zit met een probleem en ik versta haar niet als jullie zo blijven gillen in mijn oor.’
‘Oh…,’ was de reactie in stereo.
‘Weet je het nog steeds niet?’, vroeg Lien, die al in haar soep aan het roeren was sinds ze was gaan zitten.
Ik schudde mijn hoofd en zuchtte. ‘Gek hè? En eet, je soep wordt koud.’ Ze nam meteen een hap.
‘Ik weet het gewoon niet.’
‘Het is ook niet makkelijk om te beslissen over je toekomst… Hé, bij mij heeft het ook even tijd gekost…’
‘Twee minuten, om precies te zijn…,’ vulde Hanne al mompelend aan.
‘Ga je die auditie doen?’, vroeg Lien, die weer rustig verder ging met roeren.
‘Ik ben niet goed genoeg, dat zie ik van hier. Ik heb daar geen talent voor. Waarom denk je dat ze me hebben weggestuurd bij X-factor? Het is een talentenjacht, ze jagen op talenten. Niet-talenten zijn niet interessant… Mij vonden ze niet interessant, gezien hun gezichten én hun commentaar én het feit dat ze me wegstuurden. Ik heb dus geen talent.’
‘Of misschien steek je ’t gewoon te ver weg.’ Lien schoof haar kom soep naar Hanne, die het direct leeg lepelde. ‘Ik dacht dat je van vissoep hield?’, vroeg ik, omdat ik vond dat ze raar deed. Ze knikte. ‘Ben gewoon niet zo lekker. Ik denk dat ik alles er weer uit gooi als ik ga eten…’
‘Oei?’
Lien haalde haar schouders op. ‘Het is niks, vast gewoon een griepje. Vanavond gewoon vroeg slapen en dan is het morgen vast al een stuk beter.’
‘Gaat een grote bak chips, een aantal repen chocola en veel cola wat helpen denk je?’, vroeg Hanne subtiel.
‘Én een film, uiteraard…,’ vulde Lieselot aan.
‘Pff, echt niet hoor, vandaag even niet. Een ander keertje.’ Ze stond op en liep weg. Wij keken haar na. ‘Ik weet het niet hoor…,’ zei ik. ‘Maar er is iets. Niet gewoon een griepje.’
Hanne haalde haar schouders op. ‘We zijn haar beste vriendinnen. Als het meer is als een griepje zal ze dat echt wel eens zeggen hoor.’ Ik zuchtte. ‘Mja… Ik hoop het.’
(©June, 12/12/08)
|