De foto

‘Wilfried?’
‘Hm…’
‘Kom even. Dit moet je zien.’
‘Hm… Moet dat nu? Ik moet nog even, namelijk.’ Ik knikte naar de dozen met videobanden die zowat de hele verhoorkamer vulden.
Raymond nam de afstandbediening snel uit mijn hand en zette de videoband stil. ‘Kom alsjeblieft. Het is belangrijk.’ Ik zuchtte, stond op en volgde Raymond naar de teamruimte. Hij wees naar de envelop die op mijn bureau lag. Dezelfde soort envelop als toen met dat briefje. ‘Alles is hetzelfde,’ zei Raymond nog voor ik iets kon zeggen of vragen. ‘En ik heb het labo gebeld.’ Dat was uiteraard mijn volgende vraag. ‘Van Hamme is onderweg met zijn volledige laboratorium.’ Ik glimlachte. ‘Je kent me veel te goed.’
‘Het begint stilaan ook wel gemakkelijk te worden, hè… Na twee enveloppen weet ik het onderhand wel.’ Hij knipoogde. 
‘Nog iets gehoord over die kauwgom?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Niets.’
‘Wat wil je ook met een ongekauwde kauwgom…’ Toen we omkeken zagen we Rudi Van Damme de teamruimte binnenkomen. ‘We zijn nog volop bezig met uitzoeken welk merk het is. Volgende week weet ik wellicht meer.’ Hij was naast ons komen staan, en wees naar de envelop. ‘Die moet ik hebben, vermoed ik. Wij knikten. ‘Ga je gang. Je hebt mijn bureau voor je alleen. Wij kijken ondertussen een videofilm in verhoor drie. Laat het me weten als je klaar bent.’ Van Damme knikte, waarna we naar het verhoor terug liepen.

***

‘Euhm… Ik heb er eigenlijk geen idee van…’ Britt was in gesprek met John, toen ze mij opmerkte. ‘Pasmans!’ Ze wenkte mij. ‘Britt, even dan, ik heb het druk. Doorbraakje…’ 
‘Die foto?’
Ik knikte.
‘Nouja, ik vroeg me gewoon af of je nog iets van die Emma van Personeel gehoord had, of ze al mensen gevonden heeft.’
Ik haalde mijn schouders op. ‘Het laatste dat ik van Emma gehoord heb is dat ze op Corsica onder een boom ligt met een cocktail in haar hand. Heel Personeelszaken ligt op z’n gat. Ik verheug mij op één september… Maar ik geloof dat ze al wel bezig was met een selectie te maken.’ Britt knikte. ‘Oké… Ik zal wel eens een belletje doen.’ Ik glimlachte en liep verder. 
‘Wat denk je?’, vroeg Raymond nadat ik een blik had geworpen op mijn bureau. Ik zuchtte. ‘Eerlijk, Raymond?’ Hij knikte. ‘Ik word het nu al zat dat er een getuige buiten loopt, iemand die blijkbaar veel weet, en ons allerlei hints toeschuift, terwijl we gewoon géén idee hebben wie het is…’ Ik balde mijn vuisten. ‘En ik begin deze zaak ook spuugzat te worden…’ 
‘Ik snap wat je bedoeld…’ 
Een beetje versuft keken we naar de ingescande foto die Van Damme voor ons had achter gelaten. Een foto van De Cock met een voor ons onbekende man. Langs de ene kant dachten we dat het gewoon een grappenmaker was die het gewoon op De Cock gemunt heeft, maar langs de andere kant beginnen we ook serieus te denken dat we ons gewoon blindstaren op een klein deel van de puzzel, en het hele plaatje gewoon niet zien.

‘Misschien moeten we gewoon weer opnieuw beginnen.’

(©June, 22/08/2008)