De getuige

‘Ik denk dat ik weet om wie het gaat.’ Raymond liep onmiddellijk naar beneden; twee minuten later kwam hij terug naar boven. Ik had ondertussen het labo gebeld. ‘Ik heb Eddy even gevraagd om een patrouille naar het Citadelpark te studeren en François De Cock op te halen.’ ‘Wie is dat?’, vroeg ik verbaasd, terwijl ik het papiertje bestudeerde. ‘Dat is een zwerver, hij hangt veel rond in het Citadelpark en hij heeft er één van zijn vaste slaapplaatsen. Hij voldoet aan deze beschrijving.’ 

‘Het gaat dus om een man,’ zei Raymond, die op het bord een deel vrijmaakte om de moordenaar van Stefaan Pieters te beschrijven. ‘Volgens dat briefje wat we hebben ontvangen, zou het gaan om een zwerver die veel in het Citadelpark rondhangt.’ ‘Een zwerver?’, vroeg Nick verbaasd. ‘En dat weet jij omdat?’ ‘De beschrijving doet mij meteen denken aan François De Cock, hij is vier jaar geleden failliet verklaard en woont nu noodgedwongen op straat omdat hij nergens binnen wordt gelaten. Ik kan me best voorstellen dat hij een moord begaat om geld te krijgen, aangezien hij nu dus nul inkomsten heeft en moet leven van wat ‘ie vindt op straat. Mensen doen gekkere dingen om aan eten te komen.’
‘Heeft hij een strafblad?’
‘Niet echt. Hij is een paar keer opgepakt voor ordeverstoring en openbare dronkenschap, maar dat was steeds in de winter, als je begrijpt wat ik bedoel…’

Er werd op de deur geklopt. Het was Eddy. ‘Meneer De Cock is gearriveerd.’ Ik liep naar hem toe om de briefing zo min mogelijk te verstoren. ‘Zet hem maar in verhoor 1. Tien minuutjes, dan zijn we wel klaar.’ Eddy knikte en sloot de deur van de vergaderzaal. Nog geen minuut later werd er opnieuw geklopt. Nu was het Rudi Van Hamme van het labo. ‘We nemen het briefje mee voor verdere analyse, maar vooralsnog ziet het er wat treurig uit. Geen vingerafdrukken, voor zover we kunnen zien.’

‘Ik stel voor dat we het hierbij laten, want voorlopig hebben we nog geen verdere aanknopingspunten.’ Raymond had inmiddels het hele bord vol gekalkt. ‘Wilfried en ik zullen François De Cock verhoren. Is hij al binnen?’ Ik knikte.

***

‘Frans, jongen… Hoe gaat het?’
De man voor ons haalde zijn schouders op en speelde met zijn lange baard. ‘Zoals gewoonlijk, Raymond.’ Geen plat Gents. Dat viel me mee. ‘Nog dingen gehoord?’
‘Niets dat jij niet weet.’
‘Nog geld gekregen van vriendelijke en gulle mensen?’
De Cock glimlachte. ‘Is het daarom dat ik hier ben? Om die moord in het Citadelpark?’ Raymond knikte. ‘Een anonieme getuige heeft ons verteld dat jij op de dag van de moord geld hebt aangenomen van iemand.’
‘Ik? Geld aangenomen?’
‘Van een andere man, volledig in het zwart gekleed.’
Hij haalde opnieuw zijn schouders op. ‘Ik zou het niet weten Raymond. Ik zou me zoiets moeten herinneren, maar ik kan me niet herinneren dat ik geld heb gekregen in of rond het Citadelpark. Toch niet recent.’
‘Je kreeg de opdracht iemand te vermoorden,’ zei ik. Hij keek me verbaasd aan. ‘Ik? Iemand vermoorden?’ Hij lachte het weg. ‘No way! Ik mag dan wel een zwerver zijn, en ja, ik krijg graag geld van mensen zodat ik eten kan kopen, maar om daarvoor iemand te vermoorden? Nee… Zo hongerig ben ik nu ook weer niet. Ik vul mijn maag bij de MacDo. Je moest eens weten hoeveel ze daar weggooien... En de laatste tijd heb ik ook weinig goesting om weer terug te lopen naar het Citadelpark, vooral ook omdat daar de laatste tijd nogal veel gespuis rondloopt, meer als anders. Mannen in pak en een zonnebril – ’s avonds laat! – en een merkwaardige bobbel op hun heup, bedekt door hun colbert… Dat zijn de types waar ik niet graag in de buurt kom.’
‘Kan iemand dat bevestigen?’
‘Geen idee.’ Hij dacht even na en glimlachte. ‘Bewakingscamera’s.’ 

Een uur later werden de tapes van de avond van de moord binnengebracht. Nog eens twee uur later hadden we nood aan koffie en twee minuten later zag ik aan Raymond zijn gezicht dat De Cock een alibi had. Hij kreeg op 30 juni om 23u52 een milkshake van Melissa De Smet, een werkneemster van McDonalds Gent Korenmarkt. Om 23u54 ging hij op de stoep voor het restaurant zitten, precies in het zicht van enkele camera’s. Om 1u04 is hij opgestaan, en heeft tot 2u35 tegen een muur geleund. Om 5u12 is hij uiteindelijk verdwenen, maar om 6u16 is hij terug opgedoken in de buurt van de Vrijdagmarkt. Om 6u17 werd het alarmnummer gebeld in het Citadelpark. 

***

‘Het is een net handschrift… Geen haperingen... Geen oneffenheden…’
‘U bent zeer alert, inspecteur Pasmans.’
‘Hoofdinspecteur. En ik heb twee uur de tijd gehad om naar dit briefje te staren, dus dan gaan je wel dingen opvallen.’
‘Is uw collega niet mee?’
‘Nee. Inspecteur Jacobs heeft andere dingen te doen. En vertel me liever iets over dat briefje.’
‘Wel…’ Handschriftexpert Geert De Wachter deed de lamp van zijn microscoop aan. ‘Kijk zelf maar.’ Ik liep langzaam naar de tafel en keek door het oculair. ‘Vertel me wat ik zie.’ ‘U ziet het handschrift van een man, rechtshandig. En waarschijnlijk kan hij z’n zenuwen goed onder controle houden, aangezien het zo netjes geschreven is…’
‘Is het mogelijk dat hij daarvoor getraind is? Dat het iemand uit het leger is ofzo?’
‘Alles is mogelijk, zou ik zo zeggen. Ik kan hier verder niets uithalen.’
Ik zuchtte diep. ‘En verder? Papier? Inkt?’
‘Hema.’
Nog een zucht. ‘Wel ja. Iedereen koopt bij de Hema.’

***

‘En?’
Ik plofte in mijn bureaustoel en keek mijn collega chagrijnig aan. ‘Hema.’
‘Ik zei het toch?’, zei Britt meteen. ‘Hema. Iedereen koopt bij de Hema.’ ‘Precies daarom…,’ zei ik, uiteraard zuchtend. ‘Maar wat doen we met de informatie?’ 
‘Bewakingscamera’s…’
‘Met alle respect, maar ik heb niet echt de behoefte om grofweg zestienhonderd uur aan materiaal per werkweek te gaan bekijken…’
‘Pasmans, delegeren. Dat zou je toch onderhand moeten kunnen…’ Ze glimlachte flauwtjes. 
‘Maar dan nog…’
‘Ik denk dat Britt gelijk heeft, Wilfried… Voorlopig kunnen we niet veel anders.’
Ik zuchtte. ‘Oké… Ik zal de onderzoeksrechter bellen voor toestemming. Zoek jij het nummer van het hoofdkantoor op?’ Raymond knikte.

(©June, 15/08/08)