En maar wachten…
Hey,
‘Nee, luister nou, ik heb alles geprobeerd maar mijn moeder dóet niks. Ik laat haar subtiel weten dat ik mijn hond terug wil en dat ik haar eigenlijk de schuld geef van dit alles, maar ze dóet gewoon niks! Djembé is nog altijd érgens, weetikveelwaar, en ze doet er níets aan om ‘m terug te krijgen. Als ik mijn hond niet terugkrijg, dan weet ik niet hoe het gaat aflopen…’
‘Dus als we over een paar weken in de krant lezen dat een zekere D. De B. haar moeder heeft vermoord met háár dienstwapen omwille van een hond die haar moeder had weggegeven, dan weten we dat we bij de Nieuwe Wandeling een afspraak moeten gaan maken…’
Ik zuchtte. ‘Fijn, dankjewel Lien. Ik zal erbij zeggen dat het jouw idee was.’
‘Zou ze de hint wel begrepen hebben?’
Ik knikte. ‘Zo slim is ze wel hoor. Ik heb d’r eigenlijk verrot gescholden, maar dan op een beschaafde manier, in een brief aan Sinterklaas. En trouwens, waarom zou ze me anders een brief terug sturen?’
‘De Excuusbrievenpiet, klinkt ook echt als een uitvinding van Britt.’
Ik gaf Simon een tik tegen zijn hoofd, waarna ik er één terugkreeg.
Even bleef het stil. Op een gegeven moment zuchtte ik. ‘Ik moet gewoon te weten komen waar Djembé is, dan kan ik ‘m zelf terughalen.’
‘Ja, straks zit hij in Hasselt. Rij jij de auto voor?’ Opnieuw gaf ik Simon een tik tegen zijn hoofd.
Weer een stilte. ‘Misschien heeft ze ‘m wel aangereden toen ze de oprit op reed met de auto en heeft ze ‘m gewoon in de tuin begraven.’
‘Of ze heeft ‘m aan Sinterklaas gegeven. Als ‘ie eenmaal in Spanje zit, krijg je ‘m niet zomaar weer over de grens heen, hoor…’
‘Simon!’ Ik zuchtte. ‘Misschien moet ik haar maar gewoon dwingen Djembé terug te halen. Via Johan, naar hem zal ze wel luisteren… Meer dan naar mij in ieder geval.’
Niemand die meer luisterde. ‘Fijn dat jullie zo geïnteresseerd zijn.’
Pff… Ik ben helemaal uit mijn ritme. ’s Ochtends stond ik altijd keivroeg op om Djembé uit te laten, en ik kwam ’s middags altijd direct naar huis om ook dan even met ‘m te kunnen lopen… Nu weet ik gewoon niet hoe ik die vrijgekomen tijd moet besteden… Ik mis zijn geblaf als hij doorheeft dat ik bezig ben met kaas of boterhamworst, zijn gejank als ik eens triestig ben… Ik mis alles…
‘Geef me liever wat chocolade. Dan kan ik mijn verdriet even wegeten.’
Dorien.
(©June, 30/11/07)
|