Nick

‘Wat is er?’, vroeg Raymond nadat hij mij had horen zuchten. Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik krijg hier net een mailtje van Van Hamme…’ 
‘Over de kauwgom?’
Ik knikte. ‘Het is gewoon Stimorol.’
‘Gewoon Stimorol?’
‘Ja. Original Sugarfree. Op de markt sinds 1978.’
Nu was het Raymond die zuchtte. ‘Er zal wel iets achter zitten…’
‘Maar wat?’, vroeg ik me hardop af. ‘Ik bedoel, waarom zou onze geweldig spraakzame getuige een stuk kauwgom achterlaten… Ik weet het zo één-twee-drie niet hoor…’

Even bleef het stil. Ik onderbrak te stilte door met een zucht de telefoon op te pakken. ‘Wat ga je doen?’ ‘Emma bellen,’ zei ik, terwijl ik haar telefoonnummer draaide. ‘Ik denk dat we nood hebben aan mensen die de zaak met een frisse kop kunnen bekijken. Want ik weet het niet meer.’

***

Ik voelde een voorzichtige hand op mijn schouder, waarna een vol wijnglas voor mijn neus verscheen. ‘Onze chef-kok wou graag af van deze wijn,’ zei Dominique, terwijl hij tegenover mij kwam zitten. ‘Hij vond ‘m niet goed passen bij onze gerechten.’ ‘Hm…,’ mompelde ik, met een flauw glimlachje, als ‘antwoord’ en als teken dat ik hem verstaan had. Daarna dwaalden mijn gedachten weer af naar waar ze eerst waren. 
Dominique zuchtte zachtjes. ‘Het is die zaak hè?’ Ik knikte. ‘Ik maak me zorgen…,’ zei ik zacht, waarna ik hem aankeek. ‘Zeg niet tegen John dat ik je dit verteld heb, maar we hebben camerabeelden van de Hema aan de Korenmarkt bekeken… Één van mijn collega’s, Nick, Nick Debbaut, hij stond op die beelden.’ ‘Is dat zo erg?’, vroeg Dominique verbaasd. ‘Ik bedoel, ik kom ook zo vaak bij de Hema… Om pennen te kopen, aangezien Peggy die steeds wegkaapt.’ 
‘Peggy? Je secretaresse?’
Hij knikte, waarna ik mijn hoofd schudde. ‘Ik heb wel meer bekenden op die video gezien, en daar gaat het ook helemaal niet om. Het gaat om het feit dat hij voor het oog van de camera een aantal spullen heeft afgerekend die enige tijd later zijn opgedoken als bewijs…’
‘Oei…’
‘Inderdaad oei. Toen we dat ontdekten, zijn we direct naar hem opzoek gegaan, maar uiteraard was hij onvindbaar…’
‘En nu?’
‘We hebben een opsporingsbericht laten verspreiden… We kunnen niet veel meer doen dan afwachten en hopen op nog een doorbraak…’ Ik zuchtte. ‘Maar eigenlijk is die zaak nog niet eens het grootste probleem. Heel het team lijkt weg te vallen. Eerst Merel, dan Bruno, Britt die volgende week verhuist en nu Nick die nu onderdeel van de zaak is geworden… Het wordt gewoon te veel, te ingewikkeld. We moeten gewoon dringend een aantal mensen erbij hebben in het team, zodat er tenminste sprake is van een team…’ ‘Heb je Emma nog gesproken?’, vroeg Dominique, terwijl hij op de armleuning van de stoel ging zitten. Ik knikte. ‘Ja… Ze heeft een motard gevonden om Bruno te vervangen, maar goed, nu moeten we dus ook iemand hebben die Nick vervangt, én dan nog iemand die Britt vervangt, en partner voor die persoon, en liefst nog een aantal mensen… Ze heeft wel wat kandidaten, maar het kost gewoon tijd om al die mensen door de vleeskeuring te halen…’
Hij gaf mij een zoen op mijn voorhoofd. ‘Het komt wel goed, daar moet je op vertrouwen,’ zei hij, mij recht in de ogen kijkend. ‘Je bent niet voor niets Hoofdinspecteur, hm?’ Hij boog voorover, naar mijn oor. ‘Míjn Hoofdinspecteur…,’ waarna hij nog een zoen op mijn voorhoofd drukte. Ik grinnikte. ‘Het spijt me dat ik zo weinig thuis ben de laatste tijd… Ik… Ik wil die zaak gewoon zó graag oplossen. Gewoon omdat ik er niks van begrijp. Ik wíl ‘m begrijpen. Als we de moordenaar vinden, dan wil ik hem kunnen aankijken en zeggen dat ik wéét wat hij heeft gedaan, dat ik álles weet.’ Hij nam mijn kin tussen zijn duim en wijsvinger, zodat ik hem weer zou aankijken. ‘Dat weet ik, Wilfried. En ik weet dat je na deze zaak ook tijd zult maken voor alle zaken die nog komen, en nog openstaande zaken, zoals bijvoorbeeld je huwelijk, en de hoofdverdachte in die zaak, je echtgenoot.’ Ik gaf hem een zoen. ‘Dat beloof ik.’

(©June, 29/08/08)