Zwarte lijst
‘Wat ik bedoel? Ik bedoel helemaal niks! Ik wil gewoon mijn camera’s!’ Met een klap gooide hij de telefoon op de haak. Ik slikte. ‘Ik kan ook later terugkomen…’ ‘Nee, welnee Dorien, wat…’ Voor hij zijn zin kon afmaken, ging zijn telefoon weer. Zijn gezicht stond op onweer. ‘Ik kom later wel terug,’ zei ik, maar hij hoorde het al niet meer. Zuchtend nam hij op en gromde zijn naam.
‘En?’
‘Hij is…, bezig…’
‘En slecht gezind zeker?’
Ik knikte. ‘Ik laat ‘m even afkoelen, hij komt maar naar me toe als ‘ie nog wil weten wat er is.’
Nog geen tien minuten later liep ik grijnzend voorbij Lieselot; ik moest bij de manager komen. ‘Ik zei het toch?’ Lieselot gierde het uit.
‘Wat was er, Dorien?’
‘Hè?’
‘Waarom je daarstraks in mijn kantoor stond…’
‘Ahh… Wel ja, ik wou zeggen dat het sleuteltje van mijn locker weg is. Ik had hem aan het rekje gehangen, maar iemand vond het nodig het sleuteltje weg te halen.’
‘En wat betekent dit?’
‘Geen idee.’
‘Heeft het iets te maken met die diefstallen de laatste tijd?’
‘Dat moet je mij niet vragen, ik heb er niets mee te maken.’
‘Jaja, oké. Nouja, ga maar verder met vakken vullen. Maar besef wel dat je nu op mijn zwarte lijst staat. Je moet ophouden met je zo verdacht te gedragen, en zeg dat ook maar tegen je collega’s.’
‘Jij vindt zelfs ademhalen verdacht.’ Ik schudde mijn hoofd en liep weg. Hoe gefrustreerd kan je zijn?
‘Ik denk dat ik iedereen ga ondervragen,’ hoorde ik hem tegen zijn assistent zeggen. ‘Waarom ze hier werken en of ze vinden dat ze genoeg verdienen enzo…’ ‘Wat jij wil,’ zuchtte de assistent.
Aan het eind van de dag zat er bijna 100 euro te weinig in kas. Het eerste dat de manager deed na zijn tirade die volgde na het slechte nieuws, was een belletje naar het bedrijf dat de camera’s zou komen installeren. Vorige dinsdag.
Zúcht!
Dorien.
(©June, 31/10/08)
|