Roze wolk

Hey!

Ik ben speciaal even van mijn roze wolk af gekomen om jullie weer eens op de hoogte te brengen van mijn leventje. 

Ik ben echt nog nooit zo gelukkig geweest: de kinderen weer thuis na hun vakantie met Jan, elke nacht slapen in de armen van Bas, ’s morgens met ze vieren ontbijten, samen de kinderen naar school brengen om daarna samen te gaan werken. 

Ik was wel een beetje bang wat de kinderen zouden zeggen van het feit dat Bas nu ook bij ons woonde. We hebben bij hen dezelfde truck uitgehaald als hoe Bas vorige week mij verrast heeft. We zijn ze gaan ophalen bij Jan thuis en hebben ze op het naambordje gewezen. Juul snapte er maar weinig van, maar bij Marie ging er een heel klein lichtje branden. Ze vroeg of we gingen trouwen en of Bas dan bij ons kwam wonen. Het heeft nog best wel een tijdje geduurd voordat ik haar uitgelegd kreeg dat mensen ook samen in een huis kunnen wonen, als ze niet getrouwd zijn. Ook zat ze met de vraag of ze hem nu papa moest gaan noemen. Bas heeft haar uitgelegd dat hij gewoon Bas blijft, en Jan blijft papa. Volgens mij was Marie toen wel tevreden. 

Donderdag ging mijn telefoon op het werk, het was Jan, en hij wilde iets met mij bespreken. Zijn vraag was of we elkaar die avond konden ontmoeten. Over de telefoon zei hij zeer weinig, dus ik moest eigenlijk wel op zijn verzoek ingaan. Ik stond dus donderdagavond voor de deur van zijn huis, me afvragend wat ik daar deed, ik had veel liever met Bas op de bank willen liggen. Jan moest me iets belangrijks vertellen zo bleek, hij gaat verhuizen. Ik dacht eerst dat hij het over het feit had van naar de andere kant van Gent, maar het bleek over een verhuis van Gent naar New York te gaan. Hij heeft daar een baan aangeboden gekregen die hij niet kan weigeren. Ik wist even niet wat te zeggen, zoveel gedachte gingen er door mijn hoofd: ik zou hem niet meer om de havenklap zien, hoe gingen we dat doen met de kinderen?, wat zouden de kinderen er van vinden?. 

Het is een lange avond geworden, maar toch heeft de avond voor veel opheldering gezorgd. Hij heeft eerlijk toegegeven dat het beter is dat we gescheiden zijn: ik hou van Bas, hij kan nu zijn droomjob gaan uitvoeren, de kinderen vonden het geen probleem om soms bij hem te zijn en som bij haar. Het leek ons het beste om de kinderen bij Bas en mij te laten. Hij zal in New York een drukke baan hebben en geen tijd voor ze hebben, en Bas en ik hebben gewoon een betere thuisbasis voor hen. Het enkele probleem is nog dat we het hen moeten vertellen en ik ben bang dat dit een heleboel tranen zal veroorzaken. Ook zal ik Bas moeten gaan inlichten dat dit onze thuissituatie iets gaat veranderen. 

Ik denk dat ik eerst nog even terug ga naar mijn roze wolk voordat ik dat ga doen. 

Tot volgende week!

Emma

Linniej, 22/08/08