OPGERUIMD STAAT NETJES
Hey,
Eerst en vooral wil ik jullie het heuglijke nieuws meedelen dat sinds dinsdag ons huis 'Jip & Janneke'-vrij is. Zoals ik had gehoopt, was Dorien haar schoolproject afgelopen. Woensdag moest het hele gezin het bekopen, want het hele huis moest van boven tot onder gepoetst worden. Aangezien ik heel allergisch ben aan die ratten, moest ik ervoor zorgen dat alles, tot het kleinste haartje, weg was!
Dorien had al afgesproken met haar vrienden om iets in het stad te gaan doen. Ze was dus niet blij wanneer ik het haar vertelde, maar ze durfde niet tegenstribbelen. Simon moest maar een uurtje helpen, daarna zou hij naar Imke gaan en Johan… Ja, Johan… Die heeft op het laatste moment gebeld met de boodschap dat er iets 'dringend' was tussengekomen. Met andere woorden: hij had gewoon geen zin.
Maar bon. Uiteindelijk was het toch een leuke namiddag. Zoals het altijd gaat wanneer je aan het poetsen bent, kom je leuke dingen tegen die je al jaren kwijt was. Zoals ook enkele fotoboeken van wanneer Dorien nog heel klein was. Ik dacht echt dat die verloren waren geraakt bij de verhuis, maar na zoveel jaar zijn ze toch nog tevoorschijn gekomen. Het deed ons wel iets hoor, die foto's… Vooral omdat op meer dan de helft van de foto's een stralende Mark stond…
Nadat het hele huis gekuist was, zijn Dorien en ik naar de bioscoop geweest. Ik vond dat het nog eens tijd was voor een moeder-dochter-uitstapje. We zijn naar de film 'Dreamgirls' gaan kijken. Dat is niet direct mijn genre, maar ja, Dorien wou hem graag zien hé…
Maandag kwam er een bericht dat er een Poolse arbeider een werkongeval had gehad. Hij had geen papieren bij zich, dus besloten Merel en ik om eens een kijkje te gaan nemen op de werf, aangezien we nog niet met de Poolse arbeider konden praten. Wanneer we daar aankwamen, leek alles er heel normaal. Maar geloof me, dat lijkt het altijd hoor. Wanneer we enkele buitenlanders aanspraken en ze een paar vragen stelden zoals 'Voor wie werk je?', 'Heb je je paspoort bij?' en 'Hoeveel verdien je?' konden de meeste daar geen antwoord op geven. Reden genoeg om ze dus allemaal mee te nemen naar het commissariaat. Daar begonnen de meeste uit pure angst vanzelf te praten. Op die werf zat van elk continent wel een vertegenwoordiger! Brazilianen, Polen, Marokkanen,… noem maar op. Ze verbleven allemaal illegaal op het Belgische grondgebied dus moesten ze allemaal terug naar hun geboorteland.
De Poolse arbeider is er uiteindelijk met de schrik vanaf gekomen. Ik denk dat die momenteel ergens in Polen zit, te wachten tot hij terug naar België kan afzakken. Want geloof me, binnen de kortste keren staan ze hier allemaal terug.
Dinsdag wist Merel me iets leuks te vertellen. Ze heeft een nieuwe vriend, Laurent. Ze liep er al enkele weken bijzonder gelukkig bij en nu weet ik dus ook de reden. Morgen gaan Johan en ik iets met hen gaan drinken. Ik ben benieuwd!!!
Tot volgende week,
Britt
(© Lieneke, 08/02/'07)
|