My my!
‘Oké, klaar?’
‘Klaar!’
‘Play!’
De begintonen van Waterloo schalden door de woonkamer.
My my!
De Musketiers aan de top. Abba: eat your heart out!
‘Mamma Mia!’ is opnieuw ingeslagen als een bom. We hadden alle vier de musical al wel gezien, maar de film heeft ons doen besluiten een paar keer een Abba-middag te houden met onze karaoke-cd’s. Fun verzekerd!
Bovendien kunnen we er nu nog een beetje van genieten. Nog een ruime week en dan ‘mogen’ (*zucht*) we weer naar school. Ik kijk er naar uit…
‘En?’
‘En wat?’
‘Wat denk je ervan?’
‘My my!’
En dat gaat al zo’n twee weken zo. Onze mentale voorbereiding op het nieuwe schooljaar. Maar vandaag was het met een zwart randje. We hoorden namelijk dat onze Musketierradiozender – Donna – uit de ether wordt gehaald…
‘Wát?!’
We waren er toch zeker een uur zó niet goed van, dat we niets konden uitbrengen. Donna is dé zender… We zijn dan maar direct gaan zoeken naar een online petitie, en die hebben we uiteraard allemaal getekend… Nu maar afwachten.
‘Maar dat wordt toch niks,’ zuchtte Lieselot, enkele seconden nadat ze op OK had gedrukt. ‘Je weet hoe mensen zijn, alles voor het geld…’
‘Mja…,’ klonk het in koor.
***
‘Plakstift?’
‘Plakstift.’
‘Foto?’
‘Foto.’
Ik zuchtte. ‘Ja? Nee? Misschien?’
‘Ik denk nog een bloemetje erbij…’
‘Hanne, nee! Pak nog wat van deze stof, om zo een hoekje mee te beplakken… En de achterkant zo…’
‘Jááá, en dan van die roze stukken erop geplakt!’
‘En dan hier nog wat glitters…’
‘Kláár!’, in viervoud, uiteraard.
‘Verrassend hoor, de jouwe…’
‘Uiteraard. Die van jou ook, trouwens…’
‘Nu moeten we alleen nog accenten toevoegen, dan weten we ook welke agenda van wie is.’
‘Is dat nodig dan?’
‘Ja. Ik heb vorig jaar ook drie weken met jóuw agenda op zak gelopen…’
‘Wááácht…’ Ik stormde naar boven, en weer terug naar beneden. Enkel met dit verschil, dat ik, toen ik terug beneden kwam, vier verschillende knopen bij had. ‘Uit de persoonlijke verzameling van mijzelf,’ zei ik toen ik ze liet zien. ‘Spaar jij knopen dan?’ ‘Ik spaar leuke prulletjes,’ antwoordde ik. ‘En plak ze er nu maar op…’
***
‘Amaai amaai, móói!’
‘Amaai, inderdaad…’
We stonden mijn kaftpapier te bewonderen.
‘Nu moet ik alleen Simon nog strikken om mijn boeken te kaften…’
Lien zuchtte. ‘’t Zal tof zijn om weer naar school te gaan.’ Ze zei het op een teleurgestelde toon. ‘Dat is eigenlijk wat ik dacht…,’ antwoordde ik.
Even bleef het stil.
‘Zullen we?’
Tien seconden later schalde de Abba-muziek weer door de speakers.
En ik denk dat ik mijn mp3-speler er ook maar mee ga volzetten. Voor de eerste dagen op school *gááááp* mee door te komen.
Wish me luck!
(En sorry voor de nutteloosheid in mijn columns de laatste tijd…)
Dorien.
(©June, 29/08/08)
|