Het briefje
‘OMG!’ Lien, Hanne en ik gierden het uit. Terwijl ze haar boterhammen wegkauwde, keek Lieselot verbaasd onze kant op. ‘Wat?’ ‘De Joepie wordt met de week kinderachtiger,’ zei ik, lachend om de problemen van jonge tieners. ‘Misschien moeten we maar gewoon overschakelen op de Flair ofzo. Daar staan tenminste wat meer dingen in die voor ons ook interessant zijn, in plaats van alleen maar grappig.’ ‘Ik geloof dat ik het daarmee eens ben,’ zei Lieselot lachend. ‘Ik heb mijn abonnement op de Joepie al jaren geleden opgezegd. Te kinderachtig en te veel van het zelfde. Heb alleen nog geen ander blad gevonden om te lezen.’
‘Ze hebben eigenlijk geen blad voor tussen in hè?’
‘Nee. Stom eigenlijk.’
‘Nuja, om eerlijk te zijn,’ begon ik. ‘Ik zou het tof vinden als er een blad zou zijn, speciaal voor meiden van onze leeftijd. Maar langs te andere kant…, ik heb nauwelijks tijd om de boeken voor school te lezen, laat staan om uitgebreid een magazine te gaan lezen.’
‘Dat is waar…’
Even bleef het stil, totdat Hanne de Joepie uit mijn handen trok. ‘Zullen we dan nog maar even verder gaan met de verschrikkelijke problemen van die kindjes?’
‘Hm…,’ zei ik. ‘Of mijn problemen…’ Verbaasd keek ik naar mijn opengeslagen agenda. Ik merkte dat het naast mij stil werd, en dat drie paar ogen op mij gericht waren. Ik nam het kleine papiertje dat in mijn agenda had gezeten tussen mijn vingers. ‘Ohh!’, reageerde Hanne direct. ‘Is dat een briefje?’ Ik knikte. ‘Ik zie het nu pas.’ ‘Van wie is het?’, wilde Hanne weten. ‘En vooral: wat staat er op?’, vervolgde Lien. ‘Ik wil je. X’ Opnieuw verbaasde blikken. ‘X?’ Ik keek naar Lieselot, die haar hoofd schudde en haar schouders ophaalde. Zij was het dus niet.
‘Xander, die uit de vierde?’
‘Bah nee.’
‘Dan weet ik het niet.’
‘Ik hou niet van geheime aanbidders,’ zei ik, waarna ik opstond en het briefje in de dichtstbijzijnde vuilnisbak gooide. ‘Dat ‘m maar naar me toe komt.’
(©June, 26/09/08)
|