Schoolspullen
‘En waar had je de auto ook weer neergezet?’ Ik keek om naar mama, die inmiddels een beetje wit was weggetrokken. ‘Hier, dacht ik… Of was het daar…? Urgh!’
‘Dat is wat ik dacht…’
Eind augustus. Perfecte tijd om inkopen te doen voor het nieuwe schooljaar. Pennen, etui, agenda, kaftpapier, mappen, enzovoorts. Binnen anderhalf uur hadden we alle schoolbenodigdheden bij elkaar geshopt. Vanaf dan begon mama te zeggen dat ze graag terug naar huis wilde. ‘Ik bedoel, we moeten ook nog terug naar huis rijden. Jij wou zo nodig in Antwerpen shoppen, maar ik zit nu wel met de miserie.’ ‘Welke miserie?’, vroeg ik, terwijl mijn blik zich vastpinde op de kleding in de etalage; ik had maar half gehoord wat ze zei. ‘Buiten het feit dat ik de tassen met jóuw schoolspullen moet dragen: wat dacht je van de hoge benzineprijzen en het feit dat ik helemaal geen zin heb om hier te zijn?’ ‘Ah joh…,’ zei ik, terwijl ik langzaam naar de ingang van de winkel liep.
‘Ah joh, is dat alles wat je gaat zeggen?’
‘Hm, ja…’
Want mama kent mij, mama weet dat als ik kleren zie, dat ik alle rekken wil doorzoeken voor iets leuks. En mama weet ook dat ik een dure smaak heb. Mama weet ook dat ik vaak geen geld heb om mezelf daarin te voorzien en mama weet ook dat zij dan de pineut is. ‘Dorien, even serieus, ik heb zo’n soort truitje daarjuist in de C&A zien hangen. Daar is ‘ie vast niet zo duur.’
‘Maar mama, ik wil deze.’
‘Pff… Ook goed. Maar dan gaan we nu naar de kassa en zodra we dat truitje gekocht hebben, gaan we naar de auto.’
‘Oké,’ zei ik, waarna ik met een tevreden glimlach naar de kassa liep. Want ík weet dat mama makkelijk om te praten is als ze graag naar huis wil en graag een aantal concessies doet om thuis te geraken. Zoals bijvoorbeeld dat dure truitje kopen, in plaats van een nagenoeg identiek truitje van de C&A. Mijn klerenkast bestaat voor zo’n vijftig procent uit zulke concessies… Moeha!
Morgen ga ik trouwens met de Musketiers naar Antwerpen om naar de film Mamma Mia te gaan zien. We hebben totaal geen zin om te wachten totdat ‘ie hier in Gent gaat draaien, aangezien dat pas in september is en we dan weer naar school moeten en er van ons wordt verwacht dat we (‘want het is je laatste jaar, blablabla…’) hard leren… Naja…
En nou wordt ik ook nog geacht om mijn kamer op de ruimen. Jawel kapitein!
Dorien.
(©June, 15/08/08)
|